ตอนที่ 137

ฟู่...

โอ้โห ปวดหัวจริงเลย!

สภานักเรียนก็มีช่องโหว่นะ!

สวนสาธารณะรอบๆ โรงเรียนเหรอ...

★เรื่องราวนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย

มีที่ไหนที่เด็กๆ วัยรุ่นจะแวะไปได้ไหม? แบบที่มันดูดีๆ น่ะ

เพราะอยากจะเขียนลงในจดหมายสุขภาพน่ะ

ค่อนข้างจะลำบากเลยนะเนี่ย...!!

ก็อาจจะเป็นเพราะฉันไม่ถนัดเรื่องการเล่นทั่วไปก็ได้นะ...

ฮ่าๆ...

อยากจะพาประธานไปที่นั่นจังเลย

แต่จะมาพูดตอนนี้ก็สายไปแล้ว

คงไม่มีทางอื่น นอกจากไปเดินเล่นแถวๆ นั้นแล้วล่ะมั้ง

?

หนังสือสีฉบับเต็มจะวางแผงวันที่ 16 กรกฎาคม (วันพุธ) นะคะ♪

ไง โทรามารุ!

หืม?

นั่นนายก็บอกฉันด้วยสิ

หาา?

สภานักเรียนก็มีช่องโหว่นะ!

ไดวะ โทรามารุ เซไกเซ็น บทที่ 137 โลกของโทรามารุ (ตอนต้น)

มีประโยชน์อยู่นะ!

ผู้เชี่ยวชาญ

หืมมม... รู้จักที่นี่เล่นเหรอ

อ่า

ถึงจะน่าอายหน่อย แต่ฉันไม่เก่งเรื่องพวกนั้นเลย

ศูนย์เกม

เย้!

หืม... แต่แถวนี้ เป็นสนามเด็กเล่นของฉันนะ

โอ้!

นี่! เห็นไหม!? เห็นรึยัง!

ไงล่ะ

ยอดเยี่ยมไปเลย! เก่งจริงแฮะ

''''

ถ้างั้นช่วยเล่นอันนี้กับฉันหน่อยได้ไหม

เอ๊ะ? ก็ช่วยไม่ได้นี่นา!!

เห๊ะ! เอเฮะ!

ถือว่าได้บุญแล้ว! ขอบใจมากนะ

เจ๋งจังเลยนะเนี่ย มีเขียนว่าปีศาจด้วย คงยากน่าดูเลยสิ?

ก็สำหรับฉันน่ะ เรื่องจิ๊บจ๊อยเลยล่ะ!

เฮะะะะะ

อุเมะ ลองเล่นดูสิ!

ดีใจจัง

โชว์ของดีให้ดูแล้วนะ!

อย่างอื่น

คันโยกนี่ร้อนจัง!

ไร้การป้องกัน

โอ๊ะ!

ฟู้ดโคิร์ท

ที่นี่ก็มาบ่อยนะ

ม้านั่งตรงนี้มันเป็นที่ลับที่ดีมากเลยล่ะ

คนน้อย ไม่โดนฝน และห้องน้ำก็ใกล้ด้วย

ร้านทาโกะยากิเหรอ

สวนสาธารณะ

โดยเฉพาะไส้ชีสที่เซปปินนี่เด็ดเลยนะ

พี่สาว! แบบเดิมเลยนะ

เข้าใจแล้ว มีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

แถมตรงนี้มันนอนสบายด้วยนะ

เอ!?

เอ่อ ตัวฉันนี่ก็...

เป็นไงบ้าง อุเมะ?

เอ่อ...ทาโกะยากิไส้ชีส...ใช่ไหมครับ?

คึฟ

โอ้!

โอ้วว!

ฮิฮิ เป็นลูกค้าประจำนี่นา

สุดยอดจังเลย!!

สงสัยฉันต้องลองนอนดูซะแล้ว

?

โทรามารุ ตื่นได้แล้ว

อ๊ะ อย่าเร่งสิเนบโซคุ หรือว่าจะเป็นเพราะงั้นน่ะเหรอ?

มิตรภาพระหว่างชายหญิง

รุ่นพี่ด้านการเล่น

คาราโอเกะ

ที่นี่แค่ 300 เยน ได้เครื่องดื่มกับไอติมแบบไม่จำกัดเลยนะ

สุดยอด! บริหารต้นทุนได้ไงเนี่ย

เย้!

เริ่มมีคนเยอะแล้วนะ!

ฟู่... ใจเย็นๆ ก่อน...

ใช่ป่ะ...

...หืม?

โอ้โห ช่วยได้เยอะเลย! คุณคิสึคะก็จะดีใจนะ

ฮิฮิฮิ

นั่นแหละ!

เอ๊ะ

นี่มันแบบ อินฟินิตี้อะไรน่ะ...!? มืดๆ แค่สองคน

จะใส่เพลงนี้เหรอ!

แต่ว่า อุเมะไม่รู้อะไรเรื่องพวกนี้เลยเหรอเนี่ย

ปกติเอาเวลาว่างไปทำอะไรกันล่ะ

เอ๊ะ เพราะว่าเป็นคาราโอเกะ ก็อยากฝึกนี่นา

อืม... ไม่รู้สิ...

ก็ส่วนใหญ่จะไปที่ร้านหนังสือ...

อ๊ะ จริงด้วย...

・เดือนหน้ามีนัดกับโคกิด้วย

เด็กกับผู้ใหญ่

หลังเลิกเรียนของอุเมะ

ตรงนี้สินะ

ร้านเครื่องเขียนนางาคุระ

ร้านเครื่องเขียนเหรอ~!?

ซื้อกลับไปดีไหม?

ไม่สิ ราคาแบบนี้ฉันเอื้อมไม่ถึงเลย

เลือกกระดาษเขียนบทกับปากกา

มาทำอะไรในร้านเครื่องเขียนเนี่ย

มาเป็นนักข่าวเหรอในร้านเครื่องเขียน

ตั้งแต่แรกเลยนะ...

เฮ้

แล้วก็...

ไอ้ตัวนั้นมันไม่ใช่ของที่เด็กมัธยมจะใช้ได้นะ

แล้วก็เพ่งมองพวกนี้

แพงชะมัด!

อันพวกนี้เป็นของที่นักเขียนที่ผมชอบใช้เลยนะ

ต้องตั้งใจทำใหม่ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ

ขอโทษครับ...

แค่ดูมันก็ตื่นเต้นแล้ว!

เหรอ...

ก็ไม่น่าจะให้เด็กถือได้นี่นะ...

ฮ่าฮ่า

โฮ่...

● ● ● ● ● ●

อ๊ะ แล้วก็อันนี้ด้วย!

ร้านแถวนี้มันมีการ์ดจดหมายอะไรแบบสวยๆ ด้วยนะ

โอ้

แหม พูดถึงอีกที ขอบคุณมากนะ!

ไม่ต้องเกรงใจหรอก!

ได้เล่นกับโทรามารุก็สนุกมากเลย

!

เอ่อ... ไม่สิ ทางฉันสิ...

เอาล่ะ เจอกันที่โรงเรียนนะ

อา

เดี๋ยวก่อนสิ!

โกร

อือ

ฮิฮิ... อันนี้เหรอ

ดะะ ทำไมล่ะ...

เอ๊ะ!? นี่... ปากกาหมึกซึมตัวเมื่อกี้เหรอ?

หืม? เปล่าหรอก... คือว่า...

เอามาด้วยนี่นา!

ปัง!

เล่มหน้าก็เจอกันอีกนะ♪