ตอนที่ 62

ตำนานเก่าแก่ของคุณอาจารย์ที่ถูกเล่าขึ้นมา ทำลายความเงียบงันอันเป็นนิรันดร์ ตอนปฐมบทสุดอันนี้เลย

เจ้า...ภูตผีปีศาจ...นี่เอง!!

ฟื้นขึ้นมาจากสภาพยับเยินขนาดนั้นได้...นึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นไปได้อย่างไร

แร...แล้วก็...

คุณ...เห็นตอนเมื่อกี้แล้วใช่ไหม...คือแบบว่า...

นั่น...

ปิปิปิ

ตอนเมื่อกี้ที่แบบ "เจ้าหญิง~~" น่ะ

เหรอจ๊ะ~?

ก็จริงนะ ที่ได้เห็นนั่นมันน่าอายอยู่เหมือนกัน

สำหรับคุณที่ทำตัวเท่เชียวล่ะ ก็ไม่รู้อยู่ดีแหละ...

ซึ้ด...

เอ๊ะ—...

ซึ้ด...

อ๊ะ!

นี่ๆ คุณ...เดี๋ยวนะคะ...!

ยุระ...

ตัง!

!?

นี่แหละคือการพบกันของเธอกับเขา...

คุณอาจารย์

ตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมถึงไปอยู่ในสภาพแบบนั้น...?

ทำไมถึงหายไปเฉยๆ โดยไม่พูดอะไรเลยล่ะ?

แค่...ด้วยความที่...บริสุทธิ์น่ะ...

รู้สึกเหนื่อย

"ความเป็นอมตะ" มันดึงดูดและทำให้หลายคนสับสน...

จนกระทั่งมาถึงเกาะแห่งนี้

ฉันได้สัมผัสกับ...ส่วนที่น่าเกลียดของมนุษย์

ซ้ำแล้ว...ซ้ำแล้ว...

ไม่นานนัก เวลาที่ผ่านไปเนิ่นนาน หัวใจของฉันก็สึกหรอจนหมดสิ้น—

หากว่าการตาย ยังเป็นไปไม่ได้

ฉันก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับใครอีกแล้ว

เลยผนึกหัวใจตัวเองไว้ในมิติจิตวิญญาณของตัวเอง—

……

เฮ้!

อาาา ในที่สุดก็เจอแล้ว

ขังตัวเองอยู่ในที่ลึกแบบนี้...

ใช้เวลานานมากเลยกว่าจะหาเจอ

แถมกำแพงใจยังหนาเป็นบ้าอีกด้วย

ถึงเป็นผู้ใช้เวทอย่างฉัน ถึงจะเข้าไปได้แค่ในรูปแบบที่มันเลือนลางแบบนี้ด้วยนะ

...?

นี่ๆ อย่าเอาแต่หลบซ่อนอยู่ตรงนั้นสิ

เฮ้อ...

ไม่ได้ปีนต้นไม้มานานแล้วสิ

นี่หน่อยสิ

ลุกขึ้นมาสิยะ

ปล่อยฉันไว้เถอะ

นี่ๆ

เหมียว

ดูฉันสิ แล้วไม่รู้สึกอะไรเหรอ?

อะ...

หืม? อะไรกัน...? หมายความว่ายังไงเหรอ?

ไม่รู้สิ?

หืม...?

เอ๊ะ อะไรน่ะ?

...ลองมองรอบตัวคุณอาจารย์ให้ดีสิ

หาาาาา?

ถ้าดูจากระดับการเติบโตของพืชผลนะ ตั้งแต่ที่คุณอาจารย์มานั่งที่ตรงนี้ เกือบจะ 20 ปีแล้ว

พี้!? 20 ปี...!?

...แต่แต่ว่า คนนี้ดูไม่เหมือนกับเมื่อกี้เลยนะ—...

อ๊ะ!

มะ...เป็นไปไม่ได้...

ตลกจัง

ไม่คิดเลยว่านอกจากคุณไคบะแล้ว ยังมีคนอื่นด้วย

ไอ้พวกที่ไม่ตายเนี่ย

อ๊ะ คุณไคบะ!

โอ้ คุณไคบะ!

ทุกท่านครับ

สวัสดีครับ

!?

ยังคงงดงามเหมือนเดิมเลยนะครับ...

ตามคำสั่งของคุณไคบะ เดือนนี้พอล่องเรือออกไปในทะเลทางเหนือก็มีปลาจับได้เยอะแยะเลยครับ!

พอนำมาแปรรูปตามสัดส่วนที่คุณไคบะบอก ก็มันยืดได้ดีมากเลยครับ! ด้วยความเมตตาของคุณไคบะ ทำให้เราน่าจะทำเครื่องเหล็กที่ดีได้แล้วครับ

ที่ไร่ของเราน่ะครับ—

โรคประจำตัวของคุณตาของพวกเราน่ะครับ—

คุณไคบะ—!!

คุณนิวร่า

อ๊ะ

"อ๊ะ" น่ะมันไม่พอค่ะ! ยังจะหนีออกไปเองอีก...โธ่เอ๊ย!!

คุณต้องคิดถึงตัวคนรับใช้อย่างฉันบ้างสิคะ!!

บ่ายวันนี้ก็มีประชุมประจำที่เหมืองแร่ด้วยนะคะ

โอ๊ะโอ ดูท่าทางแย่จังเลยนะคะ

แต่ว่า...ช่วยเลื่อนออกไปหน่อยได้ไหมคะ~

คะ? มีอะไรเหรอคะ?

ว่าแต่ ขอให้ช่วยเตรียมอาบน้ำหน่อยค่ะ

ค่ะ!?

เป็นแขกนะคะ

...!?

เป็นใครกันคะ!?

ไม่คิดเลย...ว่าจะเป็นสายลับจากนอกเกาะ!?

เป็นผู้รอดชีวิตนะคะ ทิ้งตัวอยู่ริมหาดน่ะค่ะ

กรุณาอนุญาตให้ผ่านเข้าไปด้วยค่ะ

ไม่สิ...แต่ในฐานะคนที่ต้องปกป้องคุณไคบะ ถ้ายังไม่สืบประวัติให้ดีก่อนล่ะก็—

คุณน่ะ ไม่ชอบงูใช่ไหมคะ?

คงไม่อยากฝันว่าตัวเองตกลงไปในบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยงูทุกคืนใช่ไหมคะ...?

...ฮือ!? ง...จะพาไปแนะนำให้ค่ะ~

ฟุฟุ...ขอบคุณค่ะ~

ว่าแต่...เจ้าเด็กคนนี้...

คิดว่า "มีสองหน้า" เหรอคะ?

เรื่องของฉันน่ะ

พออยู่ไปนานๆ น่ะนะ...

...ก็มีหลายอย่างแหละค่ะ

ว่าไงคะ?

เฮ้อ~ โธ่เอ๊ย ทุกครั้งไปนี่

อย่างที่แม่กับคุณย่าเล่ามาจริงๆ เป็นคนที่ลำบากมากเลยค่ะ—...

ฟุฟุ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่ยังอยู่บนเกาะนี้ก็ไม่มีวันตายหรอก

..................

เอาน่า อย่างไรก็ตาม เธอ ไปอาบน้ำให้สะอาดก่อนสิ

มีกลิ่นเหมือนเพิ่งตัดหญ้ามาเลยนะเนี่ย

เสื้อผ้าสำรองเอาไว้ตรงนี้นะคะ

มีดนี่คมดีนี่นะ

บนเกาะเซเลโบลแห่งนี้ มีแหล่งแร่โลหะหายาก และยังมีเทคโนโลยีการตีเหล็กที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองอีกด้วย

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงสามารถแข่งขันกับเกาะใหญ่ๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้

ฉันคือ ไคบะ เรบ

ทายาทคนปัจจุบันของตระกูล "เรบ" ผู้มีสายเลือดของนักเล่นแร่แปรธาตุที่สืบทอดมาแต่โบราณในหมู่บ้านแห่งนี้...

ถึงเวลาที่จะให้ฟังเรื่องของนายบ้างแล้วนะ เจ้าวิญญาณชั่วร้าย

คาถา...เหรอคะ?

อา...ถึงจะใช้คำพูดแบบเก่าๆ แต่ก็หมายถึงนักเล่นแร่แปรธาตุขั้นสูงสินะ...

...อ๊ะ

อะ...อ่า...

เฮ้ๆ...ไม่ได้คุยกับคนมานานจนลืมวิธีเปล่งเสียงไปแล้วเหรอ?

ฟ้าา

อ่า............

เธอ...อายุ...เท่าไหร่เหรอ?

19ปี

?

...?

ทางร่างกาย...ก็คือ

ทางจิตใจน่ะ ประมาณว่า 300 กว่าปีมั้งคะ

...!?

นั่นหมายความว่ายังไงกันคะ

อ๊า อย่าขยับสิ อันตรายนะเนี่ย

จะจบแล้วนะ...อุ๊ย

อีกแล้ว!!

ใช่

หืมมม

หน้าตาก็ค่อนข้างน่ารักนี่นา

ด้วย...

เธอใช้ชีวิตมานานแค่ไหนแล้วล่ะ?

ลองถามพี่สาวดูสิ

...ไม่รู้สิ

ก็เคยนับนะ...แต่พอเกิน 2000 ปีไปก็รู้สึกว่ามันไม่มีความหมาย เลยหยุดนับไป

ชิ...ชิเสะ...

...เข้าใจแล้ว...

ยอมรับ...

ดวงตาของเธอ...

เธอตายมาแล้วใช่ไหม

ดวงตาของผู้ที่รู้จักความโดดเดี่ยวและความสิ้นหวัง

โซ่ที่ขาคู่นั้น

ตอนแรกก็นึกว่าเธอเป็นอาชญากรจากที่ไหนสักแห่งซะอีก

ดูเหมือน...

ไม่ถูกสินะ

ดาบที่ปักอยู่ทั่วตัวนี่...

ไอ้พวกนั้นก็มีคนให้ทำสินะ...

ถึงกับทำขนาดนี้...อยู่ในก้นทะเลมานานจนโซ่เน่าเปื่อยผุพังเชียวนะ—...

ไม่ใช่เหรอ?

มันไร้ประโยชน์

.........เธออออออ....

ลำบากจังเลยนะเนี่ย

มะ...ม๊า...เข้าใจแล้ว!! เข้าใจเลยโว้ย!!

ดูเหมือนว่าเงื่อนไขอมตะของเรากับเธอจะต่างกันนิดหน่อยนะ...

แต่ความน่ากลัวที่ไม่สิ้นสุด หรือความเหงาที่ทุกคนทิ้งเราไป...

ไม่มีใครเข้าใจเราเลยนี่นาาา~

ก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละที่ใจจะคิดว่า "ช่างมันเถอะ" น่ะ~

เธอ...อืมมม...

เรียกเธอว่าเธออยู่เรื่อยๆ มันก็แปลกดีนะ

ชื่ออะไรเหรอ เจ้าภูตตัวแสบ

...เอ่อ...มีหลายอย่างเลย...

ที่ตัดสินใจได้...ก็ไม่มีเป็นพิเศษ...

หืมมม? ...ก็คงเป็นแบบนั้นล่ะนะ ถ้าใช้ชีวิตอยู่ยาวขนาดนั้น

อืมมม...

งั้นก็...

ฉันกับเธออะนะ

"อาจารย์" ดีไหมนะ

เป็นคำที่ใช้ในภาษาของเราเพื่อเรียก "คนที่อายุมากกว่าและรู้เรื่องต่างๆ"

ก็ฉันเองก็เคยถูกเรียกว่าแบบนั้นเหมือนกันนะ...

ก็เลยอยากจะลองใช้กับใครสักคนดูน่ะ~

อาจ...ารย์...

คุณอาจารย์

มาอยู่บนเกาะนี้สิ

เธอคงจะเป็นคู่เล่นที่ดีของฉันได้นะ

ยิ่งไปกว่านั้นคือการเป็น "คนที่อายุมากกว่า" น่ะสิ~

"คนที่อายุมากกว่า" งั้นเหรอ...

...?

นี่คุณ...เดี๋ยวนะคุณอาจารย์!

จะพูดแค่ "อืม" หรือ "เข้าใจแล้ว" หรือ "รับทราบค่ะ คุณไคบะ" ไม่ได้เหรอคะ?

...ยังไม่เชื่อเลย

ฉัน...ตามหาการดำรงอยู่ที่...คล้ายกับตัวเองมาตลอด

ว่ามันคือ...เธอ มันยังไม่น่าเชื่อเลย

ห๊ะ?

...นั่นมันเหมือนกันทั้งสองฝ่ายสินะ

ไม่เป็นไร ช่วงนี้เป็นช่วง 'ย้ายที่อยู่' จะให้ดูให้เอง

คืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งหน้า มาที่นี่อีกนะ

......เหรอ?

ของฉัน

มีอะไรเหรอ? ...ทำหน้าแบบนั้นนี่นา

วันนั้นน่ะนะ

สิ่งที่เธอเห็นตรงนั้นน่ะ

ครั้งหน้า

วันเกิด