ตอน 15: Chapter 15

ท้าทายศัตรูสุดแกร่งระดับต่างกัน "89"! ฝ่าการโจมตีที่บุกเข้ามาให้ได้!!

เล่มหนึ่งวางจำหน่ายแล้ว!!

การฝึกซ้อมภาคปฏิบัติลำดับที่ 10 "จูมาต้นไม้แห่งความหลงใหล" ระดับ 120

เงื่อนไขการบรรลุเป้าหมาย: เอาชีวิตรอดในสถานการณ์อันตรายเป็นเวลา 5 นาที

อีกสี่นาทีแล้วค่ะ! ซันราคุซัง!

ไดวะ ตอนที่ 15: 300 ลิมิต คอนแชร์โตคลั่งไคล้ ผู้ที่ไล่ตามโอกาสชนะ

เอาล่ะ

มาให้ขอดูหน่อยสิ

วิญญาณวอร์พาลของแกนี่มัน...

ต้นฉบับ เรื่อง: คาทารินะ ฮารากิ มังงะ: สึซึริโอสุเกะ

อ๊ะ! นะะ

ทวิตเตอร์ทางการของ『แชงฟรอ』อยู่ที่นี่!! → @ShanFro_Comic

“ต้นไม้ปีศาจแห่งความหลงใหล”...

พูดแบบติดตลกว่านี่มันสุดยอดไปเลยนะ...!!

หอกรากที่ปล่อยออกไปแทบจะไม่มีการเคลื่อนไหว

แล้วก็การโจมตีด้วยโซ่ที่ดูเหมือนจะติดสถานะผิดปกติได้แค่แตะตัว

ทั้งสองอย่างมันตามติดมาเหมือนเป็นสิทธิ์โดยธรรมชาติ

การจะหลบมันต้องใช้พลังจิตเยอะมากเลย

★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ และไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใด ๆ ทั้งสิ้น

แล้วก็

น่าจะไอ้ตัวนี่มัน

ไม่เป็นผล!! การโจมตีทางกายภาพ

ตอนที่พยายามเข้าประชิดตัวครั้งแรก

นี่มัน...

เนื้อหนังแบบนี้มันอะไรกัน...!?

ไม่ใช่แค่แข็งธรรมดา...

มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังต่อยก้อนเหล็กที่พันด้วยยางเลย

สำหรับฉันที่ทำได้แค่สกิลหรือการโจมตีทางกายภาพ

นี่มันเป็นปัญหาที่ร้ายแรงเลยนะ!!

แต่ว่า

สิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดคือ...

!!

แทรกไปเป็นระยะๆ

การโจมตีเวทมนตร์นี้!!

แถมยัง...

ฉบับเล่มที่หนึ่ง

โอยุ

รากที่ 2 ของเอ 2 บวกบสอง

อ๊าาาาาา

เจ้าหนู

จริงจัง

เจ้าหนูจัง...

เมื่อเวลาผ่านไป

ชนิดของเวทมนตร์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!!

นอกจากนี้ ดูเหมือนว่าการตั้งค่าทั้งหมด "ความหนาแน่นการโจมตี" ก็จะเพิ่มขึ้นด้วย

จำนวนโซ่และรากไม้... รวมถึงขอบเขตการโจมตีของเวทมนตร์ก็เพิ่มขึ้นด้วย...!!

ถ้า "ความหนาแน่นการโจมตี" มันเพิ่มขึ้นแบบนี้ต่อไป

ไม่ถึงห้านาทีก็โดนฆ่าอย่างแน่นอน!!

ว๊าก!!

ยังมีเวทมนตร์ใหม่โผล่ออกมาอีกแล้ว...!!

นี่มันอะไรกันเนี่ยไอ้ตัวนี่!

บอกว่าการโจมตีจากด้านบนมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ "ไร้ผลทางกายภาพ" เนี่ยนะ!?

พูดตามตรงนะ...

รู้สึกว่าถ้าสู้กับริยูกาออนต่อ น่าจะมีโอกาสชนะมากกว่าอีกว่ะ!

ยอมรับเลยว่ามันฆ่าได้ตั้งแต่แรกเห็นเกินไป

แย่แล้วสิเนี่ย

สมองไม่แล่น เหนื่อยจัง...

คราวหน้าขอเติมน้ำตาลให้พอแล้วค่อยคิดแผนรับมือ แล้วค่อยสู้ใหม่

ยังไงก็ตายอยู่ดี ไม่มีบทลงโทษอะไรนี่...

......เดี๋ยวนะ?

คิดเรื่องต่อไปทำไม ในเมื่อคิดว่าจะแพ้อยู่แล้วล่ะ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่รู้สึกผ่อนคลายแบบนั้น...

ไม่ได้คิดไว้ตั้งแต่แรกเลยว่าจะน็อกได้ทีเดียวสิบตัว

ตอนที่โดนโยนไปขุดโคลนก็เป็นแบบนี้แหละ

แถมยังเล่นแบบเกาะติดแล้วก็ยอมแพ้ง่าย ๆ อีก...

โดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

กลับไปทำแบบลวก ๆ แบบฉาบฉวยด้วย

ให้ตายสิ...

เพราะเกมห่วยนี่มันเกินเบอร์ไปแล้ว

จิตใจของฉันก็กำลังจะห่วยตามไปด้วยเลยนะ

สมแล้วล่ะ

การกิน “คูโซเกเนียม” มากเกินไปมันไม่ดีเลยจริง ๆ

ต้องปรับสมดุลมันซะแล้ว...!!

ถึงจะไม่ใช่ "อีเวนต์แพ้" ก็เถอะ

จะยอมแพ้เหรอ?

จะยอมผ่อนปรนในเกมที่ยังไม่เคยเล่นเลยเนี่ยนะ

มันไร้สาระสิ้นดีเลย!!

หือ?

ทำแบบนี้เพื่อทะลวงคลื่นโจมตีจนเข้าไปประชิดเหรอ...

ไอ้หมอนี่ที่มีแค่การชกเป็นความสามารถ จะทำอะไรได้วะ?

มันเหนื่อยแล้วโว้ย

ฉันน่ะ...!!

ก็เลยว่าไงล่ะ

ทะลวงตั้งแต่แรกเห็นเลย

จะนอน!

กรึ่ก...

ถึงจะ "ไร้ผลทางกายภาพ" ต่อแกก็ตาม

การโจมตีมันก็ยังทะลุผ่านได้นี่นา

ถึงจะเป็นมอนสเตอร์นะ

แต่กลับถือคทาได้เจ๋งขนาดนี้

ถ้ามันหายไปแล้วจะเป็นยังไงกันนะ!?

จากท่าทีที่พยายามสุด ๆ เนี่ย

มันคงจะยิงเวทมนตร์ไม่ออกสินะ?

"การช่วงชิงอาวุธ" เนี่ย

มันคือความบันเทิงแห่งยุคปลายศตวรรษเลยล่ะ

ที่ "โต๊ะกลม" น่ะ ลับจนแกร่ง

อย่าดูถูกเทคนิคการปล้นของฉันนะ!

ภาพมันเบลอเกินไปจนอ่านเนื้อหาไม่ออกเลย

หะ

มันเป็นพวกมือไม่ถึง

ฉบับเล่มที่หนึ่ง วางแผงแล้วนะ!!

แต่ก็เหลืออีกสองนาที

มันเร็วเกินไปที่จะโล่งใจได้แล้วล่ะ