ตอน 205: Chapter 205

ไดวะชุคุซ ตอนที่ 205 ภาพย่อ

ทหารองครักษ์ราวๆ ห้าสิบคนเหรอ

เป็นการเดินทางขององค์ราชาแต่มีคนเยอะขนาดนี้...

รู้สึกถึงความอ่อนแอของชาติ และความอ่อนแอของเผ่าพันธุ์นี้จริงๆ

ผมก็อยากจะขี่ม้าได้ด้วยคนเดียวเหมือนกันนะ...

ตลอดสามปีใน 'ห้วงเหวลึก' น่ะ

ถึงแม้จะฝึกฝนมาหลายอย่าง แต่ก็ไม่ได้ฝึกด้านการขี่ม้าเลยล่ะ

เพื่อท่านดาร์กแทนผม

ผมจะควบคุมม้าให้เองนะครับ

ถ้าจำเป็นต้องใช้ขาเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะ

ผมจะเป็นขาให้ท่านดาร์กเลยครับ!

เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกของนายเลยหรือไง

ลูกผู้ชายอย่างเจ้าต้องขี่ม้าได้สักตัวสองตัว ไม่งั้นจะน่าอายนะ

ในการคุ้มกันครั้งนี้

ถ้ามีเวลาเหลือ ผมจะสอนให้ไหมล่ะ?

โรบึระเรโร

อย่าพูดจาเหลวไหลสิ!

ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าจะเป็นขาให้ท่านดาร์กได้เสมอ!

ข้าเข้าใจความรู้สึกนะ

แต่การไปแย่งโอกาสในการเรียนรู้ของนายมันก็ไม่น่าประทับใจเลยนะ?

ถึงแม้ว่าเนมมุจะสามารถควบคุมม้าแทนนายได้ตลอดเวลาก็ตาม

แม้แต่ตอนที่ข้ากำลังหลับอยู่แต่เช้ามืดหรือกลางดึกก็ตาม

นา

ถ้าท่านเรียกข้า ท่านดาร์กก็มา

ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ไม่มีปัญหาหรอก!

ไม่สิ

ถึงจะยืนยันด้วยพลังขนาดนั้นก็ทำให้ลำบากใจเหมือนกันนะ...

เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากันทีหลังก่อนเถอะ

เนมม มีกลิ่นของศัตรูหรือมอนสเตอร์ไหม?

ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรครับ

จากในป่ามีก็อบลินบางส่วนกำลังแอบมองมาทางเราครับ

แค่นั้นเองเหรอ

นายท่านครับ ถ้าเราเดินต่อไปทางทิศตะวันออก

ถ้าล่องลงแม่น้ำเพื่อมุ่งหน้าไปยังแคว้นไนน์ ก็จะเร็วกว่าใช่ไหมครับ?

บนพื้นดินน่าจะใช้เวลามากกว่าสิบวัน แต่ว่า

พอลงแม่น้ำแล้วก็ถึงภายในวันเดียวเลยนะ

สายน้ำนี้ไหลต่อเนื่องไปจนถึงเทือกเขาทางเหนือหรือทะเลทางใต้

ด้วยแม่น้ำสายนี้

ก็มีหมู่บ้านบางแห่งที่ใช้มันขนส่งไม้ที่ตัดมาจากทางเหนือ

ไปขายตามเมืองทางใต้ได้เลย

ตอนที่ผมออกจากบ้านเกิด

ก็ใช้การล่องแม่น้ำสายนี้ออกไปสู่เมืองด้วย

ตอนที่ออกจากหมู่บ้าน ก็ไม่มีเงิน เลยขึ้นไปนั่งส่วนล่างของเรือ

เลยมองวิวข้างนอกไม่เห็นเลยล่ะ...

ถึงอย่างนั้นก็ถูกเอาเงินที่เก็บไว้ครึ่งหนึ่งไปเลยนะ...

ท่านดาร์ก

การนั่งไม่สบายใช่ไหมครับ?

ก็ต้องขออภัยด้วยครับ

น่าจะเลือกเส้นทางอื่นเดินไปมากกว่านี้

ไม่ใช่หรอก

นึกถึงเรื่องเมื่อก่อนแล้วก็ถอนหายใจออกมาซะงั้น

ขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนะ

การนั่งเหรอ...

ก็เขินนิดหน่อยนะ แต่ไม่ต้องกังวลเลย

ท่านดาร์ก!

นายท่าน อย่าตามใจจนเกินไปหน่อยเลยนะ

ฝ่าบาท

ณ เมืองท่าราดิน

ยินดีต้อนรับครับ เชิญเข้ามาได้เลย

เราจะต้อนรับพวกท่านครับ

อืมม

ระหว่างที่เตรียมตัว

ก็จะวุ่นวายพอสมควรนะ

ท่านกษัตริย์กับ

คุณลิลิส

พวกคนสนิทเชิญไปที่คฤหาสน์เลยครับ

พวกทหารองครักษ์จะพาไปที่ที่พักนะครับ

แม้ว่าจะมีคนบอกว่าการป้องกันที่คฤหาสน์ของท่านนายกเทศมนตรีลิลิสไม่จำเป็น แต่ว่า

ข้าจะไปติดไปด้วยคนเดียวก่อนดีไหม?

ไม่หรอก ถ้าอยู่ในเมืองน่าจะโอเคแล้วล่ะ

ถึงอย่างนั้น เธอก็มีเลเวลหนึ่งร้อยเหมือนกันนะ

แถมยังให้การ์ดต่างๆ ไว้เพื่อป้องกันตายทันที หรือเผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉินอีกด้วย

ถึงอย่างนั้นก็แปลกจริงนะ

ไม่ว่าจะเป็นความเรียบง่ายของการต้อนรับจากกษัตริย์

หรือที่รู้สึกได้ตอนที่เดินผ่านใจกลางเมือง

แม้ว่าจะมีผู้คนอยู่พอสมควรแล้ว

แต่ก็ขาดความคึกคักหรือแรงแห่งความเป็นผู้ชนะไปหน่อยน่ะ

ผมก็รู้สึกเหมือนกัน

อ๊าาาาาาาา

รู้สึกขนลุกนิดหน่อยนะ

ใช่แล้วล่ะ

ที่นี่คือเมืองการค้าที่อยู่ถัดจากอาณาจักรไอนน์

ของจากประเทศอื่นก็หลั่งไหลเข้ามา

พวกข้าวสาลี ไม้...

เป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางการค้าที่ส่งออกทาสอะไรพวกนั้น

ตามปกติแล้วสถานที่แบบนี้มันควรจะเจริญรุ่งเรืองนะ

แต่คนก็ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ อย่างเต็มที่แล้ว

ที่ซื้อได้ก็มีแค่ของกินกับของใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น

แถมราคาสินค้าส่งออกก็เป็นประเทศอื่นเป็นคนกำหนดด้วย