ตอนที่ 23.2

ตา...รุ...ต...?

ตั้งใจจะมาในสภาพแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย...?

คะ~~~

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

อาลอค

อะ...อะ...

เอ่อ! ...ฉัน

ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณรูกค่ะ!

มือสังหารสาวนี่ก็...เพราะว่าสมรรถภาพทางกายมันด้อยกว่าผู้ชายหน่อยน่ะสิ...

แถมยัง...เพราะเป็นบทบาทของเมดส่วนตัวที่คอยดูแลท่านนายท่าน...เลยว่า

ก็เลยต้องไป...ไปทำอะไรแบบนั้นกับคุณรูกุ...

เลยต้องมาเสริมด้วยอาวุธของสาว ๆ น่ะ...แบบว่า

แล้วก็ให้เขาฝึกให้...แบบนั้นน่ะ

ช่วยฝึกให้หน่อยสิ...แบบว่า

...ถูกคุณแม่ยุยงอย่างแน่นอน

อืมม ถ้าคิดดูแล้วก็คุ้นๆ เลย ชุดนอนเก่าๆ ที่คุณแม่เคยใส่

มาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องแบบนี้ คิดอะไรอยู่เนี่ย คุณคนนั้น...

...ทาร์ต

...ห๊ะ!?

โดนคุณแม่ปั่นหัวเข้าให้ซะแล้วจริงๆ เลย...

ฟังให้ดีนะ? แกไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่ตัวเองพูดเลย!

ตั้งสติให้ดีสิ!

แบบนั้นเหรอคะ...

อย่าพูดแบบนั้นสิคะ

ฉะ...ฉันพูดจริงนะ!

ฉันทำได้นะ! ถ้าคุณสอนอะไรให้ฉันก็ได้...อะไรก็ได้...!

ก็เลยว่า...!

แกไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

ในการลอบสังหาร ร่างกายของผู้หญิงจะเป็นอาวุธที่มีประโยชน์มากเลย

จะใช้ผู้หญิงเป็นอาวุธเหรอ? ก็จริงที่ว่ามันมีผลกับผู้ชายนะ

รุ...รูกุคุณ!?!

ไม่นะ!

ทำไมถึงไม่อยากทำล่ะ

ก็...เพราะว่า

ผู้ชายน่ะ ไม่ได้คิดถึงความสะดวกสบายของแกสักหน่อยนะ

จินตนาการให้ดีนะ

การที่ใช้ผู้หญิงน่ะ ก็คือการที่ปล่อยให้ผู้ชายชั้นต่ำที่ไม่ชอบยังไงก็ถูกเหยียบย่ำ แล้วก็ใช้จังหวะนั้นเข้าโจมตีไงล่ะ

กลัวอะไรล่ะ? ยังไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำนะ

แล้วจะฆ่าคนด้วยผู้หญิงได้เหรอ?

เอาล่ะ ฝึกกันได้แล้ว

จากนี้ไปฉันจะบดขยี้และทำให้แกยุ่งเหยิงให้ได้

หาช่องว่าง แล้วลองยิงปืนใส่ฉันให้ดูสิ

ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ!? แกเป็นมือสังหารไม่ใช่เหรอ!?

เอาสิ ลองใช้ผู้หญิงให้ดูหน่อย!

ล้มเหลว! ในขั้นตอนนี้ยังไม่สามารถเปิดช่องโหว่ให้ผู้ชายได้

เมื่อถึงจุดสิ้นสุดของการร่วมเพศ ในวินาทีนั้นคือจังหวะที่เขาไม่มีความระแวดระวัง สามารถฆ่าได้อย่างง่ายดาย

หะ...

ทาร์ต

แกทำไม่ได้หรอก

การใช้เสน่ห์มันไม่เหมาะกับแกเลย

อึก

หิ...

...

ห๊ะ!

อย่าพูดแบบนั้นสิคะ...

ฮิเหก

ฉะ...ฉัน

d

ฉัน...

ไม่สามารถเป็นประโยชน์ต่อคุณรูกุได้...

ฉันก็มีสิ่งที่ทำได้นะ...

ฉันไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่านายจะเป็นสิ่งที่ฉันไม่ต้องการหรอกนะ ทาร์ต

นายเป็นเหมือนครอบครัวที่สำคัญของฉันเลยนะ

ฟุฟุฟุฟุ

รุ...

ไปกันเถอะ

กับ

นี่คุณ...เนี่ย

ฝึกหนักเกินไปจนมานาหมดแล้วนะ...

ก็เลยบอกให้พักผ่อนให้เร็วเข้าแล้วไง

...การป้อนมานา

รู้สึกสบายขึ้นบ้างไหม?

...ค่ะ...

สบาย...ขึ้นแล้วค่ะ...

ไอ้...ไอ้ของคุณรูกุเนี่ย...

มันกำลังไหลเข้ามาในร่างกายของฉัน

อืม...

มานากำลังถูกเติมเข้าไป

ตอนนั้นก็น่าจะเป็นอย่างนั้นสินะ...คิดไปเองว่า

การที่ได้คิดไปเองแบบนี้...

มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำเหรอ...นะ

นี่คือการป้อนมานา

มันก็แค่...แค่นั้นเองค่ะ

ดังนั้นได้โปรด...

ขออีกนิดเดียวเถอะค่ะ

ทำให้สบาย...ลงหน่อยนะคะ...

คุณรูกุจ๋า~ แม่จะขอโทษนะ ทำให้แม่หายงอนเถอะจ้ะ~

แม่ก็ทำไปเพราะคิดว่ามันจะดีกับหนูนะ~

ถ้าคุณรูกุไม่ชอบ แม่คงอยู่ต่อไปไม่ได้แน่ๆ เลย~

ห้า...แต่ว่านะ

เมื่อวานนี่เกือบไปแล้วนะ...!

เรื่องของทาร์ตน่ะ แม่ก็ยังรักในฐานะครอบครัวเหมือนเดิมนะ

คิดว่ามันก็ดีแล้วที่แม่ได้บอกเรื่องนั้นออกไปนะ...

ร่างกายของปีนี้มันตอบสนองกับทาร์ตเมื่อวานมากเกินไปเลย

พอลงมือสัมผัสแล้ว ทาร์ตจังต้องดีใจแน่ๆ เลยสิ!

คุณแม่สำนึกผิดแล้วเหรอ!?

สำนึกแล้วค่ะ

พอลงมือสัมผัสแล้ว...ดีใจเหรอ?

น่าจะเป็นอย่างนั้นมั้ง

เกือบจะแตกสลายจนเสียสติไปแล้ว...นี่คุณ...เนี่ย

เมื่อวาน...ตอนที่คิดว่าทาร์ตอาจจะถูกผู้ชายคนอื่นกอด มันก็รู้สึกไม่ดีเลย

แม้ว่าฉันจะคิดว่าตัวเองรู้จักตัวเองแล้ว แต่ในความเป็นจริง...อาจจะยังไม่เข้าใจดีเท่าไหร่ก็ได้นะ...

เรื่องการมอบเหรียญตราในเมืองหลวงโดยรวมก็อธิบายไปแล้วนะ ไม่มีปัญหาอะไรมากนัก

ถ้าจะว่ามีปัญหา ก็เป็นเรื่องของลำดับเหตุการณ์ต่างหาก

ตอนนี้ฝ่ายบริหารระดับสูงของประเทศกำลังใช้กลยุทธ์แบบตั้งรับ เนื่องจากการโจมตีของเผ่าปีศาจ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะสั่งห้ามการส่งอัศวินผู้กล้าไป และให้การป้องกันเมืองหลวงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

แล้วพื้นที่อื่น ๆ ล่ะครับ จะปล่อยให้ถูกทิ้งไว้เฉยเลยเหรอ

ในเมื่อถ้าไม่ใช่ผู้กล้า ก็ฆ่าเผ่าปีศาจไม่ได้ แล้วพวกเขากลับกักขังผู้กล้าไว้ที่เมืองหลวงแบบนี้...

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แค่พวกคนตรงกลางรีบหาทางเอาตัวรอดเท่านั้นเอง

แล้ว...นั่นมันเกี่ยวอะไรกับการได้รับเหรียญตราของฉันเหรอครับ

ดูเหมือนว่าวีรบุรุษเอโพนาจะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้ครั้งที่ผ่านมาหลายอย่างเลยล่ะ

ข้อมูลนั้นได้แพร่กระจายไปทั่วศูนย์กลาง และผลก็คือคุณถูกเลือกให้เป็นเป้าหมายสำคัญ

...ขอประทานอภัยด้วยครับ ประมาทไปหน่อย...

เรื่องนี้คงไม่มีทางอื่นแล้วล่ะ

ศูนย์กลางได้โน้มน้าวเหล่าขุนนางท้องถิ่นให้ส่งกำลังรบที่เทียบเท่าวีรบุรุษไปแทนที่วีรบุรุษ

คุณจะได้รับตำแหน่งและสิทธิพิเศษอันสมควรในพิธีพระราชทานยศ และเพื่อเป็นการตอบแทน คุณจะได้รับมอบหมายภารกิจปราบปีศาจ...!

เฮ้อ...เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยาก ฉันได้ตกลงกับเอโพนาไว้แล้วนะ

แค่คำพูดปากเปล่าคงไม่พอสินะ...

ขอโทษนะ คุณรูกุ

แค่ทำให้ยอมรับรางวัลกับสิทธิพิเศษได้ก็ถือว่าเหนื่อยสุดตัวแล้ว การจะให้ยกเลิกมันได้นี่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ถึงจะอยู่ในตำแหน่งบารอนที่มันมีอิสระและเคลื่อนไหวสะดวก แต่...ครั้งนี้แหละที่รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไต่เต้าขึ้นไป

ขอโทษนะที่ปกป้องคุณไม่ได้...

ขออภัยครับ ไม่ต้องขอโทษเลยครับ เป็นผลมาจากความอ่อนแอของผมเองครับ

หนี้สินนี้ ผมจะรับผิดชอบจ่ายเองครับ

...ถ้าเกิดฉุกเฉิน ก็หนีไปเป็นผู้ลี้ภัยก็ได้นะ ผมเตรียมตัวไว้แล้ว!

ถ้าต้องยอมปล่อยให้ลูกชายเดินเข้าสู่แดนมรณะ ก็ยอมทิ้งโตวาฮาเดไปก็ได้!

วางใจได้เลยครับพ่อ ผมจะไม่พูดว่าทำไม่ได้

มือสังหารคนนี้ ไม่ว่าจะประเมินตัวเองต่ำไปหรือสูงไป ก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยครับ

เรื่องนี้ถือว่าเป็นการก้าวหน้าอย่างใหญ่หลวงสำหรับขุนนางแล้วนะครับ

ผมจะพยายามวางตัวให้ดีที่สุดเลยครับ

ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ บทบาทของโทอาฮาเด ก็คือการลอบสังหารสิ่งที่ก่อภัยให้แก่ประเทศ

ก็แค่เป้าหมายเปลี่ยนไปเท่านั้นเองครับ

เผ่าปีศาจพวกนั้น ก็จะจัดการสังหารให้ดูเลย

...เป็นลูกชายที่สมบูรณ์แบบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ

เป็นลูกชายของคุณพ่อครับ

ภารกิจร่วมมือกับวีรบุรุษเหรอ!?

จงสังหาร "สหาย" ที่เป็นศัตรูของมวลมนุษย์!

ขุนนางชั้นสูงอันดับหนึ่งของโลก มือสังหารจากต่างโลก มือสังหารที่เก่งที่สุดในโลก ได้กลับชาติมาเกิดเป็นขุนนางต่างโลก นิยาย

ภาพประกอบ: น้ำตาจันทรา/เร-อะ

นิยายตอนล่าสุด

สแน็คเกอร์บุ๊ค

ปี 2022

เหยาเค่อตัดสินใจแล้ว!