ตอน 4: Chapter 4

รถเข็นสำหรับต่อสู้เหรอ...

●●●●●

ชู่วว

ให้ฉันเป็นคนทำก่อนได้ไหมคะ?...ไม่มีทางอื่นแล้วล่ะ

เท็งโกะ

เปิดจนถึง "วาล์วที่สอง" แล้วนะ

...ไม่ไหวแล้ว

พอแล้วนะ...!

...สุดยอดจัง สมัยก่อนเคยเก่งขนาดนี้ด้วยเหรอ?

เป็น "เจตนาฆ่า" ที่ดีเลยนะ

บอกแล้วไงว่าไม่ไหวแล้วนี่นา

ถึงแม้จะเป็นร่างกายแบบนั้น ก็ยังถูกครอบงำได้อีกเหรอ...

โคตรน่าหงุดหงิดเลยว่ะ...

...อึก

...อือออ...!

ก็เพราะคุณนี่แหละ ถึงได้ตื่นตัวสุดๆ ในรอบนานเลย

เจตนาฆ่าเข้มข้นสุดๆ...

ยังไหวอยู่ใช่ไหม?

ขออีกหน่อยสิ

●●●●

!?

เท็งโกะ นายพักผ่อนไปเถอะ

ชู่วว

ท่าทีที่ดูสบาย ๆ นั่น...เหมือนเดิมเลยนะ

ก็คงคิดว่าพวกเราคงฆ่านายไม่ได้สินะ?

ก็ไม่ได้แค่เล่นกันเฉยๆ นะ...!

หลังจากที่นายหายไป

พวกเราเนี่ยนะ

อาาาาาา~

ชิ อ่า!

โหมดนี้มันปวดหัวจริงๆ เลยว่ะ!!

อะไรน่ะ น่าขยะแขยงจัง

ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นคือ...

ถ้าเป็นนางิแล้วน่าจะรับรู้ถึง "เจตนาฆ่า" แล้วหลบได้สิ...

เป็นไปไม่ได้...

หน้ากากที่ใช้ลบ "เจตนาฆ่า" งั้นเหรอ

ปลาหมึกหัวปวด

สิ่งมีชีวิตกึ่งชีวภาพที่อาศัยอยู่ในสมอง

สามารถประยุกต์ใช้ได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการพรางตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม หรือการปลอมตัวเป็นผู้อื่น การซ่อนคลื่นสมองและออร่า ฯลฯ

ในทางกลับกัน โฮสต์ก็ต้องทนทุกข์กับอาการปวดหัวเรื้อรัง จนมีหลายคนที่ทนไม่ไหวแล้วจบชีวิตลง

... "โรงเรียน" เนี่ยนะ มันไม่ยอมให้ การมีอยู่ของ คนไร้พลัง

มันต่างจากพวกนายที่หนีออกมานะโว้ย!

พวกเราเนี่ยนะ ต้องทำเรื่องบ้าๆ บอๆ เพื่อที่จะรอดชีวิตตรงนั้นมาได้...

นางิยยยยย!!

โกโบ...

เป็นอะไรไป... การเคลื่อนไหวมันช้าลงนะ

ใกล้จะหมด "เจตนาฆ่า" แล้วเหรอ...?

...! นี่มันสังเกตเห็นแล้ว...

ถ้าคิดจากความสามารถเดิมของนายที่ว่า "เปลี่ยนเจตนาฆ่าที่ถูกส่งมาให้เป็นพลัง"

ตอนนี้สภาพนายมันก็เหมือนกับว่า "จะฟื้นคืนชีพก็ต่อเมื่อกำลังจะถูกฆ่า" ใช่มั้ยล่ะ?

...ไม่คิดเลยว่าอัจฉริยะคนนั้นจะมาเป็นแบบนี้ซะได้นะ

ตั้งแต่เมื่อก่อนก็ไม่ชอบนายมาตลอด...

...

อึ๊ก

ที่เคยคิดไว้เสมอ

ว่าอยากจะตามให้ทัน

...แต่ว่านะ

เพื่อความสงบแบบนั้น สุดท้ายก็กลายเป็นร่างกายแบบนี้ซะแล้วสิ...!

●●●●●

...หา?

เพราะว่ารู้สึกถึงสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม...

ก็จริงนะ...

พี่ชายเนี่ย น่าขยะแขยง... เนี่ย... กำลังจะพูดแล้ว...

...หา? พูดแล้วไม่รู้สึกอายเหรอ

ในที่สุดเชื้อเพลิงก็หมดสินะ

อ้าววว

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่านายทำตัวอ่อนปวกเปียกอยู่?

...ซึ ...ซึ

มองให้ดีนะ... ต่อจากนี้ไปพี่ชายของนายจะตายแล้ว...!

เพราะนายที่เป็นตัวตกชั้นแบบนี้แหละ

● ● ● ● ● ●

อ่าาา...?

ถ้าฆ่าฉันซะเร็วๆ ก็คงจะช่วยได้แล้วล่ะ

บอกแล้วไงว่ามันเกือบจะถึงแล้วนะ

ปลาหมึก

กิ-

ห๊ะ?

บอกไปแล้วไง

ว่ารู้สึกถึง "เจตนาฆ่า" มากกว่าเดิม

♡♡!?

เป็นไปไม่ได้... ที่เมื่อกี้ชิเล็งเป้าไปที่

ฉันนะ

แต่เป็นนางิสิ

...

กิโยเอะ

ชู

!

●●●●

แย่แล้ว

...ชิตั้งใจจะฆ่าพี่ชายจริงๆ ด้วย...

"เจตนาฆ่า" น่ะ... มันไม่ใช่แค่คลื่นสมองที่อยู่ในระดับจิตใต้สำนึกแล้วทำเป็น "แกล้งทำ" ออกมานะ...

บ้าไปแล้วเหรอ... พี่น้องคู่นั้น...

● ● ● ● ●

ชู

"แต่ว่าจะรายงานอาจารย์ยังไงล่ะ" เหรอ...? ...ขึ้นอยู่กับสถานการณ์เลยนะ พวกเราเองก็คงต้อง "จบการศึกษา" แล้วล่ะ... ปวดหัวจัง...

ขอโทษนะ

ถ้าพี่น้องคุโรซากะหนีไปได้ แปลว่าที่อยู่ของเรากำลังจะถูกโรงเรียน "รู้" แล้วล่ะ...

ก็...คงจะเป็นแบบนั้นสินะ

สัญญาอะไรสักอย่างกับฉันนะ

ชิ...

ถ้าถึงเวลาที่ช่วยได้แค่คนใดคนหนึ่งระหว่างเธอกับฉัน

เธอจะให้ความสำคัญกับตัวเองเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน

โอ๊ย!

ทำอะไรน่ะ ต่อหน้าคนบาดเจ็บแบบนี้

รู้อยู่แล้ว

ว่าเจ้าของ "เจตนาฆ่า" ที่สุดยอดคนนั้นคือใคร ถึงจะรักษานางิได้

รู้อยู่แล้ว... แต่ก็กลัวจนต้องเบือนหน้าหนี

แต่ว่า

เด็กดีจัง

อาจารย์

อืม

เป็นโทรเลขลับจากคุโรซากะที่ออกไปทำภารกิจที่เมืองโอนิโจครับ

ที่ว่า "พบวาริฟุจิ" ...

อ่า...แย่แล้ว

หลุดออกไปซะแล้ว

คุณคาวะ

อยากเจออีกจังเลย

ถึงเวลาที่เราต้องเผชิญหน้าแล้วล่ะ

ได้หนีออกมาจากความตายมาได้ครั้งหนึ่ง

กับนักฆ่าขั้นสุดยอดคนนั้น...

เป้าหมายต่อไปคือ.....