ตอนที่ 142

สภานักเรียนก็มีช่องโหว่เหมือนกันนะ!

โคโตะ ฟุคิยะ

ว่าแต่ว่านะ~

คุณคิซุโกะล่ะ?

ห๊ะ?

ช่วงนี้สภาเป็นไงบ้าง?

ก็ปกตินี่นา...

ถามอะไรเหรอ?

มุจิมาโระ

โอ๊ะ!

ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรน่า! ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร!

ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย!

เอาล่ะ เรื่องนี้จบแค่นี้!

ไม่สิ ก็โกหกไม่เนียนนี่นา! พอพูดถึงตรงนี้แล้วมันต้องผ่านสิ!

เอ๋~? จะพูดออกมาเหรอ~?

ฉันเนี่ยนะ ทำข้าวปั้นกับคุณโคมาโระของสภาไงล่ะ?

อืม ใช่แล้ว

แล้วก็! แล้วก็เนี่ยนะ~

คุณอุเมะอยากจะกอดด้วยนี่นา~

หืม?

แบบนั้นก็ทำได้เลยนี่นา! เดี๋ยวนี้เลย!

...พูดออกไปซะแล้วสิ~

!?

ขอโทษนะ~ ถึงจะรู้ความรู้สึกของคุณคิซุโกะอยู่แล้ว... ฮอน~

ไม่เป็นไรน่า! ก็สนิทกันอยู่แล้วนี่นา! แล้วก็ต้องแกล้งอยู่แน่ๆ เลย

ขอโทษนะๆๆ ฮอน~

เอาล่ะ ฟังแล้วก็เสียของ! ไปไหนสักที่สิ!

เอ๋~ แบบนั้นมัน

เฮ้อ แม่เนี่ยชอบทำตัวเหมือนเด็กเป็นของเล่นตลอดเลย...

นี่!

แต่ว่านะ การกอดเนี่ย...

★เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย

คิゅทท์...

ตอนที่ 142 ฉันกอดแน่น!!

ฉันก็อยากทำเหมือนกันนะ!!

พี่สาว

พี่สาว เล็บจะหายไป

เรื่องย่อ...

วันรุ่งขึ้น ที่ห้องสภานักเรียน

กึ่ดดดด...

จะล้มเลยดีไหมเนี่ย บนบันไดอะไรสักอย่าง

มายุคะ ที่รับฟังคำปรึกษาจากโคมาโระ ก็เลยเป็นแรงผลักดันให้โคมาโระ... ดูรายละเอียดได้ที่ตอนที่ 36 เลย!!

ถ้าอย่างนั้นก็จะกอดได้...

จะทำยังไงให้ทำได้นะ~

โคมา น่าจะทำได้ตรงๆ เลยล่ะนะ

แต่ฉันน่ะ...

ด้วยสถานะของฉันแล้ว...

เอ๊ะ คุณอุเมะอาจจะบาดเจ็บด้วยสิเนี่ย

อืมม...

ท่านประธานจริงจังจังเลยนะ...

คิゅน...♡

ปัญหาปลิวหายไปเลย!

ประธานคะ ขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ

ว่าไงล่ะ?

ว๊าก! มีคนมาคุยด้วย!

สมกับเป็นประธานจริงๆ เลยนะคะ!

โห ไม่หรอกน่า ไม่ได้มีอะไรมากมายขนาดนั้นหรอก

ไม่ค่ะ มันมีอะไรเยอะเลยนะ!

ช่วยดูอีเมลปฏิเสธฉบับนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ?

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา~

...ช่วงนี้ผมเองก็มีโอกาสได้เจอผู้คนมากขึ้น

แล้วก็เลยได้ลองคิดถึงวิธีการต่างๆ บ่อยขึ้นครับ

โอ้...จริงด้วยนะ มันดูแข็งทื่อจริงๆ ใจหด...ได้รับ...

เวลาจะปฏิเสธ ถ้าสุภาพมากเกินไปมันจะดูเย็นชาอะครับ ให้อบอุ่นขึ้นนิดหน่อย...

แล้วยิ่งคิดไปเรื่อยๆ ตรงที่ขาดไปอย่างความสดใส หรือความกล้าหาญ มันก็เริ่มมองเห็น...

เอ่อ... คือว่า...

あとはสุดท้ายก็ประมาณว่า "เชิญได้ตลอดเลยนะคะ" อะไรประมาณนี้

สรุปก็คือ...

เข้าใจแล้วค่ะ...!!

พอได้รู้ว่าประธานทำอะไรไว้มากมายแค่ไหน

ก็รู้สึกประทับใจขึ้นมาเลยค่ะ

แรงเยอะจังเลย!

ผลของความพยายาม

หะ อะไรกันอยู่ดีๆเนี่ย~!!

ขอโทษนะคะ มันดูจืดชืดไปเหรอคะ!

เอ่อ คือก็ดีใจนะ!

โอ้ อะไรน่ะ~!! หัวเราะสิ!

เอ่อ ขอโทษนะคะ ขอแป๊บนึง...

แต่พูดตามตรงนะ ตอนฉันอยู่มัธยมต้นน่ะ มันซนมาก เลยไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกใครเลยสักนิดนะ

เอ๊ะ!? จริงเหรอคะ!?

จริงสิ จริงๆ

พอคิดดูแล้วน่ารักจังเลย...

หน้ากระจกน่ะ

ก็เลยตอนที่เป็นรองประธานเนี่ย ซ้อมเยอะมากเลยค่ะ อยากจำชื่อทุกคนจากสมุดรายชื่อ

อย่างเช่น ซ้อมยิ้มให้ตัวเองหน้ากระจกก่อนไปโรงเรียนด้วย...

ปะ...ปรากฏแล้ววว!!

อาฮ่าๆ

ฮ่า...

อาฮ่ะๆ...

หืม!?

แตะ...ถูกแตะแล้ว!

นี่ๆๆ~

จะทำแบบนี้ให้ดูเลย!

ก็กำลังขอโทษอยู่ไม่ใช่เหรอคะ

เอ๊ะ...

เดี๋ยวก่อนๆ! คันแล้วนะเนี่ย

นี่...

ค่อนข้าง...

เป็นบรรยากาศที่ทำอะไรก็ได้เหรอ?

...งั้นก็

ก็...นี่นา~

อย่าดิ้นสิ!!

อ๊ะ...

แย่แล้ว...

ฉะ... ประธาน...

ชิ...

ใกล้จังเลยค่ะ...

แต่ว่า

...แต่ว่า

มันอะไรน่ะ~

เอ๊ะ ฮะ!?

อุเมะคุง...

พลังไม่เยอะอย่างที่คิดเลยนะเนี่ย

ไดคัง ชุดรวมผลงานสุดยอดของชั้นเรียน ฉบับกำลังวางแผง เล่มที่ 10 และสีเต็มรูปแบบ ออกวางแผงเป็นที่ชื่นชอบแล้ว~~!!

ฮ่า

ฮ่า

อืมมมม

สวัสดีค่ะ/ครับ (ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน)

ว้ายยย! มาแล้วจริงๆ ด้วย!

โอ้โฮ คุณมาขัดจังหวะเหรอคะ

เหนื่อยจังเลย~

อาจารย์ด้วยเหรอคะ!?

เอ๊ะ ทำอะไรอยู่เหรอคะ

ทันด้วย!

☆ประธานครับ/ค่ะ นั่นมันอีกนิดนึงนะ!!

คุณผู้อำนวยการ!?

เหนื่อยหน่อยนะ

คิวโตะ!?