ตอน 43: Chapter 43

นากิ!!

รุ่นพี่!!

ผมไม่ใช่แค่ไอ้พวกโง่ตรงไปตรงมาแบบสมัยก่อนแล้วนะโย่ว~?

คุกคุคคุ...

ดาวตาสะท้อนความคิดปวดหัว—!!

ตอนที่เพิ่งต่อยกันไปเมื่อกี้นี้ เตรียมไว้ก่อนก็ดีแล้วสิ

แตงโมนี่มันรับรู้ถึง“เจตนาฆ่า”ของดาวตาสะท้อนความคิดปวดหัวไม่ได้เลยนี่นา...!!

แถมยังบอกด้วยว่าถ้าไม่มี“เจตนาฆ่า” การฟื้นฟูบาดแผลจากการเสริมความแข็งแกร่งทางกายก็ยากด้วย

แย่แล้ว... ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็...

ในเมื่อแกเป็นแค่คนธรรมดาของ“กลุ่ม บี อะ กะ รี”

ถึงจะพยายามทำอะไรบางอย่างในสถานการณ์นี้ มันก็คงไม่เป็นไรหรอกนะ

................

สิ่งที่ฉันจะทำได้ตอนนี้...

......

ต้องทำให้ฟื้นให้ได้สิ...!!

รุ่นพี่!!

ต้องทำให้ฟื้นให้ได้สิ...!!

อ๊ะ!?

ตอนนี้ "เจตนาฆ่า" ของแกมันน่ารำคาญ

บู้บู้...

หลับไปซะ

พลาด...แล้ว...

ยูริจัง!!

เฮ้อ........

อ่า...ถ้างั้นก็...

หึ...น่ารำคาญชะมัด...

จะฆ่าไหมครับ...

นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ เหรอครับ...?

กระแสน้ำวน

แย่งร่างของกระสุนวน แล้วฆ่านากิซะ...

ถึงทำแบบนั้น คุณอาจารย์ก็ยัง...

เอ๊ะ

รู้แล้วล่ะ

ตอนนี้ ถึงแม้จะฆ่านากิไปแล้ว แต่คุณอาจารย์ก็คงไม่หันมามองทางผมหรอก

!

......สำหรับผมแล้วนะ...

ผมเข้าใจแล้ว

......ถ้างั้นทำไม...

สำหรับผม

ก็มีแค่สิ่งนั้น

คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ให้ผม...คือสิ่งเดียวที่คุณอาจารย์มอบให้

แค่คำสั่งที่ว่า "จงฆ่านากิ" เท่านั้น...

ดังนั้น...ดังนั้นแหละ...

ตายซะเถอะ

นากิ

...คุณอาจารย์

คุณอาจารย์

คนที่แกนะ

รักมากเลยล่ะ

......ห๊ะ?

......

ถึงต้องมาเอาชีวิตรอดด้วยการกัดสกปรกแบบนั้นเลยเหรอ!!

กัด...

อ๊ะ!?

......ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ

ยูเท

รู้แล้วล่ะ

ความทรงจำของคุณอาจารย์กับผม...

ว่าไงนะ...

ตลอด 3 ปีที่ผ่านมาน่ะ...

เนื่องจากวิญญาณมันผูกพันกันอยู่...

ส่วนใหญ่ของมันเลยถูกแบ่งปันไปด้วย

!?

นั่นคือเหตุผลที่ว่าคุณอาจารย์...ผม รู้จักคุณอาจารย์ได้ราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง...

ผมคิดว่าคุณอาจารย์คงจะไม่มองพวกเราเป็นศัตรูอีกแล้วล่ะนะ--

แล้วก็มี...ในฐานะผู้ที่มีตัวตนที่ยิ่งใหญ่

สิ่งนั้น...ได้เกิดขึ้นแล้วเหรอ!? ความมั่นใจของท่านเป็นเพราะเหตุนี้เองสินะ...

แกก็อยู่ด้วยนี่นะ

คนคนนั้น...ในอดีต...นานแสนนานจนนึกไม่ออก เขากำลังตามหาสิ่งเดิมๆ มาตลอด

เพื่อนพ้อง

เพื่อน

คนรัก

"ครอบครัว" --...

ก็เรียกอะไรก็ได้

ที่สำคัญ...คือใครสักคน ที่จะใช้เวลาเดียวกันกับตัวเองเหมือนกัน...

ที่สร้างโรงเรียนและรวบรวมเด็กๆ ก็เพื่อจุดประสงค์นั้น...

และก็...

สิ่งมีชีวิตที่สามารถเป็น "ใครบางคน" นั้นได้

ก็ได้มาพบกับผม

......แต่ผมกลับไม่ตอบสนองต่อสิ่งนั้น

หนีออกจากโรงเรียน

แล้วก็

แกนั่นแหละที่ถูกสร้างขึ้น...

เพื่อเป็นตัวแทนของแกนผม

อ่า...

ตอนแรกก็เป็นแบบนั้น

แต่ว่า...

พอได้ปฏิสัมพันธ์กับแก ที่ชื่นชมตัวเองจากใจจริงต่างจากผม

คุณอาจารย์! ดูนี่สิ!!

ไม่ใช่แค่ตัวแทนหรอกนะ...

ผมเริ่มคิดว่าแก...ก็คือตัวแกนจริงๆ นั่นแหละ...

เพราะอย่างนั้นแหละ คุณอาจารย์ถึงได้สงสารแกที่ไม่เคยสงสัยตัวเองแม้กระทั่งตอนที่เกือบตายที่เกียโชจิมะ

แล้วก็ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเสียใจที่ได้ยัดเยียด "ความสมบูรณ์แบบ" ของตัวเองลงไปให้แก...

ที่อยากจะปล่อยแกเป็นอิสระ

ถึงคิดแบบนั้น

เอ๊ะ......

คุณอาจารย์เองก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าแกจะฟื้นขึ้นมาจากแรงกระเพื่อมของ "เจตนาฆ่าขั้นสูงสุด" ที่ท่านปล่อยออกไปหลังจากนั้น

กล่าวคือ--

ตอนนั้นที่เหยียบแกแหลก ไม่ใช่เพื่อฆ่าแกเท่านั้นนะ--

แต่เพื่อลบความทรงจำของแก และปลดปล่อยแกให้เป็นอิสระจากพันธนาการด้วย...

กระแสน้ำวน

นั่น...เป็นสิ่งที่ออกมาจากความรู้สึกที่คุณอาจารย์มีต่อแกนะ...

อึ... ไม่สิ ไม่สิ... ถ้าคุณใส่ใจขนาดนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้...

ผมก็คิดแบบนั้น แต่ว่า... คุณอาจารย์เป็นคนที่ไม่เก่งเรื่องการเข้าสังคม...

ว่าไปแล้ว

มันรุนแรงเกินไป จนคิดอะไรที่อยู่ในระดับเดียวกับคนอื่นไม่ได้เลย

จนกระทั่งล้มเหลวมาหลายครั้งแล้วด้วยเหตุนั้น...

......

มันเปิ่นเกินไป

คุณอาจารย์

ผม...?

อือ...

เอ๊ะ

อู้วววววววว

มะ...

อ๊าาาาาาาา

การควบคุมของปลาหมึกหัวปวดนั่น...

กำลังพังทลายลง

วุ!?

น...นาโอซึเมะ...!?

ในสภาพจิตใจแบบนั้น จะคงเกราะรวมขาไว้ได้มันไม่ไหวหรอกนะ...

กระแสน้ำวน

นั่น...ปลาหมึกหัวปวดนั่น...!

ปลาหมึกหัวปวดที่คอยผูกติดเครื่องวิทยุเมื่อครู่นี้ไง!!

ผม...มันฝึกการควบคุมปากหมึกจนคลั่ง เพื่อที่จะปกป้องสิ่งที่สำคัญในโรงเรียนเลยนะ...!!

แน่นอนว่าผมมันแค่คนธรรมดานะ

แต่ว่านะ

ในเรื่องของเจ้านี่คนเดียว

จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด‼

ครืนนนนนนนนนนน...ッ

จิกซึมิ เยี่ยมเลยยยยยย

ลัวออออ!!

ปล่อยซะนะะะะะะะะ

กระแสน้ำวน...!!

เรื่องที่พูดมาก็พอแล้วนะ... พอแล้ว... เลิกเถอะ!!

อ่า... ดีใจจัง

แค่ได้ให้คิดแบบนั้นก็เกินพอแล้วล่ะ

คึ่ก... แล้วทำไมถึง...

...ก็เพราะว่า...

"กระแสน้ำวนที่ไม่มีความทรงจำ" ที่คุณอาจารย์ปรารถนาอิหน่ะ ก็หมายถึง

"ลัว" สินะ...?

งั้นเหรอ...

นั่น... นั่นมัน...

งั้นผมมันเป็นอะไรกันแน่วะ...!?

ผม...ที่เหลือแค่ความทรงจำกับบุคลิกแบบนี้...

ต้องเป็นคนที่ถูกตัดออกไปคนเดียวเลยเหรอเนี่ย...!!

......!!

มันไม่ยุติธรรมเลยนะเนี่ย...!!

มาแย่งการควบคุมหนวดจากผมในสภาพนี้เนี่ยนะ...

ไอ้จิตวิญญาณนี่...สมกับเป็น

อาฆาตแค้น...!!

ทั้งหมด...

จะทำให้พังยับให้หมดเลย...!!

...ค...ฮะ...

จิกซึมิ!!

มะ...หยุดนะะะ...

โอเซ...!!

...นะ... นาโอซึมิ ...จิกซึมิ

!?

นี่...เกิดอะไรขึ้น...

พี่...ครับ...

ยัง...ยังอยู่ครับ

ใน...ลัว...?

เร็ว...เร็วเข้า...

僕を

ころして

グルグルくんが次出てきたら

きっとみんなをころしちゃう

それにー……

ぼくがしねば

ね……?

直墨兄ちゃんは『とうこ』さんにあえる

そ……それなら…ぼくは……

は……はやく…‼

もう…おさえられない…‼

—ก่อนที่จิกซึมิจะไป ขอให้ผมตรวจสอบก่อนนะ

กระแสน้ำวน...

ไม่สิ...ลัวสินะ...

ถ้าถึงที่สุดแล้ว

...

...

ควรจะฆ่ามันไหมนะ?

...เมื่อจำเป็น

ผม

จะ...

ด้วยมือคู่นี้

...อื้ม...

อา... อาาา...

อา...

อาาาาา

เป้าหมายถัดไปคือ.....