ตอนที่ 36.1

อาณาจักร อาณาจักรซุยเกล หมู่บ้านบนภูเขาตามแนวชายแดนーーーー

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใด ๆ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณเดียที่ 2 วิโคเน

อืม

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเหรอครับ

ในที่สุดก็ได้ติดต่อกับพวกที่มุ่งหน้าไปยังเนลโซมได้แล้วครับ

ทุกคนได้รับการต้อนรับอย่างปลอดภัยแล้วนะครับ

เป็นข่าวดีจังเลยนะ

ทางฝั่งของเทมอน ก็มีคนซ่อนตัวให้ชาวเมืองวิโคเนเหมือนกับหมู่บ้านนี้เลยครับ

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณวุฒิของท่านลอร์ดวิโคเนมาอุตส่าห์เดินทางมาเองนี่แหละครับ

แล้วคุณพ่อล่ะครับ?

ไปพบคุณลอร์ดเดลนาร์ดทางฝั่งเทมอนมาแล้วครับ

เพราะอยากจะไปทักทายด้วยตัวเองโดยตรงน่ะครับ

สำหรับคนที่หลบซ่อนอยู่แบบนี้ ทำอะไรได้เยอะแยะเชียว

เป็นสายเลือดสินะ

คุณพ่อมันอยู่เฉยไม่ได้เลยจริง ๆ ครับ

หมายความว่ายังไงกัน!?

นี่คือการสำรวจของฉันเกี่ยวกับหินเวทและวัตถุอาคมที่ถูกขุดพบในอัลวาน และแนวโน้มการกระจายสินค้าไปยังประเทศอื่น ๆ

ลองนำไปเทียบกับของอาณาจักรซุยเกลด้วยนะครับ

นี่ช่วยได้มากเลยครับ

พอมาดูแบบนี้ ก็เห็นว่าทุกแคว้นมีการเคลื่อนไหวอย่างคึกคักเลยนะครับ

ตอนนี้ทุกแคว้นต่างก็มีสัตว์ประหลาดออกมาให้เห็นบ่อย ๆ เลยล่ะครับ

ถ้าสามารถทำให้มันกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้ก็จะดีเลยนะครับ

ขอให้อดทนอีกสักพักนะครับ คุณหนู

ไม่ว่าจะยืนหยัดได้นานแค่ไหน ตอนนี้สิ่งสำคัญคือการสะสมพลังให้เต็มที่ครับ

ในวันที่จะมาถึงนั้น ทุกคนจะมารวมตัวกันอยู่ที่คุณครับ

พวกเรา! ต่างเฝ้ารอด้วยความกระวนกระวายใจจนกว่าวันนั้นจะมาถึงครับ

วันชิงคืนวิโคเน!

ถ้าอย่างนั้นข้าจะรายงานเรื่องของคุณหนูให้ทุกคนฟังนะ!

จะอยู่ได้สักพักใช่ไหมครับ?

คุณหนู...

คุณเดีย!?

อยู่ที่นี่ด้วยหรือครับ!?

อ้าว ไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะ

สบายดีไหมจ๊ะ...

คุณเดียครับ โล่งใจจัง...ดูแข็งแรงดีนะครับ

บึ๊ปปี้

ไม่สิ แล้วท้องนั่นมันอะไร...? ไม่ได้เจอกันแป๊บเดียว ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้นไปล่ะ? เอ่อ มองก็รู้แหละ ว่าทำไม? ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ...?

นี่เหรอครับ? น่าอายสุดๆ ไปเลย

หลังจากถูกโจมตีที่วิโคเน ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและหนีมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ครับ...

ตอนนั้น สามีที่ช่วยปฐมพยาบาลให้... ไม่สิ ชาวบ้านก็ดูแลผมเป็นอย่างดีมาก จนผมต้องเร่งรีบทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่พอรู้ตัวอีกที ก็ได้มาอยู่ในความสุขแบบนี้แล้วล่ะครับ...

สำหรับฉันแล้ว ไม่ต้องการผู้ชายหรอกค่ะ

ผู้ชายเหรอครับ!? ฮัตสึ

สิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอขนาดนั้น...

จะไม่ยอมแพ้ผู้ชายเด็ดขาด

ว่าไปแล้ว เด็กหนุ่มคนนั้น... เรียกท่านลอร์ดรูกุใช่ไหมครับ ความสัมพันธ์ของเขากับท่านเป็นอย่างไรไปแล้วครับ?

เขาเป็นคนดีนะคะ เป็นสุภาพบุรุษที่คำนึงถึงท่านเดียเป็นอันดับแรก... เป็นของดีเลยล่ะค่ะ

เอ๊ะ? อยู่ในคฤหาสน์เดียวกัน แต่ยังไม่มีความคืบหน้าเหรอคะ? เพราะอะไรเหรอคะ?

ไม่ได้นะคะ ต้องจับเขาไว้ให้ได้นะ

ผู้ชายคนนั้น! มาป่วนท่านเดีย!

☆

ฟังนะ คุณเดีย อย่าให้ผู้ชายคนนั้นหลอกได้นะคะ

ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่ข้างในใจ

เป็นไปไม่ได้ค่ะ ผู้ชายแบบนั้น!

……อืม ก็ตามนั้นแหละครับ!

ดีจังเลยนะ!

ขออวยพรด้วยนะ! ยินดีด้วย!

...นี่?

มีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อยนะ

สักวันหนึ่ง...พวกเราชาววิโคเนคงจะต้องเผชิญกับสงครามอีกครั้ง

...ค่ะ! คราวนั้นก็เตรียมพร้อมจะถือดาบออกไปสู้ใหม่อีกครั้งค่ะ!

...ถ้างั้น

ถึงมีเจตจำนงแบบนั้น...แต่ว่านั่นมัน

ในสภาพแบบนี้ ทำไมถึงตัดสินใจได้ถึงขนาดนี้ล่ะครับ...?

...เข้าใจเลยครับว่าคุณเดียจะรู้สึกกังวล

ตัวฉันเองก็มีความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

แต่ว่า สำหรับตัวฉันแล้ว การจะมีเป้าหมายเพื่อบรรลุสิ่งนั้น...นั่นแหละครับ คือสิ่งที่เหมือนกับพลังหรืออาจจะเป็นแรงจูงใจที่แข็งแกร่ง

น่าจะอยากจะมีอะไรแบบนั้น

อยากจะพาเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะเกิดนี้ ไปเห็นแผ่นดินวิโคเน

อาจจะฟังดูไม่บริสุทธิ์ใจนัก แต่ก็รู้สึกได้จริง ๆ ว่านั่นคือพลังที่กำลังช่วยให้ฉันได้

คุณเดียเองก็

คงจะเข้าใจอยู่แล้วล่ะครับ

...เกี่ยวกับวิโคเน

มันเป็นความปรารถนาของฉันเองนี่นา!

ไม่ได้เกี่ยวกับรูกเลย...っ

ก็เพราะว่า...

...ดังนั้น จนกว่าปัญหาเรื่องนี้จะคลี่คลายได้

ーーーー・・・・・

...เหรอ!

นี่...

นี่คือสิ่งที่ท่านรูกุต้องการ...

...คุณเดียครับ นี่คือของที่ท่านขอมาครับ

คุณลอร์ดท่านพยายามอย่างเต็มที่จนสามารถหามาได้ครับ

ใบประเมินนี่นา...

น่าจะเป็นของล้ำค่ามาก ดังนั้นโปรดใช้ด้วยความระมัดระวังนะครับ