ตอน 46: Chapter 46

สีแดงเข้ม

ถ้าไม่ใช่เพราะความซุ่มซ่ามของฉันคงจะหลอกได้แล้วสิ...

เหรียญทอง 5 เหรียญก็แค่นี้เองเหรอ...

อย่ามายุ่งนะ เอ็นจู

คนนี้ ปล่อยให้เป็น

ฉันจัดการเอง

ตอนที่ 46

หน้ากากแห่งโซ่

ความโกรธที่เชื่อมโยงเป็นลูกโซ่

นาบะ ดร.โปโร

ความสามารถของเซย์คือการปล่อยโซ่ที่เกือบจะไร้ขีดจำกัดออกมาจากภายในร่างกาย

แต่ว่า

อีกฝ่ายก็มีความสามารถที่คล้าย ๆ กันนี่นา

ความสามารถในการสร้างกระดูกและเนื้อหนังรึ

เป็นพลังที่แปลกดีนะ

วววววววว

ห๊ะ...!

!!

อย่าแอบ ๆ นะ

ว๊ากก!

อึกก!!

อึก...!

!!

ดึงไม่ออกนะ

ไม่มีปัญหาเลย

ไอเดซาจิ

สามารถตัดแยกออกจากส่วนที่ถูกแทงได้งั้นเหรอ...

แต่ว่า...

!!

หลบไม่ทันเลย!!

ให้ตายสิ

อิจาจิ

!!

ให้ตายสิ!

โจมตีคือการป้องกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ต่อให้จะมีตัวแทนออกไปมากแค่ไหนก็ตาม

แค่ป้องกันอย่างเดียวน่ะ เซย์ก็สู้ไม่ได้หรอก

อึก...!

ห๊ะ

เมื่อไหร่กันเนี่ย!

วิชาโซ่

ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตแบบไหน แค่บี้หัวมันก็จบสิ้น

บาปที่แอบอ้างชื่อของพ่อช่างหนักหนา

จงแสดงความน่าสมเพชอันน่าเกลียดนั้นต่อไปเถอะ

นั่นคือบทลงโทษของเจ้า

ริรันวา...

ห๊ะ...!!

2

เซย์!!

ความสามารถของฉันไม่ใช่การสร้างหรอก

แต่เป็นการเก็บสะสมต่างหาก...

ร่างนับพันที่อยู่ในตัวฉันสามารถเป็นตัวแทนได้ไม่รู้จบ

แม้กระทั่งจะเป็นหัวก็ตามนะ

กู่วววววววว

ก๊ออออออ!!

ตุบ...

!?

ห้ามเลือดไว้แล้ว

อยู่นิ่ง ๆ นะ

อาาา...

พอใจแล้วมั้ง

นี่คือเขาวงกตของยูรุบัน

พวกที่โค่นล้มได้ง่ายขนาดนี้เนี่ย

หน่วยสำรวจครั้งที่ 2 ทุกคนน่าจะกลับมาได้อย่างปลอดภัยนะ

ไปแบบไม่ยั้งมือเลย

อืม

มนุษย์เพลิง—

อาชูร่า

ถึงคุณนะบะ กับ ดร.โปโร คุณอาจารย์ ขอส่งจดหมายให้กำลังใจนะ ที่อยู่

ใครน่ะ...?

เด็กผู้หญิง...?

อย่าเข้ามาใกล้สิ

กองเทพเจ้าแห่งโตเกียว บริษัท ภาพพิมพ์เด็ก อาวาซ สำนักบรรณาธิการ

เป็นหน่วยสำรวจเมื่อ 15 ปีก่อนเหรอ?

ดูจากท่าทางแล้วไม่น่าใช่แบบนั้นนะ...

หลงทางมาอยู่ที่นี่เหรอ?

เป็นคนที่ช่วยไม่ได้เลย

ตามมานี่สิ

พอดีว่าต้องมีคนอีกหนึ่งคนที่ต้องส่งกลับบ้านสินะ

●●●●●

บอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามาใกล้...!

ฟังนะ ฟังให้ดี เจ้าเด็กน้อย

เขาวงกตนี้มันอันตรายมากเลยนะ

ไม่รู้ว่าหลงเข้ามาในที่แบบนี้ได้ยังไง แต่ว่า

มาแบบไม่มีอาวุธในที่แบบนี้เนี่ย...

แตะตัวฉันใช่ไหม

ห๊ะ?

อะไรกันนี่!?

ถูกซัดกระเด็นไป...!!

ก๊ั่ก!

คนใส่หน้ากาก...!

เจ้าหมอนี่ใช้ความสามารถ...!

ถึงตาแกแล้วสินะ?

เดี๋ยวก่อน ๆ!

ขอโทษด้วยนะ!

ที่ไอ้หมอนั่นเดินเข้ามาเองน่ะ มันเป็นความผิดของเขาเอง!

ฉันขอโทษแทนเอง!

ฉันชื่อเพอร์ล

พวกเรามาที่นี่เพื่อนำหน้ากากที่ถูกผนึกอยู่ในเขาวงกตแห่งนี้กลับไปน่ะ

ฉันก็รู้ว่าที่นี่คือเขาวงกตของยูรุบัน

ว่ามันอันตรายด้วย

แต่มันเข้าใจใช่ไหม?

ไม่ต้องมีบอดี้การ์ดหรอก

แล้วก็ไม่ได้จะกลับด้วย

ฉันมาอยู่ที่นี่เพื่อทำการวิจัยเขาวงกตของยูรุบันนะ

คุณผู้หญิงคนนี้ใจดีเกินไปแล้ว...!

ถอยไป!

ว่าแต่ว่า...

ขออาวุธมีคมสักชิ้นได้ไหม?

ฉันอยากจะเดินต่อไปนะ...

ต้นไม้ขวางทางเข้าไปไม่ได้เลย...

●●●●●

แบบนี้ก็ใช้ได้แล้วนี่นา

ถ้าอยากมาด้วย ก็ตามมาก็ได้นะ

แต่ว่าอย่าเดินข้างหลังฉันนะ

อืม...

คราวหน้าจะซัดให้จมไปเลยล่ะ

อืม...

ว่าแต่ว่า...

คุณเป็นใครเหรอคะ?

อะไรเหรอ

คำพูดตอนนั้น

ประวัติศาสตร์มันก็แค่ระดับแค่นี้เอง

สิ่งที่เขียนไว้ในประวัติศาสตร์ไม่ได้แปลว่าจะเป็นความจริงเสมอไป

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

เมื่อประมาณ 300 ปีก่อน มีนักทำหน้ากากอัจฉริยะอยู่คนหนึ่ง...

เขาได้สร้างหน้ากากที่มอบพลังให้ตอนอายุได้เพียง 7 ขวบ

และตอนอายุ 10 ขวบก็ทำผลงานชิ้นเอกออกมาแล้วนะ

ตอนอายุ 10 ขวบ...

แต่กลับกลายเป็นคนใส่หน้ากากของตัวเองตั้งแต่ปีนั้น และหลังจากนั้นก็เลิกทำหน้ากากไปเลย

เพราะว่าเธอเริ่มมีปัญหากับผลข้างเคียง

ผลข้างเคียงเหรอ?

คือการเดินทางข้ามเวลา

ตะ...

เธอเริ่มจะกระโดดไปยังอดีตหรืออนาคตเป็นระยะๆ จนชีวิตธรรมดาๆ ยากลำบากขึ้น

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครทราบข่าวคราวของเธอเลย

จริงๆ แล้วก็มีรายงานการพบเห็นในยุคปัจจุบันด้วย

ในทางประวัติศาสตร์ มีการยืนยันว่ามีนักเดินทางข้ามเวลาแค่สองคนเท่านั้น

เธอคือหนึ่งในนั้น

เพราะไม่ได้เคลื่อนไหวมานานแล้ว เธอเลยเป็นคนที่แม้แต่แฟนคลับนักสืบหน้ากากก็มีแค่บางคนเท่านั้นที่รู้จัก

คุณคือใครหรือครับ?

ชื่อของเธอคือ...

♦การพบกันครั้งนี้จะนำมาซึ่ง...

ชื่อของฉันคือ...

รูเอะ เดะ ชิอานส์

ช่างทำหน้ากากอัจฉริยะน่ะ

หน้ากากสีแดงชาด/จบแล้ว ติดตามตอนหน้า