ตอน 170: Chapter 170

นี่สิ

อึก

เทพไรท์

ท่านเจ้าบ้าน ไร้ท่านเป็นอะไรไหม!?

เอลลี่ รีบทำแผลให้ท่านไรท์ก่อน

หลังจากนั้นก็จะผนึกกุงนิรน์

เข้าใจแล้วค่ะ

ด้วยเวทมนตร์ชำระล้างจากด้ายของฉัน

ท่านไรท์ ขออนุญาตนะคะ

นี่มัน...

มันปนเปื้อนกว่าครั้งที่แล้วแบบเทียบไม่ติดเลยนะ

..................

เพราะเน้นป้องกันที่หัวกับช่วงลำตัวเป็นหลัก

แขนขวาเลยติดเชื้อไปเต็มๆ

ถึงจะไม่เจ็บนะ

แต่แขนขวาทั้งแขนไม่รู้สึกอะไรเลย

ขยับนิ้วไม่ได้สักนิ้วเดียว

แม้แต่จะปล่อยพลังไสยเวทออกไปก็ไม่ได้

การขับไล่คำสาประดับเอสเอสเออาร์

ไม่ว่าจะใช้กี่แผ่นก็ไม่สามารถปัดเป่าคำสาปได้จนหมด

น่าจะหลายปีเลยล่ะ

อย่างสม่ำเสมอ

การขับไล่คำสาประดับสูง

ถ้าใช้ไปเรื่อยๆ ด้วยความอดทนก็น่าจะฟื้นตัวได้...

แต่ฉันยังมีหน้าที่ที่ต้องทำ

คือภารกิจที่จะต้องเปิดเผยความจริง

ไม่มีเวลามาเสียกับเรื่องแบบนั้นมากมายหรอกนะ

โฮะ

ต้องทำจริงๆ นะ

ตาแดงไปเลยเหรอเนี่ย...

ถ้าใช้เวลานานหน่อย ก็สามารถปัดเป่าคำสาปออกไปได้นะ...

แต่ข้อเท็จจริงคือแขนขวาก็ใช้งานไม่ได้เหมือนกัน

ดังนั้นการตัดสินใจของท่านเทพไรท์

จึงสมเหตุสมผลและถูกต้องแล้วล่ะค่ะ

...ขอโทษนะที่ยัดบทบาทไม่ชอบให้ทั้งสองคน

แต่ว่าไม่มีเวลามานั่งปัดเป่าคำสาปที่แขนขวาแบบนานๆ หรอก

นี่เป็นวิธีรักษาที่เร็วที่สุดแล้วนะ

อื๋อออ...

ท่านเจ้าบ้าน...

เอลลินาซึนะ ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะคะ

แต่การที่แขนขวากับขยับไม่ได้มันทรมานจัง

อยากให้มันหายเร็วๆ จังเลย

แล้วก็โดนฟันซ้ำๆ มันก็เจ็บแย่แน่ๆ

ช่วยจัดการให้เสร็จๆ ไปเลยนะคะ

อื้อออ...

คุกึน

คุ

เอลลี่

ลุยเลย!

ทางนี้พร้อมเสมอเลยนะคะ!

บิดสภาวะให้เฉียบคมขึ้นหน่อยสิ!

โพรมีธีอุส!

พลังไสยเวทเอ๋ย จงช่วยชีวิตที่กำลังจะมอดไหม้

มอบการช่วยเหลือให้แก่ชีวิตชั่วคราวนี้

เส้นทางที่กำลังจะจบสิ้นคือการอำลาเล็กๆ น้อยๆ

ถึงกระนั้นแดนในอุดมคติก็ยังอยู่ไกล

จงมอบแสงสว่างเพื่อขจัดความมืด และโปรดเยียวยาเถิด—