ตอนที่ 12.2

เดิมทีเราแค่ต้องการติดต่อกับวีรบุรุษเพื่อหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์

ถ้ามีนอยชไปด้วย ก็จะเป็นเหมือนกันสาดให้จากลม และดูไม่น่าสงสัยนัก...

ท่านผู้อำนวยการครับ!

เช่นเดียวกับที่วีรบุรุษเป็นเช่นนั้น พวกเราเองก็เป็นผู้ที่ยังไม่สมบูรณ์เช่นกัน

ในเมืองหลวงนั้น มีอัศวินและกลุ่มจอมเวทย์ที่คู่ควรกับขบวนของวีรบุรุษมากกว่าพวกเราเสียอีก

ถึงจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งที่ท่านได้ประเมินความสามารถของพวกเรา แต่ว่างานครั้งยิ่งใหญ่ระดับชีวิตนี้ การเป็นผู้ติดตามของวีรบุรุษนั้นอาจจะเกินความสามารถของพวกเราไปหน่อยครับ

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

เรื่องนี้ขอให้ท่านพิจารณาอีกครั้งได้ไหมครับ

ไม่คาดคิดเลยนะ

จะได้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนวีรบุรุษ... นี่คือเกียรติยศขั้นสูงสุดเท่าที่จะจินตนาการได้ในโลกใบนี้

นอยชที่ดูเหมือนจะมีความทะเยอทะยานและความต้องการการยอมรับในตัวเองสูง กลับจะปฏิเสธนี่นะ

ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก แค่เติบโตให้แข็งแกร่งสมกับในโรงเรียนนี้ก็พอ

ภาระอันหนักอึ้งแบบนี้ ผมรับไม่ไหวหรอกครับ

...คุณเกฟิส

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ภารกิจนี้จะไม่กลายเป็นอุปสรรคต่อการบรรลุเป้าหมายของคุณเด็ดขาด

ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนจะรับประกันเอง

ーーーー...

เข้าใจแล้วครับ

ผมจะมอบพลังของผมให้แก่นักรบผู้กล้า

เจ้าคนนั้นก็มีความละเอียดอ่อนอยู่ไม่น้อยนะ

โอ้

ว่าแต่ ท่านผู้อำนวยการครับ ทำไมถึงไม่เรียกเอโปนามาที่ตรงนี้ล่ะครับ?

ถ้าเป็นเรื่องที่จะได้เป็นเพื่อนร่วมทาง การแนะนำตัวกันตอนนี้เลยน่าจะดีกว่านะ...

ฟุฟุฟุ... ดูเหมือนคุณรูกจะรู้คำตอบอยู่แล้วสินะ

ช่วยตอบแทนผมก็แล้วกัน

...เอ๊ะ

'บทบาท' ที่ท่านผู้อำนวยการคาดหวังจากพวกเรานั้นคือ...

น่าจะเป็น 'โซ่ที่พันธนาการกับวีรบุรุษ' สินะครับ

พูดตรงๆ คือ ผมไม่ค่อยจะรู้สึกตื่นเต้นเท่าไหร่เลย

คาคาคาคา

ถูกต้องแล้ว

สมกับเป็นโทอาฮาเดนะ คุณมีลูกชายที่ดีจริงๆ

?

นั่นหมายความว่า...

วีรบุรุษน่ะเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้เลยนะ พลังที่เหนือกว่าปกติของเขา ไม่มีใครสามารถควบคุมได้หรอก

ถ้าเขาคิดจะใช้พลังขึ้นมาจริงๆ อาณาจักรหนึ่งหรือสองแห่งก็จะหายวับไปในพริบตาเลยล่ะ...

ถึงตรงนี้น่าจะโอเคใช่ไหมครับ/คะ?

อืม... อันนั้นผม/ฉันเข้าใจครับ/ค่ะ

ไม่ว่าจะเทียบกับอาวุธ หรือสัตว์ร้าย หรือพวกที่ถูกเรียกว่าอสูร มอนสเตอร์... หรือราชาปีศาจแล้วก็ตาม พลังของวีรบุรุษก็เป็นสิ่งที่น่าเกรงขามที่สุดอยู่ดี

ถึงกับหัวหน้าอัศวินที่ถูกขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร ก็โดนแค่หมัดเดียว... ก็ล้มลงเลยนะ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะเหยียดเขี้ยวออกมา... ปล่อยให้สิ่งที่แบบนั้น อยู่ตามใจชอบแบบนี้ มันรับไม่ไหวจริงๆ เลยครับ/ค่ะ

...แต่ถ้าหากว่า ในอาณาจักรนั้นมี "สหาย" ล่ะ?

ถ้าหากว่ามีคนที่สำคัญที่เราสามารถเรียกได้ว่า "สหายรัก" ล่ะ?

วีรบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดนั้น ไม่จำเป็นต้องมีผู้สนับสนุนตั้งแต่แรก

บทบาทที่ถูกมอบหมายให้พวกเรา ก็คือการเป็น "สหาย" "สหายรัก" ในใจของเขา และผูกมัดการกระทำของเขาเอาไว้

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เลยที่พวกเดียจะตื่นตระหนก

เพราะว่าด้วยพลังของวีรบุรุษแล้ว ทั้งยาและการสะกดจิตก็ใช้ไม่ได้ผล

ดังนั้นถึงได้ใช้เพื่อนๆ มาพูดจาเข้าถึงอารมณ์ไงล่ะ

มันเป็นเรื่องคลาสสิก แต่ก็น่าจะเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุดแล้วล่ะ

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณรูกพูดเลยครับ/ค่ะ

ไม่ถามถึงการถูกบังคับ แต่ต้องทำให้ได้อย่างแน่นอน

ในแง่หนึ่ง มันจะช่วยอาณาจักรได้มากกว่าวีรบุรุษเสียอีกนะ

เรื่องรางวัลก็ไม่ต้องกังวลไปนะ จะให้ด้วย

อ่า...คือว่า...นี่ได้ไหมครับ/คะ?

ถ...ถ้าหากว่า

เรื่องที่คุยกันอยู่ตรงนี้มันรั่วไหลออกไปภายนอกล่ะครับ/คะ...?

ถือเป็นการกบฏต่ออาณาจักร

หนึ่งตระกูล ให้ลงโทษถึงที่สุด

!

ขอร้องให้ไม่มีใครพูดออกมาเลยนะ

แน่นอนว่าถ้าล้มเหลวก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

แสดงว่าตั้งแต่แรกพวกเราก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธสินะ

ให้เด็กอายุแค่ 14 ปีทำอะไรแบบนี้เนี่ยนะ...

...ช่างเถอะ มันเป็นโอกาสทองที่เราจะได้รับข้อมูลของวีรบุรุษโดยมีการหนุนหลังจากโรงเรียน

...รับทราบครับ/ค่ะ

เราจะทำให้เอโพน่าเปิดใจและกลายเป็นสหายรักให้ได้แน่นอนครับ/ค่ะ

รูก

จะใช้ประโยชน์จากมันให้เต็มที่เลยล่ะ...

เป็นการร่วมมือที่เหมาะสมกับพวกเราที่เก่งกาจ

ฉันตั้งตารอความสามารถของคุณอยู่นะ

อ้อ แล้วก็ เรื่องน้องสาวและคนรับใช้ของคุณน่ะนะ

เมื่อคุณมาอยู่ใต้ผมแล้ว พวกเธอก็คงจะช่วยสนับสนุนด้วยใช่ไหมครับ?

กำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่...

เดิมทีผมไม่ได้สัญญาไว้ว่าจะช่วยโนอิชแล้วนะ

ไม่ต้องกังวลหรอก สักวันผมจะทำให้เขาคิดอยากจะใช้พลังนั้นให้ได้เอง

ถ้าเป็นคุณที่เป็นคนจากตระกูลดยุคพูดแบบนี้ มันไม่ฟังเหมือนเรื่องล้อเล่นนะ...

พวกเธอ! เรื่องที่ท่านผู้อำนวยการพูดน่าจะจบแล้วนะ!

อาจารย์ประจำชั้นของพวกเรา สหวิชาการคลาส S...

มายลดูน!

พวกเธอทุกคน ไปที่โรงอาหารของหอพักเดี๋ยวนี้เลย!

จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับนักเรียนคลาส S ทุกคนนะ!

โรงอาหารหอพักนักเรียนคลาส S

คุณอามิลบานิอาจัง อันดับที่ 7 ของระดับ S

แบบนี้ก็ครบทุกคนแล้วสิ

รีบมาเร็วสิ ไม่งั้นพวกเราจะกินหมดก่อนนะ?

ไม่เป็นไรค่ะ... คะ... แบบนั้น...

คุณคลังตา แม่บ้านของโรมา

ไงๆ!

ระดับ S อันดับที่ 8 เบร์ลลูค นิคริยูทาริสซ่า

แขกผู้มาเยือนของพวกหัวหน้าห้องมาแล้วทุกคน!

ในสถานการณ์แบบนี้ ทำไมถึงพูดไม่ชัดแบบนี้น่ะ!

เบริล สาวใช้ของฟิน

อย่าทำให้ผมขายหน้าสิ!

ฟินนิ แมคคูล อันดับที่ 5 ของคลาส S

โรมานิ โซลแอค อันดับที่ 6 ของคลาส S

ว้าฮ่าๆๆ

ยอดเยี่ยมจังเลยนะที่เป็นหัวหน้าห้อง! ฉันภูมิใจในตัวเองที่ได้มีเพื่อนที่เก่งทั้งด้านวิชาการและการต่อสู้เหมือนพวกเธอ!

ให้ตายสิ เบร์ลลูค! แกเป็นเพื่อนกับเขาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

มังสุ แนะนำตัว แบบนั้นเหรอ

เสียงดังน่ารำคาญจริง!

พูดอะไรน่ะ?

ถึงแม้จะมีพวกที่มีชาติกำเนิดสูงกว่าฉันด้วยนะ...ดูเหมือนพวกที่นี่จะไม่ตัดสินคนจากสถานะสินะ

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

ก็...สมกับที่เป็นระบบคุณธรรมเป็นหลักสินะ

เห็นได้ชัดว่ามีบางคนมองฉันที่เป็นหัวหน้าห้องเป็นคู่แข่งนะ

แต่ว่า...ขอโทษด้วย

ที่ฉันได้ตำแหน่งหัวหน้าห้องมา ก็ไม่ใช่เพื่อที่จะมาแข่งขันกับพวกเธอนะ

คุณเอโพน่า นิเรียนนอน อันดับที่ 4 ของระดับ S

รูก คนที่อยู่คลาสเดียวกัน "เอาล่ะ ได้รู้จักกันนะ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ/ค่ะ

รูก!?

ผมคือเอโพน่า... ครับ!

ดะ...

เอโพน่า!! เรียนนอน

สวัสดีครับ!

ฝากตัวด้วยนะ!

ถ้าหากว่าผมทักไปก่อนช่วงสอบเข้าเรียนนะ

ความประทับใจแรกของผมก็น่าจะเป็นหนึ่งในกลุ่มคนอื่นๆ ล่ะมั้ง

แต่ตอนนี้ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นของหัวหน้าห้อง ผมสามารถสร้างการติดต่อแรกได้แล้ว

ความประทับใจที่มีต่อ "รูก=ทาวาฮาเด" คงจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ーーーー・・・

ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ดีแล้ว ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องเกรงใจกัน มาช่วยเหลือซึ่งกันและกันเถอะนะ

อืม... ก็ดีใจนะที่คุณพูดแบบนั้น แต่ว่า

แต่ว่า... มันมีอะไรให้ผมสอนได้บ้างไหมนะ

ฮะๆ...

เพราะว่าผม... เป็นคนที่ไม่ดีเลยนี่นา

......โดยรวมแล้วก็เป็นไปตามข้อมูลนะ

มือของคุณเอโพน่าที่เพิ่งตรวจสอบไป

ถึงแม้ว่านิ้วจะเล็ก แต่ผิวหนังกลับหนาและแข็งแรง

ทว่านี่ไม่ใช่ผลมาจากการฝึกฝนวิชาดาบอะไรหรอกนะ

นี่เป็นผลมาจากการทำงานในไร่นาต่างหาก

รูปร่างก็เป็นแบบชาวนาด้วย

คาดว่าคงจะแทบไม่เกี่ยวข้องกับวิชาการต่อสู้เลย

ก็เป็นไปตามที่ได้ยินมานั่นแหละ

ดินแดนของคุณเอโพน่ามันยากจน และแม้ว่าเอโพน่าจะเป็นลูกชายของเจ้าของที่ดิน แต่เขาก็ถูกให้ทำงานในไร่นาทุกวัน

...ก็เพราะว่าเขาถูกมองว่าไม่มีวุฒิภาวะพอ เลยไม่ถูกคาดหวังให้เป็นทายาทน่ะ

ความคาดหวัง...

ความผิดหวัง...

ความหดหู่...

ถ้าเป็นเช่นนั้น คนก็จะคิดเข้าข้างตัวเองว่า "ตัวเองไร้ความสามารถ"

ความบาดหมางกับพ่อแม่หรือญาติก็มากพอที่จะทำให้ใจของเอโโพน่าปิดกั้นลงได้เลย

แต่แล้ว เขาก็ได้รับ "ก" ขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันคือ "ก" อันยิ่งใหญ่ที่เขา ปรารถนามาตลอด

แต่ว่า "ก" นั้นกลับทำให้เขามีระยะห่างจากคนอื่นมากขึ้นไปอีก

ผู้บริหาร... ผู้นำ... ผู้ที่ได้รับพลังแล้วกลายเป็นเช่นนั้น ฉันเคยเห็นมาหลายคนแล้ว

พลังที่ยิ่งใหญ่เกินไป มันเป็นเรื่องปกติที่จะถูกคนรอบข้างรังเกียจ

คาดเดาว่าเขาคงจะโดดเดี่ยวมาโดยตลอดสินะ

นั่นจึงทำให้แม้จะถูกรายล้อมไปด้วยคนมากมาย ก็ยังดูเศร้าสร้อยอยู่เสมอ

สิ่งที่เอโพน่าคนนั้นปรารถนา... น่าจะเป็นสิ่งนั้นเอง—

ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวหรอก

เอโพน่าใช้การเคลื่อนไหวของร่างกายได้เก่งจัง

เอ๊ะ

อยากจะนำไปเป็นแบบอย่างจังเลยนะ

ใช่ไหมล่ะ?

เอ๋ๆ

ผมค่อนข้างมั่นใจนะ

ถ้างั้นก็รูก!

งั้นช่วยสอนหนังสือให้ผมแทนเถอะ

...คือผมไม่เข้าใจข้อสอบเลยสักนิด

ทางนั้นฝากไว้กับคุณเถอะ คิดว่าช่วยได้แน่ๆ

น่าจะเป็น

คนที่มองตัวเองอย่างเป็นกลาง ไม่มองผ่านแว่นสีต่างๆ น่ะ

ใกล้จะถึงเวลาแล้วสินะ...

ขอโทษนะคุณเอโพน่า

ใกล้จะถึงเวลาต้องไปทักทายคนอื่นแล้ว

เอ๊ะ? อ่า

ก็ไม่มีทางเลือกนี่นา ในฐานะหัวหน้าห้องนี่นา

เคล็ดลับในการสร้างความประทับใจแรกให้ดี คือการถอยออกมาในจังหวะที่ทำให้รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

รูกนี่สุดยอดจังเลยนะ

แม้ว่าจะมาจากตระกูลบารอนเหมือนกับผม

เอ๊ะ? อะไรเหรอครับ...

คุณเอโพน่า

ว้าย!?

...จะบอกว่ามันไม่เกี่ยวแต่กำเนิดนะ

แต่มันก็ไม่ได้เป็นตัวกำหนดทุกอย่างซะทีเดียว

รูกนี่มัน

สุดยอดจริงๆ

ดูเป็นผู้ใหญ่ มีสง่าผ่าเผย เท่มากเลย

แถมยังแข็งแกร่งอีกด้วย

ดูเหมือนจะไม่มีทางพังเลยนะ

...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ!?

ถ้าคุณเอโโพน่าจะคลุ้มคลั่ง... จุดเริ่มต้นอาจจะเป็นพวกเราก็ได้

เพราะว่าพวกเราน่ะ เป็นพวกทรยศของคุณเอโพน่ามาตั้งแต่แรกแล้วนี่นา

เรื่อง "อนาคต" ที่เทพธิดาพูดถึงมันก็ทำให้กังวลใจอยู่นะ

คุณนอยช์ก็มองว่าเป็นเรื่องงาน ส่วนตัวผมเองก็แค่เข้ามาเพื่อจะฆ่าเท่านั้นเอง...

หลังจากปราบจอมมารแล้ว วีรบุรุษจะคลุ้มคลั่งและทำให้โลกนี้พังทลาย

เพราะถูกพวกเราทรยศแบบนั้น วีรบุรุษจึงโกรธ เสียใจ และสุดท้ายก็ตะปบโลกนี้ด้วย "อนาคต"—

มันคิดไปเองมากเกินไปรึเปล่านะ...

เอาล่ะ! ในฐานะกิจกรรมเสริมกันหน่อย

อยากให้พวกนักเรียนใหม่มาแสดงการประลองจำลองกันหน่อย!

นี่เป็นการฝึกซ้อมแบบใช้จริงที่จะจัดขึ้นในรายวิชาต่อไปด้วยนะ

วันนี้ก็จัดขึ้นในนามของการสาธิตนั่นแหละนะ...

หัวหน้าห้อง! รูก!! กับ โทวาฮาเด

ผู้มากความสามารถที่สร้างความฮือฮาในการทดสอบคัดเลือก! เอโพน่า นิเรียนนอน!

จะให้สองคนนี้มาประลองจำลองกัน!

เอาจริงเหรอ...!? แม้จะเป็นแค่การเล่นๆ ก็เถอะ

การได้ปะทะหมัดและสัมผัสพลังของวีรบุรุษด้วยตัวเองนั้น มีประสิทธิภาพมากในการเก็บข้อมูลแน่นอน...

4〒

ถ้ากลับมาได้แบบปลอดภัยก็แล้วกัน—