ตอน 28: Chapter 28

ทำให้ "อมตะ" เป็นโมฆะ

ผลของ "ผลึกแห่งความตาย" น่ะ

ก่อนจะลองกับคุณอาจารย์ ผมขอทดลองกับคุณก่อนนะครับ

วาบิระคุง!!

—คนอย่างคุณที่รับรู้เจตนาฆ่าได้อย่างสมบูรณ์แบบน่ะ

คงไม่ให้เดาได้ง่ายๆ หรอกใช่ไหมครับ

แต่ว่า

แบบนี้เป็นไงครับ

8

14

!

ความหลงใหลในน้องสาวที่ไร้ค่าอะไรนั่นล่ะ

นั่นคือจุดอ่อนเดียวของคุณ

แค่จับเธอเป็นตัวประกันได้ล่ะก็—

โยวหลี่!!

ขอความสงบด้วยนะ!!

!!

……

ฟุ่บ

……

...?

……อือ……

……!?

ฟุฟุ……

ช้าไปหนึ่งก้าวแล้วนะ วาบิระคุง

ซวงโยวหลี่น่ะ มีความหวาดกลัวต่อการสัมผัสกับผู้อื่นอย่างผิดปกติเลยล่ะ

หัวหน้ากลุ่มของ "คันโต" ที่ว่ากันว่าทัดเทียมกับโรงเรียนน่ะ

ยินดีที่ได้รู้จักคุณครับ

……

—ฝากตัวด้วยนะครับ

มาในฐานะ "นักเรียนแลกเปลี่ยน" ซะด้วย

……ทางนี้

แบบที่ "อุ้มคนแล้วหนี" แบบนั้นน่ะ

ผมจะพาไปที่ห้องเรียนให้นะครับ

เป็นไปไม่ได้หรอก...!

ปอง

!?

……

พี่...ข้างบน...?

ได้มาแล้ววว!!

ใช่แล้ว

ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น

ฉันน่ะ

พี่...ข้างบนเหล่านั้นยอมรับแล้ว

ซวงโยวหลี่ไงล่ะ!!

……!?

—ไม่เป็นไรเหรอครับ?

อะ...

ค่ะ...

……บะ...

โง่

กึ

อาาาาาาาาา...

เมื่อกี้ทำให้ใจหายเลยนะ...

งาฮึ

อย่ามาแตะน้องสาวผม

—นี่คุณ

สิครับ

ไอ้บ้าเอ๊ย

…… …… ……

สึ... สุดยอด...

วาบิระคุง

นี่แหละ ความจริงจังของคุณคุ !!

ก็เพราะว่า...

คุณที่ขาดความสงบถึงขนาดนี้

เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกเลย

……

!?

……?

ปิ๊ด

นี่มันอะไรกันเนี่ย

……!?

แค่ระดับนั้นเอง... ถ้าเป็นแค่ลม น่าจะไม่ได้สร้างความเสียหายมากนัก... นี่มันอะไรกันเนี่ย...

ซาว

ซึซึ...

:

กยอล

ฟุฟุฟุ……

เกือบจะตายแล้วสิเนี่ย

ด้วยความช่วยเหลือของคุณ อาการบาดเจ็บก็หายดี

แถมยังเก่งขึ้นแบบสุด ๆ ไปเลยด้วยนะ

……

พลังมัน...ไหลออกไปแล้ว...

ต่อให้เป็นพวกห้อง A ก็ตาม

พวกเขาก็หยุดฉันไม่ได้หรอก...!

หนึ่งสัปดาห์จนกว่าอาจารย์จะกลับมาน่ะ—

จะลองดูไหมว่าถ้าจะดูดเลือดทั่วทั้งโรงเรียนให้สนุกสักหน่อยล่ะ

ฟุฟุฟุ……

ก่อนอื่นเลยก็จากคุณสองคนก่อนนะ...

……

……

โอ๊ะ

หนีไปก็ไร้ประโยชน์หรอก...

—นี่มัน...เสียงอะไรน่ะ...?

……อึ๊ก

!?

ร่าง...

ตัว...

อาจารย์นนนนน—!?

ก็อย่างที่คิดเลย เวลาที่รีบ ๆ เนี่ย

ขีปนาวุธนี่แหละดีที่สุดเลยนะ

—ทำไม...

คุณชิราคิ...

น่าจะยังไม่กลับมาอีกเป็นสัปดาห์นะ...

อาาาาาาาาา...

เป็นคุณสินะ~

คนที่เล็งผลึกตายน่ะ

!!

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้

จับหางไม่ได้ง่าย ๆ เลยนะ

ก็รู้มาตลอดว่ามีใครบางคนในโรงเรียนเล็งสิ่งนั้นอยู่...

เลยอยากจะให้มันชัดเจนเสียทีสิครับ

—ไม่นะ...!!

"การประชุมกับผู้นำประเทศต่าง ๆ" น่ะ...

โกหก

★ จดหมายจากอาจารย์ [ฉบับเดือน 5] ★

……

●เพราะว่าฉันอยากกิน เลยให้เพิ่มเมนู "ซุปไก่ตุ๋นชุด" เข้าไปในโรงอาหารนะ นักเรียนทุกคนลองกินดูสิ

ถ้าบอกว่าจะ "ไม่อยู่" ล่ะก็ คงจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นสินะ...

อาาาาาาาาา...

—แต่ถึงอาจารย์จะไม่อยู่ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรแน่นอนนะ...

●เพราะว่าจะมีประชุมลับกับผู้นำประเทศต่าง ๆ เลยจะไม่อยู่โรงเรียนตั้งแต่วันที่ 5/8 ถึง 5/14 นะ

●ปลายเดือนนี้จะไปเก็บดินสำหรับปั้นเซรามิกที่เขตภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของโรงเรียนนะ ใครสนใจให้ติดต่อมาที่ห้องเรียนได้เลย

ใช่แล้ว—

ฉันให้คุณยูริมาที่โรงเรียนเพื่อเป็น "เหยื่อ" ล่อคุณนะ

เอ๊ะ!?

เธอคนที่มีความสามารถในการบุกรุกห้องของฉัน ผู้ร้ายคงไม่ปล่อยเธอไว้นะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ถึงจะไม่รู้ว่าคุณยูริจะช่วยจริง ๆ ไหมนะ...

อา... เอ่อ...

เดะ...

อืมมม...

—ก็เอาเป็นว่าคราวนี้มันเป็นเพราะความสะดวกของฝ่ายเราที่ดึงคุณเข้ามาด้วย ดังนั้นเรื่องนั้นก็ไม่ต้องถามอะไรแล้วนะ

ใช่

ก็เป็นหลานสาวของเพื่อนนี่นา

—นึกว่าตายไปแล้วซะอีก...

โย๊ะ

—ก็เพราะอย่างนั้นไง

คืนให้ฉันสิ

นั่นมันเป็นส่วนหนึ่งของฉันมาแต่เดิมแล้วล่ะครับ หรือว่า...

มันเป็นเหมือน "จุดด่างพร้อย" หรือ "ความอับอาย" ของฉัน ดังนั้นก็ไม่มีความคิดจะให้ใครเลยล่ะ

ก็คืนให้ฉันสิ

……

—ขอโทษนะ

ขอโทษนะ ขอโทษนะ ขอโทษนะ

ฉัน...อยากจะเข้าใกล้คุณอาจารย์ให้ได้...

อยากจะเป็นเหมือนคุณอาจารย์...

ตอนที่ฉันไปค้นคว้าเอกสารโบราณและซากปรักหักพังทั่วโลก

ฉันก็ได้รู้เรื่องของผลึกตายค่ะ...

......

ค...คืนให้ค่ะ

ดังนั้น...ได้โปรด...

......เอาล่ะ ๆ

อย่าร้องไห้สิ...

—เมะะะะ

……อึ๊ก

……เฮ้อ~?

นี่...

—นี่มันอะไรกัน! ตายไปเองโดยไม่ขออนุญาตเนี่ย~

จนกว่าความหงุดหงิดของฉันจะสงบลง ก็ขอให้มีชีวิตอยู่เถอะ

นี่!

......แย่จริง

ปล่อยของสำคัญแบบนี้ให้ไปง่าย ๆ แบบนี้

ไม่เป็นไรเหรอ? นาจิคุง

เดี๋ยวต้องโดนคุณอิจิมัตสึว่าแน่เลยนะ...

......ไม่มีปัญหาค่ะ

ประหลาดใจจัง...

ไม่คิดเลยว่าคุณจะตามหลังคุณชิราคิได้ขนาดนี้

—คงมีอะไรบางอย่างทำให้คุณเสียสมาธิสินะ...?

ใคร?

ไม่ค่ะ—

แค่...ประมาทไปหน่อยค่ะ

ใช่ค่ะ...

ไม่รู้ว่าสารนี้จะออกฤทธิ์กับเธออย่างไรนะ

คงต้องเพิ่มความถี่ในการตรวจสุขภาพไปสักพัก... ดีเลยค่ะ

แล้วก็

ไปที่ฝ่ายกิจการนักศึกษา แล้วก็ เปลี่ยนสายรัดแขน ให้เป็นแบบธรรมดาก่อนนะ

...ค่ะ...

ลมพัด

รุ่นพี่

ซึ่บ...

อ่า...ไม่เป็นไรเหรอครับ

......

—ขอบคุณมากนะ คุณเค็ตสึมิ

เอ๊ะ......

คุณชิราคิไม่ว่าจะยังไง ก็คงใช้คุณชิซึเนะเพื่อดูดเลือดของเขาอยู่ดี

ถ้ามีแค่ฉันคนเดียว คงจะอันตรายแย่เลย...

มะ...ไม่ค่ะ...ถ้าไม่ใช่เพราะฉันถูกชักจูงล่ะก็...

อืมมม...

จะขอโทษยังไงดีล่ะเนี่ย...

......อ่า...ถ้าพูดถึงเรื่องนั้นแล้วล่ะก็

ตอนที่พี่สาวเธอกับพวกเรามาถึงน่ะ

เธอก็บอกว่า "น้องสาวของพวกเราที่ไร้เดียงสาและยังใหม่นี่ กำลังกังวลเรื่องความสัมพันธ์กับคุณนาจิ

แล้วก็ถูกผู้ชายคนนั้นฉวยโอกาสไปน่ะ ดังนั้นต้องรับผิดชอบให้ดี ๆ นะ"

—แล้วมันหมายความว่ายังไงเหรอ?

ฉัน...ทำอะไรไปรึเปล่า...?

ยูโออุระจัง...

ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง...

โมกุ

โมะนิ

......เป็นอะไรไปเหรอ?

......

คาเซะ...พอแล้วน่า

ทำไมล่ะ

พอแล้ว หุบปากไปเลย

เจ้าแก...

อ่า... ช้าไปหน่อยสินะ...

...... บะ...

คุณอาจารย์จะดุแล้วล่ะ...

ห้องของฉันมัน! อ๊าาาาาาาาาาา~

ก็ว่าไว้นั่นแหละ...

—แบบนี้ ชีวิตของฉันในสถาบันก็ถึงจุดสิ้นสุดแล้วล่ะ

—พวกคุณทั้งคู่ล้มลงไปเฉยเลย...

ตาย...แล้วเหรอ...?

มันเป็นการเดิมพันที่อันตราย แต่ก็คุ้มค่าที่พวกเราพี่น้องได้ปรับปรุงร่างกายแล้วล่ะ...

จึ๊ก... จึ๊ก...

ต้องขอโทษพวกคุณที่อยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่แรกนะ...

พอดีมี 2 ใบ... เอาอันนี้

พวกเราก็อยู่ห้อง A เหมือนกัน

ตัวฉันเมื่อก่อนนี่เหมือนผีเลยล่ะ

เพราะกลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ

เลยไม่กล้าแตะต้องใคร และไม่ให้ใครมาแตะต้องตัวเลย...

แต่ว่า

เป็นครั้งแรก

ที่ฉันมีคนที่เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่นี่

เป็นครั้งแรกที่มีคนที่อยากจะสัมผัส

และแล้ว

มันไม่เจ็บเหรอ?

ในที่สุดก็หาตัวเองเจอแล้ว

จะต้อง

มาหาอีกแน่นอน

จะต้อง...

หลังจากนั้นหนึ่งเดือน

พวกคุณพี่น้องก็หนีออกจากสถาบัน

และก็หายสาบสูญไปเลยค่ะ

นี่ค่ะ... นิดหน่อยนะคะ...

...ด้วยเหตุผลแบบนั้นน่ะค่ะ...

คุณชิซึเนะ

คุณฟังอยู่หรือเปล่าคะ?

......

......

ไอพี7

จูรุจูรุ

มันยาวนี่นา... เรื่องเก่า ๆ น่ะ

โมกุ

ห๊ะ?

เดี๋ยวก่อน... หยุดกินสักครู่ได้ไหมครับ!

ก็ไม่ได้มีอะไร...

หมายความว่า...

ที่ว่าคุณนาจิเป็นคนเดียวที่ในเมืองคิโจจิมะไม่สามารถหลบกระสุนปืนได้น่ะ

ก็เพราะว่ามันได้รับผลกระทบจากไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'ผลึกแห่งความตาย' จนขาเริ่มขยับไม่ได้น่ะ...

แบบนั้นใช่ไหมล่ะ?

จริงด้วย... ฉันก็คิดมาตลอดว่ามันแปลก ๆ

เข้าใจแล้ว...

แต่ว่า... ตอนนี้ถึงได้ถามมา ทำไมเหรอครับ?

คุณอุริ先輩...

ไม่ค่ะ... เราจะพูดแบบนี้ดีกว่าค่ะ

รถเข็น

ที่จะทำให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้ง

เป้าหมายต่อไปคือ.....