อึก
ก็มาเถอะครับ ตรงนี้คือลานฝึกซ้อมชั้นลึกสุดของ “ห้วงเหว”
อือ
ที่นี่มันที่ไหนกันนะ...
ข้ามาอยู่ที่ที่แบบนี้ได้ยังไง...
ตอนที่ 12: คันจัง
!
ไลท์!
แกนี่มาทำลาย “อาวุธในตำนาน” ที่ข้าสร้างขึ้นมาได้ยังไง!
“ดาบแห่งความเกรงขาม” นั่นน่ะหรือ...
เปิดเผยออกมาแล้วก็แค่นี้เองเหรอ...
แทนที่จะกังวลว่าตัวเองจะต้องเจออะไรต่อไป
กลับยังจะยึดติดกับอาวุธต้องสาปชั้นต่ำแบบนั้น...
อะไรกันวะถึงเรียกว่า “อาวุธในตำนาน”
อาวุธที่ถูกสาปโจ่งแจ้งขนาดนั้นน่ะ
มันจะกลายเป็น “อาวุธในตำนาน” แล้วถูกสืบทอดไปถึงยุคหลังได้ยังไงกัน
หุบปากซะ!
เจ้าพวกชนชั้นต่ำไร้ความสามารถอย่างแกจะไปรู้อะไร!
มันไม่ใช่เรื่องที่จะชดใช้ได้ด้วยชีวิตของแกคนเดียวนะ!
กลัวว่าตอนหมดสติจะตายไปก่อน เลยใช้เวทย์ฟื้นฟูเบาๆ
แล้วก็ใช้ “มนต์ขับไล่เวทมนตร์ขั้นสูง SSR” เพื่อให้กลับสู่สภาวะปกติด้วยล่ะ...
นาโนไม่ได้เสียสติเพราะการสร้าง ‘ดาบต้องห้าม’ หรอกนะ
●●●●●
พฤติกรรมที่แสดงออกบนโลกนี้ก็มาจากความรู้สึกที่แท้จริงทั้งหมดเลยล่ะ
น่าน
ทางที่เหลืออยู่สำหรับเจ้ามีสามทาง
จะให้เจ้าเป็นคนเลือกเองว่าจะเดินไปทางไหน
อะไรนะ?
อันแรกคือ
“ยอมรับความผิดแล้วมอบตัวให้อยู่ในกระบวนการยุติธรรมของอาณาจักรคนแคระ”
เพราะผมเป็นคนดูแลอาณาจักรคนแคระนี่นา
ว่าจะเป็นความผิดอะไรน่ะ ต้องรอดูตอนเปิดหมวกนะ
●●●
ไม่น่าจะต่ำกว่าโทษประหารไปแน่
อันที่สองคือ
ยอมมอบคอให้ผม
ถึงแม้จะเป็นเรื่องโกหก แต่มันก็เคยได้รับความช่วยเหลืออยู่บ้าง
ถึงแม้จะรอดพ้นจากความตายไม่ได้เพราะความผิดฐานฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หรือเชื้อชาติอะไรสักอย่าง แต่ถ้า
ยอมมอบคอให้เอง ผมก็จะเมตตาประหารให้ง่ายๆ เลย
แล้วก็อันสุดท้ายข้อที่สามคือ
เลือกที่จะสู้ーーนี่เอง
ถ้าหากว่า
เจ้าสามารถฆ่าข้าได้
ข้าอาจจะหนีออกมาจากชั้นลึกที่สุดของ “นรก” แห่งนี้ได้นะ
เดี๋ยวนะ
ตรงนี้คือชั้นล่างสุดของ “นรกอเวจี” งั้นเหรอ?
คิดว่ามันห่างจากอาณาจักรคนแคระแค่ไหนกัน!
ที่ข้าหมดสติก็เพราะความเจ็บปวดทางกายนะ ไม่เกินสองถึงสามชั่วโมงหรอก
ในเวลาอันสั้นขนาดนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเคลื่อนย้ายได้นะ!
ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นล่างสุดของ “นรกอเวจี” นี่มันไม่ใช่พื้นที่ที่ใครในโลกนี้เคยไปถึงเลยด้วยซ้ำ!
น่าจะแค่หลุมเหมืองร้างแถวๆ นี้มั้ง โกหกอยู่สินะ
เจ้าพวกชนชั้นต่ำที่น่าสมเพชนี่...
ข้าพูดแต่เรื่องจริงเท่านั้น
จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นเรื่องของเจ้าเอง
เอาล่ะ จะทำยังไงดี น่าน
จะเลือกอันไหนล่ะ?
จะให้เลือกจากสามอย่างนี่ได้ยังไงกัน
พูดเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจอะไรเลย
โดยรวมแล้วทางเลือกแรกน่ะคืออะไรกันนะ
ทำไมข้าถึงต้องถูกตัดสินตามกฎหมายของประเทศด้วย
ข้าไม่ได้ก่อความผิดอะไรเลยนะ!
●●●●●●
พูดจริงจังเหรอเนี่ย...
เจ้าสร้าง “ดาบต้องห้าม” โดยใช้เชื้อชาติเป็นวัตถุดิบสินะ
นั่นเป็นการละเมิดข้อตกลงร่วมกันของเก้าประเทศอย่างชัดเจนเลยนี่นา
นอกจากนี้ยังเป็นพวกฆ่าคนข้างถนนอีก
ฆ่าเชื้อชาติและเผ่าคนแคระมามากมาย
แล้วคิดว่าทำไมถึงไม่ถูกพิพากษาล่ะ?
คิดว่าการที่สังหารสหายด้วยการฆ่าข้างถนนมันเป็นเรื่องผิดนะ
แต่แค่ว่าเป็นเผ่าชนชั้นต่ำแล้วใช้เป็นวัตถุดิบทำดาบ แล้วทำไมถึงต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นความผิดด้วยล่ะ?
มันแปลกไม่ใช่เหรอ!?
เผ่าชนชั้นต่ำน่ะก็ไม่ต่างอะไรกับขยะเหล็ก!
แล้วข้าที่เป็นช่างตีเหล็กอัจฉริยะด้วยขยะเหล็กนั่นเนี่ย
ได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็น “อาวุธในตำนาน” ให้ดูแล้วนะ!
ข้อตกลงเก้าประเทศน่ะ ปัญหาควรจะเป็นการสร้าง “ดาบต้องห้าม” ที่ถูกคำสาปนี่สิ
ดังนั้นถึงแม้ว่าจะได้รับคำขอบคุณก็ตาม
ถ้าเป็น “อาวุธในตำนาน” แล้วมันไม่มีปัญหาไม่ใช่เหรอ!
ก็น่าจะไม่มีเหตุผลที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนผิดสิ!
พอแล้ว พูดไปก็เท่านั้นแหละ
รีบเลือกมาเลย
น่าน
...หึ!
คำตอบมันถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้วเชียวล่ะ!
แน่นอน อันที่สามนี่เอง
ข้าจะฆ่าแก แล้วข้าก็จะออกไปข้างนอกได้ทันที
เพราะข้ามีภารกิจที่จะสร้าง “อาวุธในตำนาน” นี่นา!
เจ้าที่ไร้ความสามารถน่ะ ข้าจะบีบคอด้วยมือเปล่าให้ดูเลย!
แน่ใจนะว่าอันที่สามนี่แหละดี?
ข้าจะเลือกทางเลือกอื่นได้ยังไงกันเล่า
เจ้าพวกไร้สมอง ไร้ความสามารถน่ะ
งั้นเหรอ
ถึงแม้บนพื้นจะทำให้ข้าไร้หนทางไร้แขนขาเลยก็ตาม
ในเมื่อมีวรยุทธ์ที่จะเลือกข้อสามได้ ก็ให้เป็นแต้มต่อให้ข้าหน่อยสิ
ถ้าเจ้าสามารถทำให้ข้าขยับไปได้แม้แต่ก้าวเดียว
ข้าจะให้เป็นชัยชนะของน่านเอง
เจ้าพวกชนชั้นต่ำนี่!
ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้ไร้ความสามารถอย่างไรท์นี่!
อย่าคิดว่าแค่ครั้งเดียวที่ชนะข้าแล้วจะขึ้นสุดยอดไปเลยนะ!
ตอนนั้นข้าแค่ไขว้เขวอยู่กับการที่ “ดาบแห่งความยำเกรง” มันแตกสลายเท่านั้นเอง!
ความผิดที่ทำลาย “ดาบแห่งความเกรงขาม”
จะต้องใช้ชีวิตของเจ้ามาไถ่ถอนมันให้ข้า!
เอาล่ะ
ศูนย์ศูนย์
เอ “
กร๊าดดดด!?
ถึงจะเป็นเผ่าคนแคระที่ถนัดการต่อสู้ไม่เก่ง
และกลยุทธ์พื้นฐานคือการพึ่งพาอาวุธและชุดเกราะ
แต่วิชาการต่อสู้มันต่ำเกินไปนะ
...อึก!
มันไม่ใช่การทะเลาะของเด็กๆ นะ
ไรท์โอยยยยยยยยยยย!
～～
แกคิดจะชนะจริงๆ เหรอ?
ไอ้เด็กนี่มัน
ทำท่าทีว่าตัวเองเก่งเพราะใช้ไอเท็มเวทมนตร์เสริมความสามารถอยู่...
เพราะว่าบนพื้นก็มีคนพูดแบบเดียวกันนี่นา
ครั้งนี้เลยถอดอุปกรณ์ทั้งหมดออกไปแล้วล่ะ
อย่างที่เห็นเนี่ย สิ่งที่ข้าใส่อยู่มันก็แค่เสื้อผ้าธรรมดาๆ เท่านั้นเอง
นี่คือพลังที่บริสุทธิ์ของข้า
อยากให้หยุดการหาข้ออ้างแปลกๆ ได้ไหมนะ
ให้ตายสิ!
บัดซบจริง!
ถึงจะเป็นเผ่าชนชั้นต่ำก็ยังดูถูกอีก!
เดี๋ยวข้าจะหักคอเรียวยาวนั่นให้ด้วยมือคู่นี้เดี๋ยวนี้เลย!
อีกแล้ว มาทำตัวซื่อตรงแล้วก็ระดมหมัดโจมตีอีกแล้ว
โอ๊ยยยยยยยยยย!
คิดว่ามันทำให้มึนหัวเหรอ?
เรื่องไร้สาระนี่น่ะ
ฮ่าๆๆๆ!
สมแล้วที่เป็นพวกชนชั้นต่ำ!
คิดว่ามีแค่ “ดาบแห่งความเกรงขาม” ที่ข้า ผู้เป็นช่างตีเหล็กอัจฉริยะสร้างขึ้นมาได้เท่านั้นรึ?!
เจ้าโง่เอ๊ย!
ข้าทำมีดระดับสมบัติล้ำค่าไว้เป็นอันดับแรกแล้วนะ!
ไม่แม้แต่จะตรวจเช็คร่างกายข้าที่สลบไปโดยไม่รู้ตัวเลยรึไง!
เจ้าพวกไร้ความสามารถ!
ไร้ความสามารถ!
ไร้ความสามารถยยยยยย!
เจ้าพวกชนชั้นต่ำไร้ความสามารถนี่!
ฮ่าๆๆ
หยุดเถอะน่า
มันจั๊กจี้ออกนี่นา
แถมยังแสร้งทำเป็นเสียดายแบบเกินเบอร์อีก
เพื่อล่อให้ข้าเผลอ
นึกว่าจะเล็งอะไรอยู่ซะอีก...
แผนการที่น่าเบื่อจริงๆ นะ
...ห๊ะ?
ติดตามตอนที่ 13!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/23)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
สุดยอดมือสังหาร อวตารมาต่างโลกในฐานะขุนนาง
เกิดใหม่เป็นอัศวินเกราะหนักผู้ถูกขับไล่แต่ใช้ความรู้จากเกมจนไร้เทียมทาน
