ตอนที่ 216

หึ

ตอนที่ 216 มงกุฎ

เกิดอะไรขึ้น!?

เสียงดังน่าดู

ลิลิส?

มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

การประชุมเป็นยังไงบ้าง?

ในฐานะราชินีแห่งอาณาจักรเผ่าพันธุ์ สั่งให้เจ้า...

วางปากกาแล้วเชื่อฟังพวกเราซะ

ราชินี?

ล้อเล่นอะไร

ไม่ตลกเลยนะ

ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกค่ะ

ฉันได้รับการยอมรับจาก 5 ใน 8 ประเทศ

ที่นอกเหนือจากอาณาจักรเผ่าพันธุ์

และได้ปลดพระองค์ก่อนหน้า

ให้ขึ้นเป็นราชินีแห่งอาณาจักรเผ่าพันธุ์แล้วค่ะ

เป็นไปไม่ได้เลย

ได้รับการรับรองแล้วงั้นเหรอ?

เรื่องโกหกแบบนั้น...

เจ้า...

นั่น

มงกุฎนั่น

มันไม่ใช่เรื่องตลก หรือเรื่องโกหกเลยนะ

ท่านพี่

ข้าคือราชินีแห่งอาณาจักรเผ่าพันธุ์

ลิลิสค่ะ

เป็นไปไม่ได้... บ้าจริง

เป็นไปไม่ได้!

เสด็จพ่อไม่ได้ก่อปัญหาอะไรเลยนะ!

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องถูกถอดถอนได้!

ถึงแม้ว่าเสด็จพ่อจะทรงหลบพระองค์ไป

แล้วถูกเสนอชื่อให้เป็นกษัตริย์องค์ต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น ลิลิสที่ไม่มีผลงานอะไรเลยจะขึ้นเป็นราชินีได้

เผ่าพันธุ์อื่นจะต้องไม่ยอมรับแน่!

ฉันไงล่ะ!

มันควรจะเป็นฉันที่ได้เป็นกษัตริย์ไม่ใช่เหรอ!

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ในแคว้นเจ้าชาย!

ท่านลิลิส รีบจับชายคนนั้นมาได้ไหมคะ?

?!

ผลลัพธ์มันออกแล้วนี่นา

การโต้เถียงกันไปมากกว่านี้ก็เสียเวลาแล้วล่ะ

เคียว

จอมเวทแห่งหอคอย...!

น้องสาวบ้าเอ๊ย!

แก!

ขายประเทศให้『แม่มดแห่งหอคอยยักษ์』งั้นรึ!

น่าผิดหวังจริงๆ

คนที่ขายประเทศมันก็พวกพี่ๆ นั่นแหละ

ข้าแค่ยืมพลังของท่านแม่มดแห่งหอคอยยักษ์มาเท่านั้นเอง

ไม่เคยจำได้ว่าขายประเทศนะ

เพื่อทำให้ความปรารถนาอันบ้าบิ่นของแกเป็นจริง

ถ้าต้องยืมมือของแม่มด ก็ก็เหมือนกันนั่นแหละ!

ที่จริงแล้ว ข้าควรจะเป็นกษัตริย์นะ!

ข้าถึงได้พยายามมาตลอดเพื่อสิ่งนี้!

ข้อเสนอจากเผ่าอื่น...

ไม่ว่าจะเรื่องจำนวนเงินของสินค้าที่แลกเปลี่ยน ก็ยอมรับตามที่เขาบอก

แม้แต่คำขอให้ส่งประชากรไปเป็นทาส

ก็เพราะมันเป็นเพื่ออนาคตของเผ่าพันธุ์เรา!

ก็ยอมตอบรับไปทั้งหมด

เพื่อที่จะได้เป็นกษัตริย์

ก็เพราะพวกเขาบอกว่าจำเป็นต้องได้รับการรับรองจากต่างประเทศ

ถึงแม้ว่าจะขายประชาชนเป็นทาสไปแล้วก็ตาม

มงกุฎนั่นเป็นของฉันนะ!

...

มันแปลกนะ!

ฉันพยายามมาขนาดนี้แล้วนะ!

ทำไมฉันถึงเป็นกษัตริย์ไม่ได้!

สิ่งที่แปลกก็คือท่านพี่นั่นแหละค่ะ

ความพยายามนั่นน่ะ

ที่เอาประชาชนไปขายเป็นทาสให้ต่างชาติ

ผลผลิตที่เป็นผลจากความพยายามของชาวบ้าน

แล้วถูกซื้อไปในราคาถูกๆ น่ะหรือคะ?

ท่านพูดว่ามันคืออนาคตของเผ่าพันธุ์อะไรนั่น

แต่ถ้าขายประชาชนของประเทศตัวเองไปแล้ว จะมีอนาคตอะไรกันล่ะคะ

ความพยายามของพี่ชาย

ทั้งหมดก็เพื่อที่เขาจะได้เป็นกษัตริย์

ควรจะละอายใจนะ

อา...

แล้วยังไงล่ะ! ก็เพื่อที่ฉันจะได้เป็นกษัตริย์นี่นา!

ตั้งแต่เกิดมา

ฉันก็มองดูอาณาจักรเผ่าพันธุ์นี้มาตลอด

พวกเรามันก็แค่ปศุสัตว์เท่านั้นเอง!

ถ้างั้นก็ต้องมีวิถีชีวิตแบบปศุสัตว์สิ?

พวกเราไม่มีพลัง!

ทำอะไรไปก็ไร้ประโยชน์!

ไร้กำลัง!

ต่อให้แกจะโวยวายคนเดียว มันก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร!

แกก็ไร้กำลังเหมือนกัน!

เผ่าพันธุ์พวกเราน่ะ มีแต่จะเอาตัวรอดได้ด้วยการยอมจำนน!

ถ้าขัดขืน ก็คือการล่มสลาย!

ถ้าแกพลาดขึ้นมา แกจะถูกทำลายนะ!

ถ้าเป็นแบบนั้น ทุกอย่างจะเป็นความผิดของแกทั้งหมดเลยนะ!

ไม่ค่ะ

จะไม่ถูกทำลายหรอกค่ะ

กลับกัน เพื่อที่จะได้คว้าอนาคตที่สดใสของเผ่าพันธุ์

ฉันจึงลุกขึ้นมาค่ะ

กรุณาหยุดการหาเรื่องตามอำเภอใจเถอะค่ะ

พี่ชายคะ

เพื่อพิสูจน์ว่าการกระทำของฉันนั้นถูกต้อง

พี่ชายจำเป็นต้องถอยออกมาหนึ่งก้าวค่ะ

กองทัพได้ยึดครองไปแล้ว

ไม่มีใครจะบุกเข้ามาช่วยท่านพี่ได้

ดังนั้น โปรด

อย่าได้ขัดขืนอย่างไร้ประโยชน์ และโปรดเชื่อฟังอย่างสงบ

ลิลิส

ฉันจะต้องชิงบัลลังก์กลับมาให้ได้

อาณาจักรเผ่าพันธุ์แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว!

เพื่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์

เพื่อรักษาหน้าตาของฉันไว้ด้วย...

ฉันจะต้องเป็นกษัตริย์ให้ได้อย่างแน่นอน

แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็น

น้องสาวของแกก็ตาม

นั่นน่ะ

ก่อนจะก่อปัญหา

การจัดการทิ้งไปก่อนน่าจะเหมาะสมไม่ใช่หรือ

พูดเกินไปแล้ว

ไม่นะ

การฆ่าพี่ชายมันไม่ดีเลย

ถ้าไปทำร้ายอย่างไม่ถูกที่ถูกทาง

ก็จะถูกขนานนามว่า 'ราชินีโลหิตสดผู้ลงมือกับพี่ชายแท้ๆ ด้วยความโลภในบัลลังก์'

และสูญเสียการสนับสนุนจากประชาชนไป

นั่นควรจะเป็นมาตรการสุดท้าย

นั่นควรจะเป็นมาตรการสุดท้าย

ถ้าคุณริลิสบอกแบบนั้น

ก็จะไม่บังคับให้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยนะคะ

เราสามารถจับพี่ชายที่เป็นเป้าหมายหลักได้

แล้วก็

การยึด施設เอกสารสำคัญ

ต้องจับให้ได้ทั้งหมด

ต่อไปคือ

หะ!

หลายสัปดาห์ต่อมา

อ้าว

มาถึงอาณาจักรคนแคระได้ดีนะ

ดูเหมือนว่าเจ้าจะแอบเป็นสายลับของอาณาจักรปีศาจสินะ

ดังนั้นในเบื้องต้น เจ้าก็ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของเราไปก่อน

ถ้าเราตัดสินว่าไม่มีปัญหาแล้ว

เราจะถอนการเฝ้าระวังให้ เจ้าอดทนรอหน่อยนะ

...ครับ

ขอบคุณมากครับ

ครอบครัวของคุณที่จะลี้ภัยไปยังอาณาจักรคนแคระ

มีแค่พวกที่อยู่ข้างหลังนี่เท่านั้นเหรอ?

...ครับ มีแค่นี้ครับ

เข้าใจแล้วๆ

จะให้กรอกข้อมูลเช่น จำนวนคน ชื่อ เพศ อะไรพวกนี้

รอเดี๋ยวก่อนนะ

นี่

พวกที่เคยเป็นสายลับหรือผู้แฝงตัว จะถูกเนรเทศออกจากประเทศหลังจากกลับมาจากอาณาจักรไนน์

รวมถึงญาติพี่น้องด้วย

เพียงแต่ถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรเผ่าพันธุ์เท่านั้น

แต่ได้มีการจัดเตรียมระบบการต้อนรับไว้แล้ว ทั้งในอาณาจักรเอลฟ์ 'หอคอยใหญ่' อาณาจักรราชินีแห่งเอลฟ์ ดินแดนเกาะของเอลฟ์มืด อาณาจักรดวอร์ฟ และสหพันธ์เผ่าพันธุ์สัตว์

และเหล่าผู้ที่เคยเป็นคนของโนโนะ

ได้ถูกจัดการให้ไปลี้ภัยในประเทศที่พวกเขาปรารถนา

ลิลิธเพียงแค่ตัดสินใจว่าจะเนรเทศโนโนะและพวกออกไปต่างประเทศเท่านั้น

แต่ไลท์ได้คิดว่า 'ในฐานะเผ่าพันธุ์' แล้ว

จึงไปวางรากฐานการยอมรับไว้กับแต่ละประเทศแล้ว

ผู้ที่ถูกเนรเทศจากอาณาจักรนั้น

ขอบคุณครับ

ขอบคุณครับ...!

จากฐานะที่เป็นผู้ถูกใช้เป็นสายลับ

ขอให้ได้ใช้ชีวิตอย่างดีขึ้นในฐานะของเผ่าพันธุ์หนึ่ง

ไม่ใช่ในฐานะของราชินี

แต่ในฐานะของปัจเจกบุคคลของเผ่าพันธุ์นั้น

โอ้!

กรอกเสร็จแล้วสินะ

งั้นจะพาไปที่ที่อยู่อาศัยนะ ตามมาให้ดีๆ

ถ้าใครรู้สึกไม่ค่อยสบาย

แล้วเดินลำบากก็บอกได้นะ

จะให้รถม้าออกไปให้ด้วย

...ไม่มีปัญหาครับ

งั้นไปกันเลย

อย่าหลงทางนะ ตามมาให้ดีๆ

องค์หญิง

ทานอาหารอย่างเพียงพอไหมคะ?

เพราะว่าเวลาหลับจะมีนิสัยกอดผ้าห่ม

ร่างกาย

จะได้ไม่หนาวเกินไปไหมคะ?

อ่านเอกสารในห้องมืดจนสายตาเสียไปแล้วหรือเปล่า?

นั่งหลังค่อมจนไหล่ห่อไปแล้วหรือเปล่า?

มีคนที่สามารถบ่นออกมาได้อย่างเต็มที่อยู่ข้างๆ ไหม?

อยากให้ก้าวต่อไปโดยไม่หยุดชะงัก...แต่ว่า...

โนโน

โนโนที่เป็นผู้ทรยศ

ทำอะไรเจ็บปวดไปหรือเปล่า?

ถ้าเป็นเช่นนั้น จะจัดการเรื่องยาให้เอง...

ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในสถานะที่สามารถเป็นห่วงองค์หญิงได้ก็ตาม

...ไม่

ลา

ไม่เจ็บตรงไหนเลย

เลยค่ะ

ขออภัยด้วย

ลิลิสกับโนโน

สายใยของสองคนที่

แยกจากกันไปนั้น จะได้มาบรรจบกันอีกไหม

มันยัง

ไม่มีใครรู้

ต่อจากตอนที่ 217!