ตอน 15: Chapter 15

ทิศเหนือ ทิศใต้

วาชิโระ มานาบุ

……!?

ไอ้ความอาฆาตแค้นมหาศาลนี่มัน—

โยนๆๆๆๆ

ลองนึกถึงพวกที่ช่วงชิงและทำลายครอบครัวและที่อยู่ของเราสิ!!

แล้วมอบไอ้ความอาฆาตแค้นนั้นให้คุณรถเข็นสิ!!

คุณหมอจิเงะ

นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน? การทดลองเปิดใช้งานของเครื่องไร้หมายเลขเหรอ?

อัตราการบรรจุไอ้ความอาฆาตแค้น 60%

การขึ้นรูปด้วยโลหะกึ่งโลหะภายในเปลือกดักแด้กำลังดำเนินไป

เหลืออีกประมาณ 2 นาทีจนถึงขอบเขตที่เปิดใช้งานได้

นากิ

ที่นี่ถูกเพื่อนๆ ของคุณมาบุกโจมตีแล้ว

ขอโทษที่มาแบบกะทันหันนะ แต่นี่คือการรบจริง

เอ๊ะ จริงเหรอ?

...คุโรโกะกับพวกเหรอ?

อืม... แค่ว่า...

...อะไรน่ะ?

ถึงจะไม่รู้รายละเอียด แต่ว่า... สองคนนั้นจะออกจากโรงเรียนนะ

...!!

ตอนนี้กำลังปะทะกันอยู่แถวอุโมงค์ที่ 2 กับ "สมาชิกใหม่ของห้อง A"

กำลังซื้อเวลาจนกว่าเครื่องไร้หมายเลขจะเปิดใช้งานได้

......................

อาฮะ~ พยายามสุดๆ แล้วแต่ก็แค่ความแข็งแกร่งระดับนี้เองเหรอ... ตลกชะมัด

เอาเป็นว่านะ ไอ้ตัวอ่อนแอพวกนี้มันติดเชื้อกันอยู่ รีบๆ ออกไปนะเว้ย...

โหน

นี่มัน...

แค่ดีดนิ้วเอง คลื่นกระแทกก็...!?

สัตว์ประหลาดนี่มัน

โอ้

กินเข้าไป!!

โฮย่!

!!

……ッ

7

……

.....................?

...!!

ซู่ววว

...ไม่...ไม่เป็นไร...

เมนิ!

......

......ตึฟ

อึก... อ่าาา...ッ

ไม่เป็นไร...อะไรมาก

...ฮึก ฮึก...ซู่ววว

...ห๊ะ? มันแข็งแกร่งขึ้นจนถึงขั้นจะฆ่าเลยเหรอ...?

บ้าจริง...

นั่นมันเหมือนกับว่า...

อย่างนั้นน่ะสิ~ มันน่าหงุดหงิดจริงๆ นะ

นี่มันคือการช่วยเหลือกันของพวกที่ล้มเหลวแบบนั้นเหรอ?

โดยรวมแล้ว ก็มาซื้อเวลาแบบนี้ด้วย...

นากิเนี่ยนะ จะเอาชนะฉันได้เหรอ? ตลกชะมัดเลยว่ะ

อ่า... แค่ระดับนายเนี่ยนะ นากิ...

ไม่นะ

ก็สู้พี่น้องวาบิระไม่ได้หรอก

ห๊ะ?

ฮะ...

จะให้ฉันแพ้ไอ้ตัวที่กลายเป็นของกากเพราะปกป้องความสงบเนี่ยนะ?

กิ

อย่างน้อยก็เรื่องนั้น...

เรื่องนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลย

เพื่อที่อาจารย์จะได้... ได้เห็นตัวฉันเอง

ฉันต้องฆ่านากิให้ได้...

ไม่งั้นฉันก็จะ...

...?

อะไรนะ?

...พวกแกน่ะ ไม่เกี่ยว

เพราะว่ากำลังจะตายแล้วนี่นา~

...อีก 1 นาทีก็จะถึงเวลาที่ชิซุกะพูดไว้แล้ว...

ฟุ

1 นาทีเหรอ...

......................

ซู่ววว...

โทโค

เซ็น

โบตัน-

นายมันเลยจุดสูงสุดของผลของระเบิดวารีที่ 4 แล้วนะ... ถึงขีดจำกัดแล้ว...

แกนี่แหละถอยไป

ส่วนที่เหลือ... ฉันจัดการเอง...

1

พอคิดดูแล้ว

ก็เป็นฝ่ายได้รับความช่วยเหลืออยู่ตลอดเลย

......อึก

โอ้~ ไปขุดหาชิ้นส่วนหายากมาให้ได้เลยนะ

สู้กันอยู่นี่เอง~

......

คิกิ... วันนี้ขอให้ผ่านไปแบบนี้ก็แล้วกันนะ

......คะ...

คืนมา!!

ดั้ก

โอ๊ะ

เอียะ

อึก

อย่าทำตัวดีนักสิ ไอ้เศษสวะ

......................

แแแแแ

เฮ้ย!

...!

นี่!

ย่า... แย่แล้วสิ

น้องสาวนี่นา!!

ปุ๊ก!

ยามาชิจิ

เมะ!

ซึ... แข็งแกร่งจัง

จมูก!! จมูกจะหักแล้ว

หนีกันเถอะ!!

......................

โฮก! โฮก!

...โฮก

โทโค... ทั้งที่ว่าต้องพักผ่อนนะ...

เซะ

เซะ

...ชิ้นส่วนที่รวบรวมมาทั้งวันก็โดนแย่งไปซะแล้ว

ยาก็ซื้อไม่ได้ด้วย...

ขอโทษนะ...

พี่ชายที่อ่อนแอแบบนี้...

...

...คิกิ โฮก! โฮก!

!!

..................

อืม... อย่าฝืนตัวเองสิครับ/คะ~

คิ... อย่าทำแบบนั้นสิ...

ฮิว

พี่ชาย... คือว่า... หนูจะปกป้องเอง...

......................

~ พวกเธอ... มาหาฉันไหมล่ะ?

!!?

ถ้ามาก็จะไม่มีปัญหาเรื่องอาหารหรือที่อยู่เลยนะ

อาการป่วยของน้องสาวก็รักษาได้ด้วย...

!?

...ใคร...?

นั่น... มันหมายความว่ายังไง...?

ฉันอยากจะเป็น "นักเรียน" ที่มีอนาคตไกล

ใช่ไหมล่ะ?

ให้แข็งแกร่งอยู่

กำลังฝึกฝน

ที่มันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าฉันมันอ่อนแอเอง...

ดังนั้น...อย่างน้อยที่สุดก็ขอให้ถึงตอนท้ายก็เถอะนะ...

ชู~

ห๊ะ?

นั่นมันหมายความว่ายังไง...

ถ่ายทอด

ชู~

ห๊ะ

~~~~!!

ปุ๊ก...

แย่แล้ว

“ボンベที่ห้า” ทสึ

ถ้าใช้แล้วจะตาย แต่ว่าได้ยินว่ามันออกฤทธิ์แรงมากเลยครับ

ถ้าใช้แล้ว

โทโค

ตาย

หยุดนะ

2

อะ...

ด้วย...

แป๊ะ!

หืม...?

ซุ่ก...

2

คิกิ

.........ฮ่าๆๆๆ!!

ก็ต้องแบบนี้สิครับ/คะ~~~

บรรยากาศเริ่มคึกคักแล้วนะครับ/คะ~~~

อะ!?

หะ... เร็ว...

“พี่ชาย... คือว่า... หนูจะปกป้องเอง”

เป้าหมายถัดไปคือ .....