ตอน 42: Chapter 42

เพื่อคุณน่ะนะ สิ่งที่ฉันอยากทำ—

สองคนสูบบุหรี่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้เขียน・ผู้วาด [42ฉบับ] สูบกับคุณนะ

คุณซาซากิ ทำอะไรอยู่เหรอ

วันนี้ร้าน...ปิดเหรอ...?

อ่า...

ใช่แล้วล่ะ

ผมเนี่ย ไม่ได้ดูป้ายประกาศร้านอะไรเลยเลยนะ เหม่อลอยไปเฉย ๆ น่ะ...!

ทำไมฉันถึงได้พูดเรื่องโกหกไร้สาระแบบนี้เนี่ย...

ก็คิดว่าอย่างนั้น

ลืมซื้อทิชชู่ หรือคุณซาซากิเป็นคนซุ่มซ่ามเนอะ

แล้วคุณทาดะยามเป็นอะไรไปล่ะ?

ความรู้สึกผิด

ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงนะ

นัดกับใครสักคนเหรอ?

ฉันก็ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษหรอกนะ

เพราะว่ามันอยากสูบมาก ๆ เลยระหว่างงานเทศกาลน่ะ...

มาเฉย ๆ น่ะ

...อ่า อย่างนั้นเหรอ ดีจัง...!

นึกว่าจะเป็นอะไรไปซะอีก เพราะมันดูเหมือนจะรีบมากเลย...

......ห๊ะ?

อ่า... ไม่นะ

หรือว่าผมจะดูยุ่งเหยิงไปหน่อย?

ชุดยูกาตะกับเมคอัพด้วยนะ...

อ๊ะ! ขอโทษครับ... หมายถึงแบบนั้นเหรอ? ไม่มีเลยสักนิด!

...จริงเหรอ? ไม่แปลกเหรอ?

ไม่เลยสักนิด! ว่าแปลกน่ะ...

งั้นก็ดูน่ารักเหรอ?

คะ... ...คะ... ......ค่ะ

คุณทาดะยาม...!

ขอโทษนะ พอเผลอไป

ถ้าคุณทำผิดไปแล้ว คุณซาซากิก็สูบมาด้วยสิ

ว่าแต่ว่านะ

มาสิ จริงไหม?

อ๋อ วันนี้เป็นพิธีมอบรางวัลนี่เอง

ก็ไม่แปลกใจเลยที่ดูเนี้ยบเชียว

เพราะเป็นโอกาสที่เป็นทางการแบบนี้ ถึงวันนี้สักครั้งก็เถอะ

รู้สึกแปลกใหม่จัง

เข้าร่วมได้สินะ

ลูกน้องเขาสนุกไหม?

ไม่คิดเลยว่าจะมีคนดีใจให้ขนาดนี้กับผมนะ

ช่างเป็น...ช่างเป็นฉากที่วิเศษมากเลย

หัวใจของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความประทับใจอย่างเดียวเลยนะ

...เป็นเพราะคุณเลยนะ

ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณทาดะยาม

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

ก็นึกว่าคุณทาดะยามจะพูดแบบนั้นซะอีก...

คุณทาดะยามน่ะ

ไม่ได้ถามเลยเหรอว่าเมื่อก่อนฉันเคยทำอะไรไว้บ้าง

คำถามอะไรเนี่ย น่าเบื่อชะมัด

ถึงไม่อยากเล่า แต่ก็ถามทำไมล่ะ มีความหมายอะไรเหรอ?

ทั้งที่ถูกให้มานั่งฟังเรื่องนี้ตั้งนานแล้วนะเนี่ย

......

คุณซาซากิเนี่ย เวลาพูดถึงเรื่องเก่า ๆ นี่มันน่ารำคาญจริง ๆ เลยนะ

ขอโทษด้วยค่ะ ก็จริงของคุณเลย...

ต้องฝืนเล่าตั้งแต่ต้นจนจบแบบนี้

จนแม้แต่จะพูดว่าเหนื่อยเลยสักคำก็ไม่ได้

เพื่อนที่ขี้อึดอัดแบบนั้นน่ะ ฉันไม่ชอบเลยล่ะ

อีกอย่างนี่มัน

......ต่างฝ่ายต่างก็เป็นเหมือนกันนี่นา