ตอนที่ 60

เก้าอี้แทงค์

พวกที่ตั้งใจจะรับพลังทั้งหมดของอาจารย์

บรรดาคนที่รอการกลับมา

ก็คิดถึงพวกนักรบเหล่านั้น

อา

ห้องของพวกวาณิคุจิที่สถาบัน

ทะะะะ...การโจมตีเต็มกำลังของอาจารย์น่ะ...รับได้เหรอ...!?

อืม...น่าจะนะ โอกาสค่อนข้างสูง

สองตัวตาย

การโจมตีของเรา ถึงจะเข้าเป้า

ถ้าพวกเราจะมีโอกาสที่จะชนะ...

แต่ก็คงจะไม่ไหลผ่านไปได้หมดจนไม่ถึงแก่นหรอก...

รับการโจมตีเต็มกำลังของอาจารย์ได้

ในช่วงช่องว่างเล็กน้อยที่เกิดขึ้นทันทีหลังจากนั้น

พวกเราก็จะปล่อยการโจมตีที่แรงที่สุดที่เราทำได้ออกไป

แต่อะ...แต่ว่ารับอะไรแบบนั้นได้เนี่ย มันทำได้ยังไงกัน...

ไม่มีอย่างอื่นแล้ว

★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ คุณ人物 องค์กร สถานที่ หรือชื่อประเทศที่ปรากฏ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริงนะครับ

ให้ฉันจัดการเอง

สิ หรือว่าฉันถึงจะเป็นคนเดียวที่ทำได้นะ

นามิ

?

เพราะว่าพอโดนกระทบปุ๊บ มันก็คงจะแตกเป็นชิ้นๆ หรือไม่ก็สลายไปเลยล่ะ

ยังไงเธอก็ไม่ควรมาที่ 'สวนจำลอง' หรอกนะ

การจะรับมืออาจารย์นี่มันเกินไปแล้ว... ต่อให้เป็นอีชั้นปลาซาร์ดีนก็เถอะ

กลับไปได้แล้ว

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

แล้วก็...

ฉันกับคุณหมอ... แล้วก็ราคุ...

รู้สึกไม่ดีกับทาคามิเลยจริงๆ

...แล้วน้องสาวของคุโรซากะเนี่ย กลายเป็นยังไงไปแล้วล่ะ?

นานะ ดูเหมือนว่า...

ได้ยินมาว่าเธอเสียชีวิตแล้ว... ว่าไหม มิกาซาวะ?

...พูดตามตรงแล้ว ไม่มีคืนไหนที่ฉันจะไม่คิดถึงสิ่งที่สูญเสียไปเลย

หลังจากนี้ไป... ตลอดไปเลย... ฉันคิดว่าจะยังคงตั้งคำถามอยู่เสมอว่า 'ถ้าวันนั้น... ทำแบบนั้นไปแล้ว อาจจะ...'

ถึงอย่างนั้น ถึงจะยังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็เพราะว่า

ฉันยังมีสิ่งที่ยังไม่อยากจะสูญเสียไป...

●●●●●

แล้วก็—

ฉันก็หวังว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเหมือนกันนะ

ตอนนี้เธอต้องมีฉัน...ใช่มั้ย?

ถ้าไม่อยากให้คุณราจิโอหรือราคุเสียใจ ก็สู้ตายไปเลยนะ

ขอบคุณนะ...

สวนจำลอง

โดกุระ

นิ

คิริคิ

อึก...

แรงกระแทกนี่...แล้วก็ปริมาณความร้อนที่มาพร้อมกับมันนี่...

นี่มันเหมือนกับว่า—

กำลังรับดาวเคราะห์น้อยไว้ในมือตัวเองเลยนี่นา!

เพิ่งจะรู้เป็นครั้งแรกตอนที่เป็นหน่วยที่ 9

ตลอดเวลาเลย

ด้วยท่าทางที่นิ่งเฉย

ว่าตอนนี้เธออ่อนแอไปมากแค่ไหน

ฝืนตัวเองนักนะ!!

......

นะ...นางิ...ซึ

สู้เข้า!

ยูกิ

...อึก

ค...คงจะแบบนี้ต่อไปอีกแล้ว...

ค่ะ

...!?

!!

คุโรซากะ

ทนได้ดีมากเลยนะ...!!

ไปเลยโว้ย เจ้าตัวหน้า...!!

ดันไปเลย!!

..................

...!?

ม...ไม่นะ อาจารย์...

อ๊ะ

อึก!

.........

ค...คุณอาจารย์

ตอนที่เคยต่อสู้กับคุณอาจารย์ก่อนหน้านี้

ฉันคิดว่า 'ถ้าสามารถปกป้องคนที่สำคัญได้ด้วยการเสียสละของตัวเองคนเดียว ก็ถือว่าดีแล้ว' ครับ...

แต่ตอนนี้

ฉันอยากจะมีชีวิตรอดอยู่เพื่อคนที่ห่วงใยตัวเอง

พวกเจ้าพวกนี้ก็เหมือนกัน

เชื่อมั่นในสายสัมพันธ์กับคนที่สำคัญ เลยมาอยู่ที่นี่

ดังนั้น จึงไม่ถอยครับ

แน่นอน

...ไปเลย

ลม

โอ้โฮโฮโฮ

โอ้

...อึก

โอ้โฮโฮโฮ....

= 2 7 7 7 7 7 …

แกเอ๋ย

= II

= ...กับ...

= หยุด...แล้ว!!

= ...อื...

= ตอนนี้แหละ!!

= 214

คุณอาจารย์............

ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งหรอกครับ

ถ้าคุณรู้สึกแบบนั้นล่ะก็ นั่นมันคือ—

มันคือพลังของคนที่ช่วยผลักดันเราน่ะครับ

= = II

117

น...นี่มัน...

แก...

ที่นี่...คือมิติแห่งจิตใจ...ถ้ากลับไปได้ ก็คงจะ...

แถม...เมื่อกี้มันก็รู้สึกได้ถึงแรงปะทะ...

มากเลยนี่!

...!?

...!?

...หืม?

อ๊ะ...? นี่มัน...อะไรกันเนี่ย...?

โมเดโมเด

ปุ๊

...นี่มัน...

ไม่เคยหลุดออกมาเลยสักครั้ง...

ฟัน...ของฉันเหรอ...?

เอ๊ะ

ฟันน้ำนมเหรอ?

ฮะ...

อาฮะ...

ฟา... นี่แหละความรู้สึกของการไม่มีฟัน...

ฟุฟุ... เย็นชื่นใจ รู้สึกแปลกๆ

ช่วงเวลาที่ยาวนานจนคิดไม่ถึง... การที่ร่างกายที่หยุดนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงของฉันจะพังทลายลงได้...

มนุษย์น่ะ...

ในการเปลี่ยนจากเด็กเป็นผู้ใหญ่ ฟันก็จะขึ้นและเปลี่ยนไป...

ทุกคนนนน...

บางทีช่วงเวลานั้นอาจจะมาถึงตัวฉันแล้วก็ได้นะ...

ขอโทษค่ะ

...!?

ฟันน้ำนมของคุณอาจารย์...อยากได้จังเลยค่ะ...

...ตอนที่ทุกคนมาที่นี่

จริงๆ แล้ว...ดีใจมากเลยค่ะ...

แต่ว่า

เพื่อ 'ความปรารถนา' ของฉัน

เอ๊ะ...

อย่างน้อยก็ต้องแข็งแกร่งพอที่ทุกคนจะหยุดฉันได้

ถึงจะกลับไปได้...

เพราะว่า...

ไม่อย่างนั้น สุดท้ายทุกคนก็จะตายกันหมดน่ะสิ...

มะ...หมายความว่ายังไงเหรอครับ...?

มันไม่เห็นจะเข้าใจเลยนี่นา...

แถม 'ความปรารถนา' นี่มันคืออะไรกันแน่...?

ถ้าหากว่า...พวกคุณรู้ 'ความปรารถนา' ของฉันแล้ว

ถึงยังอยากจะให้พวกคุณไปต่อ ก็จะกลับไปที่สถาบันเอง

เพื่อสิ่งนั้นน่ะค่ะ—

ป๊า...

อยากให้คุณฟังเรื่องเล่าเก่าๆ หน่อย

ราว 2000 ปีที่แล้ว

เหตุผลที่ 'ผลึกแห่งความตาย' กับ 'ลัทธิ' ถือกำเนิดขึ้น

และ—

ความจริงที่ฉันรัก

แบกรับไว้มาตลอด ตอนนี้กำลังจะถูกยื่นให้แล้ว—

เรื่องราวของเด็กคนนั้นน่ะค่ะ...