สภานักเรียนก็มีว่างเหมือนกันนะ!
ห้องพักครู
--ก็ด้วยเหตุนี้ รายงานกิจกรรมประจำสัปดาห์ก็มีเท่านี้ครับ
อ่า ได้เลย เหนื่อยไหมจ๊ะ
นี่นะ... แต่ว่า...
ที่โรงเรียนของเราเนี่ย
มีคนแปลกๆ เยอะจริงๆ นะเนี่ย
ไม่ว่าจะเป็นชมรมดนตรีเบาๆ ชมรมหุ่นยนต์ หรือพวกเธอเอง
ก็... จริงๆ แล้วนะ...
พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ โซโคระ
โอ้~...
อา~
มิซุโนะเอะ จอย
?
โทรศัพท์เหรอครับ
น้องชายของผมน่ะ
คืนนี้ว่างไหม?
เอ๊ะ!?
สภานักเรียนก็มีว่างเหมือนกันนะ!
ไดวะ อุเมะ ฮิราสึกะเซนเซย์ ตอนที่ 25 ดอกไม้เชอร์รี่กับอาจารย์ฮิราสึกะ
มันต้องห้ามนะ?
เป็นพรหมจรรย์เลยนะ
ตอนเลิกเรียน
นี่...
ถึงบ้านตระกูลฮิราสึกะแล้ว
เหนื่อยจัง...
เหนื่อยหน่อยนะ
เป็นแบบนี้นี่เอง...
มีอะไรอีกวะเนี่ย
งั้นผมกลับก่อนนะครับ
มิซุโนะเอะ อุเมะ... เลขานุการสภานักเรียน นักเรียนชั้นปีที่ 1 แผนกสูง เป็นหนุ่มวรรณคดีที่เข้าสภาเพื่อเลี่ยงการเรียนซ้ำชั้น เวลาเข้านอนก็ใส่ชุดนอนอย่างเรียบร้อย
เฮ้ยๆ
★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง
ทำไมต้องเป็นฉันด้วยเนี่ย...
ไม่มีคนดีๆ เลยเหรอครับ
โอ๊ะ?
ไปให้พ้นเลย
นุซุ...
!?
ไม่ได้สิ มันเป็นครูกับนักเรียนนี่นา
หืม? สมัครรับเลือกตั้งเหรอ? มิซุโนะเอะ
เสียงดังน่า
นี่! ก็บอกแล้วไง...
จะให้ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียวเหรอเนี่ย~
ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันทำอาหารไม่เก่ง
คิดให้ดีๆ หน่อยสิ
พรหมจรรย์~
สนุกจัง
เผ่าเปลือย
ฮิราสึกะ โทชิมิคาตะ... อาจารย์ประจำชั้นของอุเมะคุง เป็นผู้ที่ขี้เกียจในวัยสามสิบปลายๆ ที่เป็นที่ปรึกษาของสภานักเรียนและหัวหน้าแผนกชั้นปี เวลาเข้านอนก็มักจะเปลือยเปล่า
งั้นก็อย่าเกรงใจเลยนะ ขึ้นมาได้เลย~
เริ่มทำอาหาร
งั้นจะเริ่มเลยนะครับ
คนนี้ก็เหมือนเดิมเลยนะ...
โอ้
ตั้งแต่เมื่อก่อนก็ชอบแกล้งนี่นา
หืม? เห็นเหรอ?
สมกับเป็นเด็กผู้ชายมัธยมต้น ตาไวจริงๆ
มาจับเอาความบริสุทธิ์ของฉันไปเป็นอาหาร...
ก็ทำทุกวันนี่นา~
โอ้~ ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่เลยนะ
แต่ชวนมาที่บ้านตัวเองนี่นะ
จะไม่โดนหลอกอีกแล้วนะ!!
นี่มันดื่มไปแล้วเหรอ!?
แหม... อยู่ในตู้เย็นนี่นา...
เป็นการโยนไปในเชิงกวีเลยนะ...
ทำแบบนี้อยู่เหรอ มานี่สิ~
เลิกถอดได้แล้วน่า! เมื่อกี้เองนะ
ก็อย่างน้อยก็อยู่ต่อหน้าพวกนักเรียนนี่นา...
งั้นฉันจะเป็นคนปรุงรสดีไหมคะ
เหล้ามันทำให้เนื้อนุ่มขึ้นใช่ไหมคะ
หยุดเถอะ ไอ้บ้า!
ชอบเหรอ?
ช่วยดื่มอย่างเงียบๆ ที่ไหนสักแห่งหน่อยสิ
ว้าฮ่าๆ ขอโทษๆ
มิซุโนะเอะจัง~
ดูเหมือนอาจารย์จะคึกคักจัง... คิดได้เยอะเลยแฮะ
โยช็อตโตะ
สภานักเรียน
เป็นไงบ้าง?
อ๊ะ วันนี้ที่ไม่ได้กินต้องแบ่งให้คนอื่นด้วยสิ
เนื้อก็ทำเตรียมไว้แล้วนะ...
อา... ก็เพราะคุณแล้วเลยทำได้อย่างสนุกสนานเลยล่ะครับ...?
อุด้ง...
อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเหรอ
งั้น
ชอบพวกคุณทุกคนเหรอ?
!?
ผมนะ
อย่างนั้นเหรอ
ฉบับรวมเล่มที่ 1, ตัดสินใจพิมพ์ฉบับใหญ่พิเศษแล้วนะ! เพราะเป็นภาพวาดใหม่ทั้งหมด ใครที่ยังไม่ได้อ่านก็ช่วยกันอ่านหน่อยนะ♪
เอ่อ... มามาอะ...
ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนี่นา...?
ไม่ได้จะแกล้งซะหน่อย~ ดีใจจังที่ดูเหมือนจะสนิทกันนะ
ก็รู้สึกขอบคุณนะ
โอย...
ชอบ... นะครับ
ผมก็ชอบฮิโมริเหมือนกันนะครับ
แล้วฮิโมริล่ะ ชอบไหมล่ะ~?
ในทางเพศนะ
ข่าวลือเรื่องการผสมพันธุ์อย่างเดียว
ห๊ะ!?
ประธาน...
คุณฟุรุโตะเซนไป กับ
คุณเทรอิ กับคุณทานะ
ก็ชอบเหมือนกันนะ แถมด้วย
ตอบไปแล้วเสียเปล่าเลย!
อีกแล้วนะแบบนี้...!
อาฮ่าฮ่า ขอโทษนะ
ก็เพราะว่า...
กับผมที่เคยเป็นคนท้องป่องแบบนั้น
กลับทำดีกับผมขนาดนี้
โตขึ้นแล้วสินะเนี่ย~
คนที่อ่าน『ความโดดเดี่ยวร้อยปี』อยู่ตรงมุมห้องน่ะ...
หยุดเถอะครับ!
...งั้นกินข้าวกันไหม
ก็คงอย่างนั้นล่ะค่ะ
เอ๊ะ?
จานเยอะไปไหมครับ?
อา
นายไม่ทันสังเกตเหรอ?
เฮ้ยๆ มาแล้วโว้ย!
เอ๊ะ
อืม...
เอ๊ะ?
อืมมม...
...เอ๊ะ?
อุเมะ?
...ทำไมล่ะ!?
ฉบับหน้าก็มาแล้วนะ!
