ตอน 17: Chapter 17

ฮวาเป่ยฮวาจี๋หวัง TANK CHAIR

คือ

...ใกล้จะถึงเวลาต้องกลับแล้วนะ

อุซึกุง

อาจารย์

แล้วเหรอคะ

....................

ข้างล่าง...

เข้าใจอยู่

ถังเพาะเลี้ยงมันมืด แล้วก็การที่ร่างกายมันเติบโตเร็วๆ เนี่ย มันก็เจ็บด้วยนี่นา

แต่ว่า...ฉันอยากจะเลี้ยงดูเธอให้ "สมบูรณ์แบบ" เลยนะ

การที่ทำให้มันเข้มงวดทั้งหมดก็เป็นเพราะเรื่องนั้นแหละ

...??

...หมายความว่าสำหรับฉันแล้ว เธอแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ สินะ

พิเศษอย่างนั้นเหรอ

พิเศษ...

อืม

ไปกันเถอะ

ค่ะ!

...นี่ อาจารย์

คนพวกนี้ก็พิเศษเหรอคะ?

หืม?

...อ่า

เป็นหัวหน้าห้อง A ตลอดมาเลยเหรอ...

อืม~...

ก็ไม่ได้พิเศษขนาดนั้นหรอกนะ

"ก็ยังพอใช้ได้" ประมาณนั้นมั้ง...

ยกเว้นคนเดียว

ตอนนี้...อยู่ตรงไหนกันนะ...

ตอนที่เห็นสีหน้าของคุณอาจารย์ ฉันก็รู้ตัว

ว่าคนที่พิเศษจริงๆ สำหรับอาจารย์ คือคนในรูปที่ถูกตัดออกไป

ว่าตัวฉันน่ะ เป็นแค่ตัวแทน "เท่านั้นเอง"

เกะโจโตมะ ใต้ดิน 200 เมตร

ฮ่า

ฮ่า...ชิ...เงียบ

ชะ...เดี๋ยวก่อน

ไม่ได้นะ

พัก...พักกันเถอะ?

ต้องรีบ ตามหาแนกิ

ถือเครื่องมือที่ไหล่เธอไปข้างหน้าก่อนสิ

อืม...ใช่แล้ว...งั้น

ช่างไม่เรียบร้อยเลยนะ

คุณหมอฮาทำอะไรให้สัตว์ทำตลอดเลยนะ

ค่ะๆ ขอโทษนะคะ

...เงียบ

ศัตรูเมื่อกี้... หน้าตาเหมือนกับ...

น่าจะ สำเนาของ...

อุ๊ฟ

อุริ

ในทางพันธุกรรม อุริกับหมอนั่น ถือว่าเป็นคนเดียวกัน เลยสินะ

การที่จะโค่นล้มเจ้าตัวนั้นก็คือ...

หมายความว่า...

ด็อกเตอร์ อาร์

คุณอาจารย์...

พี่น้องของฉันมีแค่นาจิคนเดียวเท่านั้น

กิ

เรื่องแบบนี้...ยอมไม่ได้เด็ดขาด...!!

...อ่า

ก็จริงนะ...

บนพื้นดิน

...นี่นะ มีอะไรสั่นๆ น่ะ?

อ๋า? อีกแล้วเหรอ...เพราะดื่มแต่เหล้าถูกๆ น่ะ

ฮึ่ก!?

ไม่ๆ ก็เพราะเมานี่นา! นี่ไง!

คุกุ... ช้าจัง ช้าจัง

ใครล่ะที่มาช้า?

ว๊ะ เร็วจังเลย

หึ

โมเคนตะ

โย่ว

ข้ามาแล้ว

บิ๊กกิ๊ก...

คุกุคุคุ...

ก็จริงนะว่าพลังมันไม่ธรรมดาเลย แต่ถ้าไม่โดนก็ไม่มีความหมายนี่นา~?

อีกนิดเดียว...

อีกนิดเดียวเอง! คนที่คู่ควรกับคำว่า "สมบูรณ์แบบ" ที่คุณอาจารย์ต้องการ ไม่ใช่เธอ แต่เป็นฉันต่างหากที่พิสูจน์ให้เห็นได้...!!

หนีไปเรื่อยๆ แต่ไม่ยอมบุกเลย...

เป้าหมายคือ "เจตนาฆ่า" ของฉันสินะ

แถมเจ้าตัวนี้ยังไวต่อเจตนาฆ่าของศัตรูมากๆ ด้วย... การโจมตีของเราจะถูกจับจังหวะได้ แถมยังมอบพลังให้เจ้าตัวนั้นเพิ่มขึ้นอีกด้วย...

น่ารำคาญแฮะ... "ตัวฉัน" เนี่ย...

ฮ่า...ฮ่า...

ระเบิดวารีแรงเกินไป...

...เจอแล้ว!

—นี่แกน่ะ รู้ไหมว่าคำว่า "สมบูรณ์แบบ" ของแกมันหมายความว่ายังไง?

...?

...อ๋า?

พวกเราที่โดน "เจตนาสังหารขั้นสุดยอด" ของคุณอาจารย์โจมตีเนี่ย มีสองทางเลยนะ...

ไม่ว่าจะรับมือกับเจตนาสังหารนั้นไม่ไหวจนสมองระเบิดตายไป...

หรือว่า—

จะตื่นขึ้นมาเป็นสัตว์ประหลาดอมตะแบบคุณอาจารย์น่ะ

ไม่ว่าจะทางไหน มันก็ไม่ใช่ตอนจบที่ดีเลยสักนิด...

!?

...มะ...ไม่จริงน่า...

ก็...ก็รู้อยู่แล้วน่า ไอ้บ้า!!

ก๊าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

แล้วไงล่ะ...!?

อ๊าาาาาา~!?

การที่จะฆ่าแก แล้วกลายเป็นที่หนึ่งของคนนั้นเท่านั้น!!

นั่นแหละคือเป้าหมายการมีชีวิตของข้าโวววววว!!

—ไอ้พวกไม่สมบูรณ์อย่างแกน่ะ ไม่คู่ควรกับคุณอาจารย์หรอก

เอาล่ะ... ตายซะ

พี่น้อง—

—ก็จริงนะว่าตอนนี้ตัวฉันคนเดียวมันทำอะไรไม่ได้เลย

...แต่การได้มาอยู่ในร่างนี้ ทำให้ได้รู้บางอย่างเหมือนกัน

กว่าการเป็นตัวตนที่สมบูรณ์แบบที่ไม่ต้องพึ่งพาใครเลย

แม้จะไม่สมบูรณ์... แต่คนที่มีคนยื่นมือมาช่วย หรือบางครั้งก็มีคนมาผลักดันให้เดินหน้าต่อได้น่ะ

สุดท้ายแล้วก็จะชนะอยู่ดี

ก็ได้น่า ไม่เป็นไรหรอก

...ฮ๊ะ!

...ห๊ะ?

กลายเป็นตัวกากแล้ว วิธีคิดก็กลายเป็นตัวกากไปด้วยเหรอ? ไม่เข้าใจเลย

แค่ซื้อเวลาเล็กน้อยเท่านั้นเอง

อย่างที่บอกไปแล้ว เราจะขอความช่วยเหลือจากเธอ

!?

นี่...นี่มัน...

—ไม่สิ ในกรณีนี้มันน่าจะเป็น "ขา" ล่ะมั้ง?

...โดนมือเดิมๆ นี่อีกแล้วเหรอ

บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ...ว่ามันคือ "ความประมาท" น่ะ

นาจิ...!?

"ปลาหมึกปวดหัว" เนี่ย ปกติแล้วมันเป็นอาวุธที่เชี่ยวชาญด้านการปกปิดเลยนะ...!!

มันสามารถปกปิดเจตนาฆ่าได้ด้วย ไม่ใช่แค่แค่การรับรู้ถึงออร่าเท่านั้นด้วย...

ก็เพราะอย่างนั้นไงเล่า โอ๊โอโอ!

ปล่อยข้า ไอ้ตัวนำความตายนี่! อ่าาา!

ถึงตายก็จะปล่อยไปให้ได้เลย! อ่าาา!

คิวุระ

เอ่อ...

คิวุระ

ขอโทษนะ

พี่น้องของฉันมีแค่คนเดียวเท่านั้น

...!!

....................

ขะ...ข้า...

ข้าเนี่ย~...

พิเศษสุดๆ ไปเลยยยยยยยยยย

เป้าหมายถัดไปคือ.....