ตอน 25: Chapter 25

ฟู่~... นึกว่ากลับจากภารกิจเร็วกว่ากำหนดซะอีก...

กลิ่นดินปืนกับกลิ่นเลือดเต็มไปหมดเลย~...

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...

อาคารตะวันตก ชั้น 40 ทางเดินที่ 3

เร็วเข้า!!

ทุกคน! ให้หัวหน้าคณะกรรมการและหัวหน้าแผนกแจ้งให้เตรียมอาวุธทั้งหมด!!

แย่แล้ว!! อุปกรณ์สื่อสารของโรงเรียนมันหลุดจากสัญญาณเหรอ!?

ให้ตายสิ... เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย

ทุกที่เลย ไฟก็ดับหมดแล้วนะ!!

อ๊ะ~ เอ่อ...

อะไรน่ะ ตอนนี้ยุ่งอยู่... วะ... คุณหวัง...!!

เกิดอะไรขึ้นเหรอ~?

โรงเรียน...

ถูกใครบางคนบุกโจมตีครับ

เอ่ออออออออออ...?

......

มะ...ไม่นะ...

น่ารำคาญจัง

อาคารตะวันออก ชั้น 120 ห้องโทรเลขควอนตัม

ให้ตายสิ...อุปกรณ์โทรเลขมัน...

แบบนี้จะรายงานให้อาจารย์ได้ยังไงกันล่ะ...

พวกนี่มันเป็นอะไรกันเนี่ย

พูดอะไรสักอย่างสิวะ ไอ้บ้านี่!!

แค่เพราะอาจารย์ไม่อยู่ก็มาทำตัวเก่งไปได้ยังไงกัน...

คุณชิโอะโนะ!!

ผมเป็นหัวหน้าชมรมมวยแขนครับ คุณชิโอะโนะ!!

--ในบรรดานักเรียนประมาณ 3000 คนของโรงเรียนนี้ มีแค่ 5% เท่านั้นที่เป็นระดับ B ขึ้นไป...

แล้วผมเนี่ย

อยู่กลุ่ม B

อันดับที่ 10

ไม่รู้ว่าเป้าหมายคืออะไร

แต่จะทำให้คุณเสียใจให้ได้เลย!

รึ

ว้าว

มะ...ไม่นะ...!?

มัน...เร็ว...

ส่วนใหญ่พวกเราก็มาจากกลุ่ม C ลงมา...

แต่ว่า

หึ...แค่หมัดเดียว!? บ้าไปแล้ว...

ตอนนี้ถึงจะสู้กับกลุ่ม A ได้แล้ว

ใช่

คืนนี้เท่านั้นแหละー

ซึ

!?

นี่มัน...

นี่

นี่มัน...เป็นเพราะพวกแกเหรอ...?

แส้ปีศาจที่ยืดหดได้...ความเร็วเหนือเสียง!

ชวานซ์ทู...

อย่าทำเป็นเมินสิ!

เพราะแกคนเดียวที่ถูกเจาะรูไว้ไม่ให้ตายไงล่ะ

ที่อุปกรณ์ของฉันมันหลุดจากสัญญาณน่ะ เป็นเพราะพวกแกใช่ไหม ฟังให้ดีนะ

โย

กำลังไลฟ์อยู่เลยนะ~ จู่ๆ ก็ตัดไปซะแล้ว...

ถ้าจำนวนผู้ติดตามลดลงจะทำยังไงล่ะ?

นี่~ คุณรับผิดชอบได้เหรอ?

มะ...สุดยอด... ไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

หืม?

คงจะตัดสินกันได้แล้วสินะ...

--นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

พวกเราในค่ำคืนนี้ จะไม่ยอมให้ตายง่ายๆ หรอกนะ...

ทำไมไม่ตายล่ะ!?

จะให้พวกคุณติดแหง็กอยู่ตรงนี้ไปยาวๆ เลยล่ะ...

ห๊ะ~?

น่าขนลุกชะมัด

อาคารหลัก ชั้น 5 หอประชุมใหญ่ เวลาเดียวกัน

อย่าหนีนะ!!

หนีต่อหน้าศัตรูมันคือการ "จบการศึกษา" เลยนะ!!

ฮั่ก

คิ

กียะ

...อืมมมมมมมมมม?

อะ

นี่นะ!

ไอ้โง่ ซึ!

—ชิ๊! แย่แล้ว...แย่แล้วสิ!

อยากจะเล่นกับของเล่นนี่แหละโว้ยยยยยยย

ถ้ามาอยู่ในร่างนี้แล้วนะ ผมนี่ล่ะ—

คู~น...

มันพังไปแล้ว

โกหกเหรอ!? ยังมีชีวิตอยู่เหรอ!?

อะ...นั่นมัน...!!

ร้อน!?

แย่...แย่มากๆ เลย...!!!!

แย่กว่าศัตรูอีก!!

นี่ คุณริสึเกะ~ ระดับความสุกเป็นยังไงบ้าง~?

กุฟุฟุฟุ มาดะทาโร่ ก็ต้อง เป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ

กุฮะฮะฮะดะโยนะ~ แบบนั้นแหละ!

เวล!!

ดะ~น!!

กึ

ว้าว

อาาาาาาาาาา

นี่นะ!! โอวาราชิคุจัง!!

กำลังดึงเข้าไปด้วยนะ!! หลายอย่างเลยล่ะ!!

ว้าววว! กลับมาแล้วเหรอ!!

อา...เมื่อกี้เอง

!

วาคา!! รัน!!

--ว่าแต่ พวกนี่คืออะไรกัน?

พวกนี่ไม่พูดอะไรเลย แถมจำนวนก็ไม่รู้ ที่มาก็ไม่รู้ เป้าหมายก็ไม่รู้เลยล่ะ~

แค่...

แค่...อะไรน่ะ?

ก็ดูเอาสิ

...คิดว่ามันเป็นยังไงเหรอ?

~...

อืม~... สำหรับใช้ตอนเป็นเชลย

สำหรับใช้เป็นบทลงโทษภายในหน่วยอีกด้วย...

แล้วก็...

พอโดนมองหน้าแล้วมันไม่สะดวกเหรอ...?

--พวกนี่ปรากฏตัวขึ้นมาแบบกะทันหัน โดยที่ไม่ถูกเรดาร์ป้องกันภัยทางอากาศและทางบกที่ครอบคลุมรอบโรงเรียนถึง 50 กิโลฯ เลยแม้แต่น้อย...

มาร์เด! ตอนแรกเข้ามาในโรงเรียนเลยนะ!!

แถมยังเป็นกลุ่มแรกที่ระเบิดห้องโทรเลขกับเตาปฏิกรณ์เลย...

โครงสร้างภายในละเอียดมาก!!

...ไม่นะ พวกนี่—

นักเรียนของโรงเรียนเหรอ?

ด้วยความอมตะของพวกมันนี่...รู้สึกว่าพอจะเข้าใจแล้วล่ะ...

อะไรกัน

--ตอนที่กลับจากภารกิจคืนนี้ สถานการณ์มันก็เป็นแบบนี้แล้วนี่นา

เพราะว่าอุปกรณ์ก็ใช้ไม่ได้ เลยคิดว่าจะรวมกลุ่มกับใครสักคนจากกลุ่ม A ไว้ก่อน

ฉันนี่จมูกดีใช่ไหมล่ะ?

ไม่รู้ทำไมถึงได้เจอศัตรูอยู่เรื่อยเลยเนี่ย

ฉันลองตามกลิ่นของคนบางคนที่เจอเป็นคนแรกดูนะ...

มันแปลกใช่ไหมล่ะ?

ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเป็นความผิดพลาดอะไรสักอย่างน่ะ

ฉันมั่นใจจากเรื่องเมื่อกี้แล้วล่ะ

พวกนี่น่ะ—

จากทุกคนเลย มีกลิ่นของคุณชิรากิจังจางๆ นะ

...!!

--แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...

ถึงจะทำแบบนี้แล้ว อาจารย์กลับมาก็โดนฆ่าอยู่ดีนี่นา?

อาจารย์...

เอ๊ะ โยคุโตะ?

--------

มะตะาาาาาาาาาา!

ว๊ะ!?

อูววว อะไรเนี่ย

“สนามหญ้า”สินะ!!”ตั้งใจจะให้พวกคุณอยู่ห่างจาก “สนามหญ้า” นี่แหละ

เอ๊ะ? เอ๊ะ?

เอ๊ะ ทำไมล่ะ?

ตอนนี้ไม่มีเวลามาอธิบายหรอก

พวกเราจะไปก่อนนะ

แกไปหาชวานซ์กับไอ้บ้าลมแห่งสายลมที่ห้องโทรเลขแล้วพาพวกมันมาให้ได้!!

—เฮ้อ ให้ตายสิ การที่คุณว้าววกลับมาเร็วกว่ากำหนดนี่เป็นความผิดพลาดในการคำนวณเลยล่ะ

!

โรงเรียนนี่มีฝ่ายที่เป็นศัตรูเยอะแยะเลยนะ...

“แค่เหตุการณ์บุกโจมตีธรรมดา” ให้จบลงได้ เราก็เตรียมการต่างๆ ไว้หมดแล้วนะ

—ก็...เรานี่แหละคือคนที่เตรียมการไว้สำหรับสถานการณ์แบบนี้ไงล่ะ

คุณทั้งสองคน

ถ้าไม่สังเกตเห็นเรื่องที่ไม่จำเป็นนี่ ก็คงจะไม่ตายแล้วล่ะ

อา~...?

ชู~

ใครจะตายเหรอ?

เจ้าเนี่ย...บอกว่าง่วงเองนะ...มาเจอฉากช็อกแบบนี้เข้าซะได้

คา

เป้าหมายต่อไปคือ...