ตอนที่ 23

เอ่อ... ไม่สิ... พวกเราเป็นสี่พี่น้องตั้งแต่แรกเลยค่ะ

ฉันเป็นน้องคนสุดท้องค่ะ

ลูกสาวคนโตที่เยือกเย็นและมีภาวะผู้นำ

ลูกสาวคนรองที่ใจร้อนและร่าเริง

ยูโอซากุ

ยูไบ

ลูกสาวคนกลางที่ใช้ชีวิตตามจังหวะตัวเองและไร้เดียงสา

และฉันเอง...ลูกสาวคนเล็กที่ขี้อายและทำอะไรไม่ค่อยเก่ง

ยูโมโมะ ยูโตว

ยูริ

พวกเราเป็นพวกที่ปรากฏตัวได้ยากแม้แต่ในตระกูลเราเอง

เป็นพวกที่มี "กายทิพย์" สามารถทะลุผ่านวัตถุได้ตามใจชอบ

ตั้งแต่ตอนเด็กๆ ก็เคยร่วมทำภารกิจต่างๆ มาด้วยกันแล้วนะ

ซึซึ...

อ๊ะ

คาวะ

แต่ว่านะ...

!?

อะไรน่ะ!

อา...

ย่า!

!

ยูไบ

อ้อ

ยูโมโมะ ยูโตว

อา~

/10

โอ๊ะ!

อึก!?

เซย์!

กร๊าซ

ดีด

เอ่อ... ฉันมักจะได้รับการช่วยเหลือจากพี่ๆ เสมอเลยค่ะ

สำหรับฉันแบบนี้ พี่ๆ ก็เลย...

ก็... ขอโทษด้วยนะคะ พี่สาว...!!

อาฮะ

ยูริจัง จริงจังจังเลยนะ~

ถึงแม้ว่าจะพลาดไป พวกเราก็จะช่วยให้เองค่ะ

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร~

ทำออกมาให้เต็มที่เลยนะ

ยูริ... ก็บอกอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอคะ?

พวกเราสี่คนเป็นหนึ่งเดียวกัน

!

พี่ยูโอซากุคะ...

...ใช่ไหมคะ?

เอาล่ะ! ตอนกลับบ้าน ไปกินไดยากิที่ร้าน "ไดกะียวโด" ที่ยูริชอบกันเถอะ

ดีจังเลยค่ะ

เห็นด้วย เห็นด้วย~

...ฉันก็คิดแบบนั้นมาตลอดค่ะ ว่าถ้าพวกเราเป็นแบบนี้ต่อไปได้...

จนถึงวันเกิดอายุ 13 น่ะค่ะ...

พวกเจ้าทุกคนกำลังจะ

หายไปแล้วนะ

เอ๊ะ...

คุณย่าบอกว่า ร่างกายของพวก "ผู้มีกายทิพย์" เนี่ยมันไม่เสถียรทางวัตถุมากๆ เลย

แล้วก็จะสลายไปภายในอายุ 14 ปีน่ะค่ะ

พวกเจ้าจะรอดได้เหมือนกับผีเลยล่ะ...

แต่ว่า... ไม่ต้องกังวลนะ

พวกที่มีโชคดีเกิดมาเป็นฝาแฝดอย่างพวกเจ้า ก็จะมีทางรอดอยู่

—ว่าไปแล้วก็ไม่ใช่หรอกนะ แต่ว่า "การมีหลายร่างของพวกกายทิพย์" ต่างหากที่สมควรจะเป็นภาชนะของหัวหน้าตระกูลนะ...

...?

หมายความว่าแบบนี้สินะ

เมื่อทั้งสี่คนใช้ "การแปลงร่างเป็นกายทิพย์" แล้วมาซ้อนทับกัน

ก็จะหลอมรวมกัน

ด้วยวิธีนั้นเอง โครงสร้างร่างกายก็จะคงที่—

และเป็นผลพลอยได้ พลัง ความเร็ว (แล้วก็น้ำหนักกับอายุขัย) ก็จะเพิ่มขึ้นเป็น 4 เท่า

เป็นภาพที่น่าสนใจสมเป็นแบบฉบับเลยนะ~

ถ้าฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ก็จะสามารถได้รับ "ความสามารถในการแยกกาย" ที่สามารถแยกร่างกายที่ซ้อนทับกันออกชั่วคราวได้นะ

4 เท่าเลยเหรอ... สุดยอดไปเลยแฮะ...

ค่ะ...

แต่ว่า

ในร่างนั้น มีเพียงจิตใจของคนใดคนหนึ่งในสี่คนเท่านั้นที่สถิตอยู่

เอ๊ะ~...

ถ้างั้นอีก 3 คนล่ะ...

...

ซึ...

ฉันก็รวมร่างกับน้องสาวฝาแฝดของตัวเองแล้วด้วยนะ...

!!

ว่าจะเก็บใครไว้ ก็ให้พวกเราตัดสินใจกันเอง

แบบนั้นเหรอ

นั่นคือข้อบังคับน่ะ...

...

...ว

วื้ด

ยูริ...

ไม่ใช่ฉัน...

คนที่คู่ควรที่จะอยู่ต่อก็ต้องเป็นใครสักคนในบรรดาพี่ๆ น่ะสิ...

ไม่ใช่ฉันค่ะ...

ก็คิดแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ

ยูไบ ยูโมโมะ

คงเป็นความคิดเดียวกับที่พวกเธอคิดสินะ?

...?

หมายถึงว่ายังไงคะ...

เอ๊ะ... ไม่มีเหรอคะ

818

!?

ขอโทษนะ

เคียวริ

เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ สำหรับฉัน

ถึงแม้ว่าจะหายไป

แต่ถ้าได้อยู่กับพี่ๆ ล่ะก็...

แป๊ะ...

...เอ๊ะ...

แก...

ทำไมล่ะ

ทำไมล่ะ

เป็นฉันล่ะเหรอคะ...

—ฉันยังรู้สึกว่า... ตัวฉันนี่แหละที่คู่ควรกับร่างนี้อยู่เลยค่ะ...

แล้วก็...

จะทำร้ายร่างที่พี่ๆ ฝากไว้ไม่ได้

—ด้วยความคิดที่หนักแน่นนั้น

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่เอง ก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวและรังเกียจแม้แต่การถูกใครสัมผัสค่ะ...

คุณฟูจิ... ถ้าเป็นคุณ

คุณคงจะเข้าใจได้ว่าทำไมพี่ๆ ถึงทิ้งฉันไว้... ใช่ไหมคะ...?

คิกิกิ

—ช่วยบอกฉันหน่อยสิคะ

—ทำไมถึงทำขนาดนั้นเพื่อน้องสาวที่ไร้ความสามารถแบบเธอด้วยล่ะคะ...?

เอ๊ะ...?

...

—ก็... จริงอยู่ว่าน้องสาวของพวกเรานี่ไม่มีพรสวรรค์ด้านนักฆ่าสินะ

เอ๋~...

พูดออกมาตรงๆ แบบนั้นเลยเหรอ...

แล้วก็ปากดีอีก

ฮึ่ยนะ...

หน้าตาแล้วก็ผลการเรียนก็อยู่ในระดับสิบคนเหมือนกัน

—แล้วทำไมถึง...

ทำไมเหรอคะ...

เป็นคนที่ไม่รู้ตัวจริงๆ เลยนะเนี่ย

ชิซึคือ...

จะว่าดีหรือไม่ดี... ไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นหรอก

สำหรับพี่ชายแล้ว มันเป็นสิ่งที่พิเศษ

—ถ้าไม่มีหมอนั่น

ฉันคงหมดสิ้นความหวังแล้วตายอยู่ข้างถนนก่อนจะมาถึงโรงเรียนเสียอีก...

—ก็คงไม่รู้ความตั้งใจที่แท้จริงของพี่สาวนะ

แต่ก็หมายความว่าเธอเองก็เป็นคนพิเศษสำหรับพวกเธอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

แต่ว่า... ตัวฉันเนี่ยนะ...

นี่นะ...

อะ... อะไรเหรอคะ?

มีความมั่นใจ

อยู่เหรอคะ?

ฉันว่าในสายตาของพี่ๆ น่ะ ไม่มีอาการผิดปกติเลยนะ

...?

อุปป...

อย่าแตะต้องสิคะ!!

...นี่มันอะไรกันเนี่ย...

นาจิ...

ตอนนี้ใครเหรอคะ?

อา... ซ้อมเงียบเสร็จแล้วเหรอ

นี่

ใครเหรอคะ?

เหนื่อยหน่อยนะ

ก็... ว่ากันว่าจะเป็นนักเรียนย้ายมาจากห้อง A น่ะ

ว่ากันว่าเหรอ... ว่าแต่... พวกเธอคุยอะไรกันอยู่เหรอ?

เอ๊ะ... เหมือนจะ... เล่าเรื่องชีวิตตัวเองเหรอ? ดูเศร้าจังเลย

ฮ่า...? ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องแบบนั้นล่ะคะ?

ก็... ว่ากันว่าน่ะ

ทำไมล่ะ ไม่จำอะไรได้เลยเนี่ย บ้าไปแล้วเหรอ?

เอ๊ะ...? รู้สึกน่ากลัวจัง

โรงเรียน อาคารหลัก ชั้น 1 สระเก็บน้ำ

คุณเทนโกะ

แต่ว่า

ฉัน...

ก็ไม่ได้หลบมันค่ะ

คุณอุริ... ที่พยายามจะวางมือลงบนบ่าของฉัน... ฉันหลบมันได้ค่ะ

ชู่ว

ทำไมล่ะคะ...

ตัวฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ... ฉัน...

เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันนะ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ใช่แค่จะโค่นคุณฟูจิได้ แต่ยังจะกลายเป็นนักฆ่าที่แย่ไปเลย...

ถ...ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วล่ะก็...

คงจะรู้สึกผิดต่อพี่ๆ มากเลยล่ะ

...ดูเหมือนว่าคุณกำลังลำบากใจอยู่สินะคะ

ให้ฉันช่วยสักหน่อยดีไหมคะ?

จะให้ช่วยไหมคะ?

เป้าหมายต่อไปคือ.....