ตอน 7: Chapter 7

……อืม

ทาลาร์...

……มา

ーーความตั้งใจฆ่านี้มัน...

・・・・・・ ไม่สงบเลย...นี่มัน...

...นาจิ

ตื่นแล้วก็หมายความว่า...รู้สึกถึงมันแล้วใช่ไหม?

อ่า...

...ที่นี่เหรอ?

ที่ซ่อนในเขตเฮย์ชิ

ตั้งแต่ถูกพี่น้องคุโรซากะเจอ ก็ย้ายทุก 12 ชั่วโมง

อย่างนั้นเหรอ...ขอโทษนะ

ไม่เป็นไรหรอก

แต่ว่านะ ความตั้งใจฆ่าตอนนี้มัน...พวกไล่ล่าจากสถาบันเหรอ?

...ไม่นะ

จะเป็นไปได้เหรอ...ว่าที่นี่ถูกจับได้แล้ว?

ถึงจะมั่นใจได้เกือบ 100% ว่าเป็นพวกไล่ล่าก็เถอะ

แต่คิดว่าพวกเขายังไม่รู้ถึงที่อยู่ของเราหรอกนะ

...ความตั้งใจฆ่าตอนนี้มันไม่ได้พุ่งมาที่ตัวฉันคนเดียว

การข่มขู่...

จะว่ายังไงดีนะ...เหมือนกับว่ามันโปรยปรายออกไปแบบสุ่มๆ เลย...

นี่เองสินะ

อ่า... หมายความว่า "จะต้องตามหาให้เจอแล้วฆ่าให้ได้" ใช่ไหม?

ชิซึ

...อะไรเหรอ

ขอพูดอีกครั้งนะ

ตอนนี้แหละ แกต้องออกไปจากปราสาทอสูรด้วยตัวคนเดียวซะ

...น่ารำคาญจริง

นายก็รู้สึกได้ใช่ไหมล่ะ

พวกไล่ล่าพวกนี้ดูจากท่าทีที่จงใจมาบอกว่าตัวเองอยู่ตรงนี้แล้ว...ให้ความรู้สึกแบบ "มั่นใจในตัวเองแบบเด็กๆ" น่ะนะ

เรื่องนั้นมันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ

รู้สึกถึงเจตจำนงและความดุร้ายที่แรงกว่าที่เคยรู้สึกมาเลย

แถมความตั้งใจฆ่าตอนนี้ด้วย...

ถึงจะเป็นครั้งแรกที่รู้สึก แต่กลับรู้สึกคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก...นี่มัน...

ถึงจะพาฉันหนีไปได้ แต่ก็มีขีดจำกัดนะ

ถ้าเป็นนายคนเดียว...อาจจะยังหนีรอดไปได้ก็ได้

ฮ่า... ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วล่ะนะ

เอ๊ะ?

ช่างเถอะ

น่ารำคาญ

ทำทุกอย่างคนเดียวหมดเลย... แล้วประโยคที่สองก็บอกว่า "อันตรายน่า แกอยู่ข้างหลังไปซะ"

นั่นไง

น่ารำคาญ...?

......ก็เพราะว่าฉันไม่มีพรสวรรค์นี่นา

ถึงได้กลายเป็นสภาพแบบนี้ก็เพราะว่าเธอปกป้องฉันนี่นา

ตอนนั้น ถ้าลมไม่ช่วยไว้ ฉันคงโดนอาจารย์ "ไล่ออก" ไปแล้วล่ะ

โอ้...

ออริ...

คราวนี้ถึงตาฉันที่จะช่วยนางิแล้วล่ะ

งั้นก็อยู่นิ่งๆ แล้วพึ่งฉันหน่อยสิ! น้องสาวจ๋า!!

...แถมถ้าเป็นความตั้งใจฆ่าของอาจารย์ล่ะก็ อาจจะรักษาตัวของนางิได้ไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเขามาหาเราเอง มันก็สะดวกดีไม่ใช่เหรอ?

...นายนี่มันเข้าใจไหมเนี่ย? ต่อให้สามารถดึงความตั้งใจฆ่าจากอาจารย์ออกมาได้ ก็ต้องชนะถึงจะรอดนะเว้ย

อาจารย์คนนั้นนะ...เหรอ?

เข้าสถาบันมา 5 ปีแล้ว

พี่ชายอย่างนางิก็เป็นระดับที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์มาแล้วนะ...

ส่วนน้องสาวนี่แย่สุดๆ...เหมือนขยะที่ใช้การไม่ได้เลยล่ะ

หืมม

ถ้างั้น

อันนี้มันไม่เอาแล้วล่ะ

ซะ...มีแผนอยู่

●●●●●

หืม? งั้นก็เล่าให้ฟังหน่อยสิ

เหรอ...

...ก้มลง

เอ๊ะ?

ชูซานะ

เห็นข่าวลือว่ามีผู้หญิงหนุ่มๆ พาเก้าอี้รถเข็นมาด้วย เลยแวะมาดู...ไม่คิดเลยว่าจะได้รางวัลทันทีเลยนะเนี่ย

...นี่นะ~ น่าจะไปรายงานคุณคุโรซากะก่อนจะดีกว่าไหมนะ

หึ นี่เป็นภารกิจตามคำสั่งของอาจารย์...โอกาสมาแล้ว! จะได้สร้างผลงานขึ้นมา หรือไม่ก็ได้เลื่อนชั้นไปอยู่ห้อง A เลยก็ได้นะ

พวกเราห้อง C เนี่ย แม้แต่สิทธิ์ที่จะเลือกทรงผมตัวเองก็ไม่มีเลย...

ถ้าอยากจะใช้ชีวิตแบบมนุษย์ในสถาบัน ก็คงต้องไปอยู่ห้องที่สูงกว่าเท่านั้นแหละ

ก็จริงนะ~ แต่ว่า...คู่ต่อสู้มันคือวาบิระ ฟูนะ...?

โง่เอ๊ย! ถึงจะเป็นระดับที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ "แต่ตอนนี้ก็แทบจะหมดสติไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เหมือนรังผึ้งเลยล่ะเมื่อกี้

...เอาล่ะ

เจ้าศพจังอยู่ตรงไหนกันนะ...

ปิคุ

'

......

♢

อู

นางิ

นี่

ต้องฆ่าให้ได้ก่อนที่คุโรซากะกับพวกจะมาแจ้ง

......อึก!

อา... แต่รถเข็นมันพังนี่นา จะตามยังไงกันล่ะ...

โอ

อิบาอิ

แย่แล้ว

กลัว

เจ้าสัตว์ประหลาดนั่น

อยากจะตาย

...งะ~?

รถเข็น / อุปกรณ์ปฐมพยาบาล เก้าอี้สำนักงานมีล้อ

โอ

ดีเด่นเลย~!

พี่ชายจะช่วยฉันใช่ไหมล่ะ? นี่ไง ดันๆ สิ!!

...นี่...ทำ...

●●●●

หึ!

เดี๋ยวก่อน...

มะ

ง่วงเหรอ?

ถ้าถูกระดมพลมาถึงห้อง C แล้ว...ก็แปลว่าเส้นทางออกนอกเกาะคุชิโจได้ถูกเฝ้าระวังไว้แล้วล่ะ

ค่อนข้าง...

การหลบหนีออกจากเกาะตอนนี้...

จิ๊บ...

......อืม เข้าใจแล้ว

?

สถาบัน...ไม่สิ...

มาสู้กับอาจารย์กันเถอะ

......

เงียบ...ฝากด้วยนะ

อืม

ーーถึงจะว่าอย่างนั้น แต่ถ้าชนกันธรรมดา ก็คงไม่มีโอกาสชนะแน่...ต้องโดนฆ่าชัวร์ๆ เลย

จะทำยังไงดีล่ะ?

...จะทำให้ "เครื่องไร้หมายเลข" เสร็จให้ได้

ถ้ามีหวังที่จะชนะอาจารย์ได้ ก็มีแต่ทางนั้นเท่านั้นแหละ

!

เข้าใจแล้ว...นั่นหมายความว่า...

อืม

ผู้ออกแบบรถเข็น...

จะไปหาคุณหมอ "DR・ราดิโอ"

เป้าหมายถัดไปคือ.....