ตอนที่ 7

ปราสาทจอมมารแห่งสึดะจิ

แบบนี้ปกติควรจะได้แค่ ★3...

ด้วยซ้ำมันไม่ใช่งานที่ให้ร้านค้าในหมู่บ้านเลเวล 1 มาทำได้หรอกนะ

KC เล่มที่ 1 วันที่ 17 พฤษภาคม (อังคาร)

ยาฟื้นฟูไม่พอ...

แต่เส้นทางเสบียงอื่น ๆ มันถูกปิดหมดแล้ว

เหลือแต่หมู่บ้านไซโชเท่านั้นแหละที่ต้องพึ่งพา...!

...แม้จะรู้ถึงอันตราย

ดิฉันขอฝากให้คุณช่วยทำเถอะค่ะ

คุณสึดาจิ

ช่วยหน่อยได้ไหมคะ...?

ไว้ใจข้าเลย มาดาม

จะรีบไปส่งให้เลยครับ!

ถึงแม้จะทิ้งลูกไว้ให้เฝ้าบ้านนานหน่อย แต่มันไม่เป็นไรหรอก

เพราะเขาเป็นผู้จัดการร้านที่เก่งกาจกว่าข้าเสียอีก!

...ขอบคุณนะ

สหายของข้า ทาจิบานะ

กี...

สึดาจิ

สึดาจิ โนะ มาโอะโจ

ปราสาทจอมมาร

ถ้าไม่ทำให้ลูกค้าทุกคนในสนามแข่งพอใจ คุณสึดาจิก็จะปิดกิจการ... ทันใดนั้น ซิมะ ผู้เป็นมอนสเตอร์ยอดนิยมของสนามก็หลุดหนีไป...!

ขอแจ้งให้ทราบครับ

การแข่งขันหลักหมายเลข 1 คือ 'ชิมะเป'

เอ๊ะ!?

อย่ามาล้อเล่นนะ

สำหรับการคืนเงิน ทางเราขอแจ้งว่า...

ไม่ได้ลงแข่งแล้วครับ

ทำไมล่ะ!?

เป็นเสียงประท้วงตามที่คาดไว้เลยนะครับ

...เราก็ถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุดแล้ว...

ถึงแม้ชิมะเปจะไม่กลับมา แต่มันก็ช่วยไม่ได้...!

แต่นั่นแหละ! ในฐานะศักดิ์ศรีของสนามแข่งยงบัน!

เราจะไม่ยอมให้กลับไปพร้อมกับทำให้ผู้ชมผิดหวังหรอกนะ!

อูวววววว

หืม?

ใครน่ะ...?

คนโง่ที่คิดจะกลับไปโดยไม่ชมการวิ่งของข้าเนี่ย... ?

ขอประกาศรายชื่อผู้เข้าร่วมการวิ่งหลัก

หมายเลข 1 มาโอะมาโอะเดสโทรイヤー!!

มาโอะมาโอะเดสโทรยา

ตอนกลับไป

วิ่งนำหน้าท่านจอมมารแบบนี้มันยอมไม่ได้นะ...!!

ห้ามแพ้... ห้ามแพ้เด็ดขาด...

เฮ้

ถ้าพวกแกทำท่าทีเหมือนจะประนีประนอมแล้วโชว์การวิ่งแบบอุ่นเครื่อง

ก็จะ

คิดไว้เลยว่าพวกแกไม่มีชีวิตรอด!

อูวววววว จะชนะแล้วโว้ยยยย

โค่นท่านจอมมารให้ได้เลยยย!!

เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?

พวกมอนสเตอร์จู่ ๆ ก็...

ดูท่าจะฮึกเหิมสุด ๆ ไปเลยนี่!?

ทิมเมอร์มือใหม่รึเปล่า!?

สาวงามลึกลับคนนั้นคือใครกัน!?

เยสสสส!!

ซื้อเลย 'มาโอะมาโอะเดสโทรイヤー'!!

292

ป่าแห่งยงบันเท

เจอชิมะเปแล้ว!

!!

ว๊าาา!! เดี๋ยวสิ!!

จะไม่ได้พาตัวกลับไปแบบฝืน ๆ นะ!!

ข้ามาคุยกับคุณนะ

กับเกรทและตัวข้าน่ะ...

เป็นคู่แท้แห่งวิญญาณกัน

สำเนียงนี่...

จะก้มหน้าฟังเอง...

มากกว่าที่คิด หึด

ตัวข้าเป็นเพกาซัสที่มีลวดลายแถบสีกลายพันธุ์...

เพราะความอัปลักษณ์นั้นเลยถูกขับออกจากฝูง แต่บังเอิญก็ได้พบกับเขา... นับจากนั้นก็เดินทางร่วมสุขทุกข์กันมาสิบกว่าปีแล้วครับ

หลังจากสงบศึกแล้ว ปัญหาแรกที่ต้องเจอ

ก็คือเรื่องความสัมพันธ์ของเรานี่แหละ

ถึงจะเป็นผู้ควบคุมกับคู่หู แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว ข้าก็ไม่ต่างอะไรกับมอนสเตอร์

เกรทที่พาข้าไปด้วยนั้น หาที่ที่รู้สึกสงบและผ่อนคลายได้ยากเลย

ถึงอย่างนั้น เราก็ไม่อยากที่จะต้องแยกจากกัน

แล้วเมื่อมาถึงยงบันเท เราก็ได้พบกับคนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

ข้าก็เลยเริ่มวิ่งเพื่อที่จะหาเงินให้คู่ชีวิตได้กิน...

เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันต่อไป

แต่ทว่า

เมื่อการแข่งประสบความสำเร็จและยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ...

สำหรับคู่ชีวิตของข้าน่ะ

คำว่า "การแข่ง" มันกลายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดไปแล้ว

สำหรับเกรท ตัวข้าในตอนนี้คือ "ที่รักของทุกคน"

ถ้าเป็นที่รักของทุกคน ก็คิดว่าถ้าไม่ได้เป็นที่รักของทุกคนก็จะกลับไปเป็นแค่คู่ชีวิตธรรมดาได้

ไม่คิดว่าจะเกิดอาการบาดเจ็บเพราะเรื่องนั้น...!?

แต่เกรทก็ได้หา 'ยาอายุวัฒนะ' มาแล้วรีบรักษาข้าทันที

ไม่ใช่เพราะคิดถึงข้า แต่เป็น "เพื่อ 'สิ' น่ะ"

...!!

ตราบใดที่มียาตัวนั้นอยู่ ข้าก็น่าจะบาดเจ็บแล้วถูกให้วิ่งอีกกี่ครั้งสักเท่าไหร่กันนะ

...มันเลยเป็นเรื่องที่ทรมาน เลยต้องจากไปครับ

296

ไม่ใช่ร้านที่ 'มีมโนธรรม' แล้วจะขายยาหายากในราคาถูกอย่างนั้นนะ

คุณนายพูดถูกเลย

... 'ยาครอบจักรวาล' เนี่ย สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ทุกอย่างอย่างง่ายดาย

แต่ถ้าชินกับความง่ายดายนั้นไปแล้ว... ก็จะมองข้าม 'บาดแผลที่มองไม่เห็น' ไป

ความรู้สึกห่างเหินหรือรอยร้าวในสายใยของเหล่าชิมะเป มันไม่สามารถรักษาได้ด้วย 'ยาครอบจักรวาล' นะ...!

สินค้าที่มีอิทธิพลสูง ย่อมต้องการค่าตอบแทนที่สมเหตุสมผลตามไปด้วย

นั่นก็คือ ความสมดุลอันงดงามระหว่างราคาและความพึงพอใจ สมมาตร!!

คิดดีแล้วถึงได้มองข้ามผลเสียที่จะตามมาไปน่ะ...

ขอโทษนะ... ชิมะเป

ไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นเลยนะ...

แต่เจ้าของไม่ได้คิดว่า 'การแข่ง' คือที่สุดอย่างเดียวนะ!!

ตอนที่คุณหายไป ก็เผลอลืมความรับผิดชอบและสถานะของตัวเองไป แล้วมุ่งไปหาคุณคนเดียวเลยนะ!!

!?

ถึงจะเป็นท่านจอมมารองค์ใหม่ แต่ท่านก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของสึนะใช่ไหม!?

ไม่รู้เลยครับ!

แต่ความรู้สึกของคุณที่ว่า "งานสำคัญกว่าตัวฉันเหรอ" ที่มันทำให้คุณรู้สึกเศร้า...

แบบนั้นขารู้เลยครับ!!

แต่ผมเชื่อนะ!!

ก็เพราะว่าพวกคุณคือครอบครัวที่รักนี่นา!

พวกคุณยังสามารถคืนดีกันได้ใช่ไหม?

ดังนั้นได้โปรดเถอะนะ

อย่าเลิกกันไปโดยที่ยังไม่ได้ทะเลาะกันเลยสิ!!

...........

...ฮ่า...

ข้าจะปฏิเสธ 'คำขอ' ของคุณไม่ได้นี่นา...

คุณนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ

อะ!

ขอโทษครับ!!

แต่ก็นะครับ

ก่อนจะเริ่มเรื่องการจากลา

ต้องทะเลาะกันเหมือนสามีภรรยาก่อน ไม่งั้นมันจะค้างคาใจเอาไว้

สุดท้ายนี้

ด้วยปีกนี่แหละ ให้เขาได้ร้องไห้ซะเลย

ทำไมถึงเร็วจังเนี่ย!?

แถมยังมีพลังที่เพิ่มขึ้นจากปกติอีกด้วย...!

รู้สึกน่ากลัวจัง...

แต่ทำไมถึงนึกออกขึ้นมาล่ะ!!

ราวกับว่า...

เป็นการเดินทัพของกองทัพจอมมาร...!

...ตอนนั้นข้ายังเป็นทหารรับจ้างอยู่เลยนะ...

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะพวกเราถึงได้ไม่ได้ใช้ดาบ

ถือใบอนุญาตแทนกันไปแล้วนะ...

ข้าเป็นอัศวินฝึกหัดต่างหาก!!

แต่กลายเป็น...

ไปเลยยย! มาโอมาโอเดสทรอยเออร์!!

แว่นกันแดดป้องกันการเปิดเผยเผ่าปีศาจเพื่อป้องกันไว้ก่อน (แอชให้ใส่)

อุวาฮ่าฮ่าฮ่า!! เยี่ยมไปเลย!!

เสียงดังสนั่นนี้!! แรงสั่นสะเทือน!! ลม!!

นี่แหละคือฝีเท้าของกองทัพปีศาจ!!

สุดท้ายก็ต้องกองทัพจอมมารชนะอยู่ดี!!

อย่าพูดอะไรไม่ให้สมกับสถานการณ์สิ!!

ไม่คิดจะซ่อนตัวตนเลยเหรอ!?

ได้โปรดนะ คุณร้าน กลับมาเถอะนะ ～～～～

ฉันนี่กลายเป็นตัวละครที่คอยวิจารณ์เรื่อย ๆ ไปแล้วนะ...

ความ盛り上がりที่นอกเหนือความคาดหมาย!!

ขอบคุณนะ คุณซูดาจิ!!

หลังจากนั้นก็แค่หาสิมะเปให้เจออย่างปลอดภัยก็พอ...!

แม้ว่าจอมมารจะจากไปแล้วก็ตาม...

ผมจะทำร้านส้มยูซุนี้ต่อไปครับ...!

เป็นไปไม่ได้

ถ้ามองตามความเป็นจริงแล้ว

ในโลกที่สงบสุขไปข้างหน้า การมี 'ร้านเครื่องมือ' เล็ก ๆ มันไม่มีอนาคตเลย โดยเฉพาะในหมู่บ้านไซโชนี้...

ในฐานะผู้รับผิดชอบ 'ร้านซูดาจิ' แห่งนี้

และในฐานะผู้รับผิดชอบที่พรากพ่อของเขาไป

ก่อนที่เด็กคนนี้จะเร่ร่อนอย่างไร้ที่พึ่ง

จำเป็นต้องปล่อยเขาออกไป

ดังนั้น 'ร้านซูดาจิ' จึงขอปิดทำการตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

...

แทนคุณพ่อของคุณ อนาคตของคุณ

ต่อจากนี้ไป ผมจะรับผิดชอบเองครับ...!

ทำไม่ได้

ตั้งแต่วันนั้นมา ฉันก็

จาก 'ร้านซูดาจิ' มาแล้ว

เพราะสีหน้าของคุณมุราบิดะในตอนนั้นมันราวกับ

ว่าถ้าจะ 'พรากไป' ล่ะก็

จะทำลายโลกให้สิ้นซาก

เหมือนกับจอมมารเลยล่ะ

ราวกับเป็นจอมมารเลยนะ

หนีจากบาปของตัวเอง

มองข้ามมา 10 ปีแล้ว

สำหรับคนอย่างฉันในตอนนี้ ก็ไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปแทรกแซงชีวิตของเขาอีกแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

แม้จะต้องถูกเกลียดชังยิ่งกว่าเดิม

ตอนนี้ยังทัน

เพื่อคุณ

จะซ่อมแซมอนาคตของคุณให้เอง!!

นี่!!

นั่นดูนั่นสิ!!

ผ่านโค้งที่ 3 แล้ว

เร่งสปีดเลย มาโอมาโอเดสทรอยเออร์!!

ชัยชนะมาอยู่ในมือข้าแล้ว!!

หนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะเนี่ย

กลุ่มด้านหลังเริ่มเคลื่อนไหวแล้วー!!

?

สิมะเป!

สิมะเปกลับมาแล้ววววว!!

ไอ้หนูคนนั้นใครน่ะ!?

เพกาซัสไม่ควรจะให้ใครขึ้นได้นอกจากคนที่ยอมรับว่าเป็นเจ้านายไม่ใช่เหรอ!?

พะ...เป็นจริง ๆ ด้วยนะที่เอามาส่งคืนให้!!

สุดยอด... สุดยอดไปเลย 'ร้านซูดาจิ'!!

!!

สิมะเป เจ็บตรงไหนไหมเนี่ย!?

หืม?

ขอบคุณจริง ๆ นะ คุณมุราบิโตะ...!

ได้ยินว่าสิมะเปมีอะไรจะพูดนะ!!

เดี๋ยวก่อนสิ ผม!

เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะ...

ขึ้นด้วย

ไม่ได้เจอกันเป็น 0 ปีเลย

มุราบิโตะจัง เธอเนี่ย...

ก่อนหน้านี้...

รามาอาเอง... ทะยานไป

อยากจะเป็นเหมือนคุณพ่อครับ

อยากจะเป็นแบบคุณพ่อครับ

ใน 'ร้านเครื่องมือ' ที่ช่วยผู้ที่กำลังลำบากได้น่ะครับ

แต่ว่ายาที่ดีที่มันง่ายเกินไปน่ะ

มันได้ทำให้บาดแผลที่มองไม่เห็นลึกขึ้นไปแล้ว

พวกเราคนร้านเครื่องมือมีหน้าที่ต้องเข้าใจถึงคุณค่าและความหมายของสินค้าแต่ละชิ้น

แล้วก็ให้บริการในราคาที่รับผิดชอบด้วยนะครับ

ไม่ได้หมายความว่าราคาถูกจะแย่เสมอไป

แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าราคาสูงจะแย่เสมอไป

ไม่ว่าจะราคาแบบไหน การซื้อสินค้าก็เป็นอิสระของลูกค้าครับ

แต่พวกเราคนร้านเครื่องมือจะต้องไม่ทำให้รอยยิ้มของลูกค้าต้องหมองหม่นเพราะสินค้าของร้านเราสิครับ

อย่าเป็นแค่การโยนขายแล้วจบไปล่ะครับ แต่ต้องทำให้ 'ลูกค้าทุกท่าน' พึงพอใจจนถึงที่สุดเลย!!

มันคือปรัชญาการค้าของ 'ร้านซูดาจิ' ที่คุณพ่อเคยพูดไว้ครับ

...จะลืมเรื่องแบบนั้นไปได้ยังไงกันนะ...

...ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงที่ไม่เข้าใจมันได้ครับ!

...ดังนั้น โปรดช่วยด้วยเถอะครับ

ในส่วนที่ผมยังบกพร่องในฐานะเจ้าของ 'ร้านเครื่องมือ' ที่ยังเรียนรู้ไม่พอ! ขอความเมตตาและคำชี้แนะจากคุณอีกเยอะ ๆ เลยนะครับ!! คุณนาย!!

สมัยนั้น ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อยาฟื้นฟูเลยนะ

...ก็ใช่น่ะสิ

เพื่อให้ได้อยู่ร่วมกันในยุคใหม่นี้

ก็เลยเริ่มต้นการแข่งกันนี่นา

ขอโทษด้วยนะ

บาดแผลก็ต้องรักษาให้หายดี พักผ่อนเยอะ ๆ นะ

ถ้าไม่อยากวิ่งก็ไม่ต้องวิ่งก็ได้นะ

...แต่ขอให้ผมได้เห็นวิวที่ดีที่สุดสักครั้งได้ไหมครับ?

!?

ว่าไงนะโฮ่ววววว--!?

เขาเป็นหัวหน้าร้านที่สมเกียรติกว่าฉันอีกนะ!

ไปเลยยยย!! สิมะเป!!

แพ้ให้คุณแล้วนะ ทาจิบานะ

เจ้าตัวนี้ใครก็ไม่...

พวกเรานี่แหละ สุดยอดคู่หู!!

สู้ให้สุดเลยนะ!!

หยุดไม่ได้แล้ว

ชาญชัยชนะแล้ว...!

'มาโอมาโอดิสตรอยเออร์'!!

ให้ตายสิ!!

น่าหงุดหงิด! นี่มันนานมากแล้วนะที่รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้!!

...'เจ้าของ' กับ 'ดาวเด่นของงานแข่ง'...

ถ้าแยกกันไปคงจะเก่งมากแน่ ๆ

พอพวกเราจับคู่กันทีไรก็มักจะแป้กเสมอเลยเนี่ย

แต่ว่า

ก็เป็นคู่หูที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยแหละ สิมะเป!

บุรึรึน!!

อะไรกันเนี่ย? ทะเลาะกันเหรอ?

ยินดีด้วยนะที่คืนดีกัน!

นี่ ถ้าเป็นกรณีแบบนี้ การแข่งม้าแบบมาเระน่ะ จะเป็นยังไงเหรอ?

...ทำไมล่ะ? ทำไมถึงแม้จะชนะแล้ว

กลับรู้สึกเหมือนแพ้ไปเลยเนี่ยยยยย!?

สำหรับมาโอะมาโอดิสโทรเยอร์ผู้ชนะเลิศ รางวัลก็คือ

ไม่ต้องการมันโว้ย!!

เอ้에??

ผมควรจะเป็น Lv.0.5 นะ...

คุณนาย? นี่มัน...

'ทำให้ลูกค้าทุกท่านพึงพอใจ'สินะ...

คุณเป็นคนออกโจทย์นี้เองนะ

จะปล่อยให้ดูการแข่งนั้นแล้วสอบตกได้ยังไงกันล่ะครับ

ผ่านครับ

'ร้านซูดาจิ' ได้รับการอนุมัติให้ดำเนินกิจการต่อไป

แต่ว่ามันเป็นความจริงที่เกิดการกระทำผิด

ถ้าถูกตรวจสอบอีกครั้ง จะถูกสั่งปิดร้านทันทีนะครับ!

ในฐานะร้านที่ต้องเฝ้าสังเกต

หลังจากนี้ จะมีการจับตาดูอย่างเข้มงวดครับ

นั่นหมายความว่า...

คุณนายจะเป็นผู้รับผิดชอบอีกครั้งใช่ไหมครับ...?

...ใช่แล้วค่ะ

แม้ว่าจะไม่ชอบก็ตามทีนะ

แก๊ก...

!?

โอ๊ยยยยย! คุณย่าขาาา ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ/ค่ะ!

นี่! หยุดนะ น่าอายจะตาย!

กลับมาแล้วครับ/ค่ะ คุณนาย~!!

อู๊ยยย~

10 ปี... ขอโทษที่เมินหน้าคุณมาตลอดเลยครับ/ค่ะ

ตั้งใจให้เหนือกว่าคุณพ่อให้ได้นะ

ผู้จัดการร้านมุราบิโตะของ 'ร้านซูดาจิ'

จะให้กำลังใจให้นะครับ

ต่ออายุเหรอ!? งั้น สามารถสั่ง 'ยาฟื้นฟู' ธรรมดาได้เลยไหมครับ!?

รอยขีดข่วนนี่มันดูเหมือนจะไม่หยุดเลย

ดีจังที่กลับมาได้

สิมะเป!? งับเบามากเลยนะ!?

...คำพูดของคุณมันบาดลึกไปถึงใจเลยนะ คุณหนู

นับจากนี้ไป จะคอยจับตาดูอย่างดีเลยค่ะ

ก็ไม่รู้ว่าทำไมคุณมุราบิโตะถึงได้อยู่กับ 'เผ่าปีศาจ' ล่ะนะ

งั้นขออนุญาตนะครับ

อ๊ะ!

คุณนายครับ! ต่อจากนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!!

ยา 'สรรพคุณ' ได้ถูกสั่งหยุดผลิตแล้ว...

แต่นี่ก็ถือเป็นของแท้

ที่เป็นการเริ่มต้นบทใหม่ในฐานะ 'ร้านซูดาจิ' ของคุณมุราบิโตะแล้วครับ!

ผู้ตรวจร้านค้าเครื่องมือ

มาโอะมาโอดิสตรอยเออร์

ยงบันเต่ เรซ 11

การคืนเงิน...

ลืมไปเลย...