ตอน 42: Chapter 42

เพื่อคุณน่ะนะ สิ่งที่ฉันอยากทำ—

สองคนสูบบุหรี่หลังซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้เขียน・ผู้วาด [42ฉบับ] สูบกับคุณนะ

คุณซาซากิ ทำอะไรอยู่เหรอ

วันนี้ร้าน...ปิดเหรอ...?

อ่า...

ใช่แล้วล่ะ

ผมเนี่ย ไม่ได้ดูป้ายประกาศร้านอะไรเลยเลยนะ เหม่อลอยไปเฉย ๆ น่ะ...!

ทำไมฉันถึงได้พูดเรื่องโกหกไร้สาระแบบนี้เนี่ย...

ก็คิดว่าอย่างนั้น

ลืมซื้อทิชชู่ หรือคุณซาซากิเป็นคนซุ่มซ่ามเนอะ

แล้วคุณทาดะยามเป็นอะไรไปล่ะ?

ความรู้สึกผิด

ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงนะ

นัดกับใครสักคนเหรอ?

ฉันก็ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษหรอกนะ

เพราะว่ามันอยากสูบมาก ๆ เลยระหว่างงานเทศกาลน่ะ...

มาเฉย ๆ น่ะ

...อ่า อย่างนั้นเหรอ ดีจัง...!

นึกว่าจะเป็นอะไรไปซะอีก เพราะมันดูเหมือนจะรีบมากเลย...

......ห๊ะ?

อ่า... ไม่นะ

หรือว่าผมจะดูยุ่งเหยิงไปหน่อย?

ชุดยูกาตะกับเมคอัพด้วยนะ...

อ๊ะ! ขอโทษครับ... หมายถึงแบบนั้นเหรอ? ไม่มีเลยสักนิด!

...จริงเหรอ? ไม่แปลกเหรอ?

ไม่เลยสักนิด! ว่าแปลกน่ะ...

งั้นก็ดูน่ารักเหรอ?

คะ... ...คะ... ......ค่ะ

คุณทาดะยาม...!

ขอโทษนะ พอเผลอไป

ถ้าคุณทำผิดไปแล้ว คุณซาซากิก็สูบมาด้วยสิ

ว่าแต่ว่านะ

มาสิ จริงไหม?

อ๋อ วันนี้เป็นพิธีมอบรางวัลนี่เอง

ก็ไม่แปลกใจเลยที่ดูเนี้ยบเชียว

เพราะเป็นโอกาสที่เป็นทางการแบบนี้ ถึงวันนี้สักครั้งก็เถอะ

รู้สึกแปลกใหม่จัง

เข้าร่วมได้สินะ

ลูกน้องเขาสนุกไหม?

ไม่คิดเลยว่าจะมีคนดีใจให้ขนาดนี้กับผมนะ

ช่างเป็น...ช่างเป็นฉากที่วิเศษมากเลย

หัวใจของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความประทับใจอย่างเดียวเลยนะ

...เป็นเพราะคุณเลยนะ

ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณทาดะยาม

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

ก็นึกว่าคุณทาดะยามจะพูดแบบนั้นซะอีก...

คุณทาดะยามน่ะ

ไม่ได้ถามเลยเหรอว่าเมื่อก่อนฉันเคยทำอะไรไว้บ้าง

คำถามอะไรเนี่ย น่าเบื่อชะมัด

ถึงไม่อยากเล่า แต่ก็ถามทำไมล่ะ มีความหมายอะไรเหรอ?

ทั้งที่ถูกให้มานั่งฟังเรื่องนี้ตั้งนานแล้วนะเนี่ย

......

คุณซาซากิเนี่ย เวลาพูดถึงเรื่องเก่า ๆ นี่มันน่ารำคาญจริง ๆ เลยนะ

ขอโทษด้วยค่ะ ก็จริงของคุณเลย...

ต้องฝืนเล่าตั้งแต่ต้นจนจบแบบนี้

จนแม้แต่จะพูดว่าเหนื่อยเลยสักคำก็ไม่ได้

เพื่อนที่ขี้อึดอัดแบบนั้นน่ะ ฉันไม่ชอบเลยล่ะ

อีกอย่างนี่มัน

......ต่างฝ่ายต่างก็เป็นเหมือนกันนี่นา

ขอโทษด้วยนะ ในตอนท้ายเนี่ย...

จะให้ดูของดี ๆ ให้ดู

ของดีเหรอ?

นี่ คุณซาซากิ

นี่ คุณทาดะยาม!?

เดี๋ยวก่อน... อันตราย... คะ!

เพราะว่าทั้งบันไดกับแท่นยกใช้ไม่ได้

คุณซาซากิ ปีนขึ้นมาตรงนี้ให้ได้นะ!

คุณทาดะยาม...จู่ ๆ แบบนี้มันอันตรายนะ......

ที่เขี่ยบุหรี่น่ะ ใช้ของฉันนะ...

นี่ ๆ อย่าเพิ่งอ่อนแรง นั่งให้เรียบร้อยสิ!

เป็นการออกกำลังกายที่ดีใช่ไหมล่ะ?

อีกนิดนะ...

?

คุณทาดะยาม กำลังจะทำอะไร...

มองทางโน้นสิ

เอ๊ะ...?

โอ้โห! ดอกไม้ไฟ!

เหรอ? วันนี้มีงานดอกไม้ไฟด้วยสินะ

จากตรงนี้ก็ยังพอเห็นเลยนี่นา......

ว่าไง เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ไม่ใช่ซะหน่อย จริง ๆ แล้วมันไม่เป็นแบบนี้เลย

มันดูสวยงามกว่านี้แบบโดยรวมเยอะเลย!

มองไม่เห็นเลยสักนิด...

แย่สุด ๆ เลย...

ปีที่แล้วตึกนั่นสร้างเสร็จไปแล้ว มองไม่เห็นเลย

สร้างให้มันกลืนหายไปกับตึกทั้งหมดเลยสิ...

ฟุ

อะไร... หัวเราะอะไรอยู่เนี่ย...

อา! ขอโทษนะ... อ๊ะ!

ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณทาดะยาม

นี่คุณพยายามจะให้ดูนี่เองสินะ

...แต่มันมองไม่เห็นเลยนะ

เปล่า...

แบบนี้ก็ยังสนุกได้นะ

นั่นอะไรเหรอ?

ก็เป็นแค่เสียงที่รู้สึกได้เท่านั้นแหละ

เรื่องดอกไม้ไฟเนี่ย สักพักนึง

ทั้งในบริษัทน่ะ หรือบนรถไฟน่ะ

ในเมืองที่ถูกล้อมรอบไปด้วยอาคารต่าง ๆ

เวลาได้ยินเสียงมาจากที่ไกล ๆ

ก็เลยจะหลับตาลงสักนิดน่ะ

แบบนั้นเนี่ย ถึงจะมองไม่เห็น แต่ก็พอจินตนาการถึงดอกไม้ไฟได้

ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังได้ดูอยู่เลยล่ะ

......สำหรับฉันน่ะ มันฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว

โดยเฉพาะคืนนี้...ได้สูบบุหรี่ในสถานที่ดี ๆ แบบนี้ แล้วก็คุยกับคุณทาดะยามอีก

ขอโทษนะ ที่มีวิธีสนุก ๆ แบบน่าสมเพชของลุงคนนี้......

อาาา

สุดท้ายก็โดนคุณซาซากิช่วยไว้ซะแล้ว

ตัวเองนี่ไม่ได้ทำอะไรเลย...

ตั้งใจว่าจะให้รางวัลเป็นการตอบแทนซะอีกนะ

ฉันน่ะ ไม่ได้...

ทั้ง ๆ ที่รีบขนาดนี้ นี่มันอะไรกันเนี่ย...

รี...บ...เหรอ...?

แค่มาเฉย ๆ น่ะ

“เพราะว่ามันอยากสูบมาก ๆ กลางงานเทศกาลน่ะ...”

คุณซาซากิเหรอ?

ฟังอยู่ไหม?

เผลอหลับไปแล้วเหรอ?

มองดูดี ๆ ใช่ไหม?

นี่...

...อาาา

สวยงามมากเลย...

ฉันนี่มัน... ทำอะไรกันเนี่ย...

...นี่คือดอกไม้ไฟ

เอ๊ะ...

ดอกไม้ไฟสวยมากเลยใช่ไหมคะ...

ลองจินตนาการดูสิ...

ใช่ไหมล่ะ...?

ฉะ... ใช่

เนอะ

อืม ใช่เลย!

ใช่ไหม

ดอกไม้ไฟก็จบแล้ว

ฉันต้องกลับไปหาทุกคนแล้วล่ะ

ช่วยลงจากรถให้ค่ะ

ถ้างั้นช่วยไหม

...ร้อนจัง

ได้สูบบุหรี่ แถมยังได้เพลิดเพลินกับดอกไม้ไฟด้วย

พอใจ พอใจเลย

ขอบคุณนะ

...เอ่อ

ว้าว...

คุณทาดะยาม

เมื่อกี้นี้... เอ่อ

ก็เพราะว่าดอกไม้ไฟมันสวยด้วยน่ะ

นี่...

ท่าทางของคุณทาดะยามในวันนี้มัน... สวยมากเลยค่ะ

ฮะฮะ

......ไม่เอา

ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องมาช่วยเหลือจนเกินความจำเป็นก็ได้

เปล่า...ไม่ใช่แค่การประจบสอพลอซะหน่อย...!

อ๊ะ ขอโทษนะ ไม่ได้ฝืนอะไรหรอกนะ

นั่นมันอะไรเหรอ "โอเบเบจุระ"

เข้าใจแล้วล่ะ

คุณทาดะยามคะ

อย่ามองนะ!!

เอ๊ะ...

คุณซาซากิโง่จัง!

ปากก็บอกว่าน่ารัก แต่พูดอะไรก็ไม่ถูกเลย

โอยยย

ห่วยแตก!

ลุงห่วยแตก

ว้ายย

ถ้าจะปลอมตัวก็ต้องให้แนบเนียนกว่านี้นะ

อ๊ะ!

คุณยาม กลับมาแล้ว

มานี่ ๆ!

ป้าคะ ขอโทษด้วย พอดีว่าสูบบุหรี่อยู่

ฉันได้ฟังจากคุณโอนะแล้ว ไม่เป็นไรหรอก!

แต่ว่านะ การที่นายวิ่งออกไปคนเดียวมันไม่ค่อยดีเลยนะ...

มันเป็นทางเดินกลางคืนนี่นา ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...

ขอโทษนะ

แต่ว่าไม่เป็นไร

เพราะว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว

อยู่กับใครเหรอ?

กิชจัง

......ซาซากิ

บ้า

กับ

นี่ อะไรกันเหรอ เป็นอย่างนั้นเองเหรอ

อะ...อะไรนะ...หน้าไม่ซีดเหรอ? ฮ่า วิ่งมาเหรอ?

ก็เฉยๆ น่ะ

คนที่ทำให้

คุณคาวากามิ

กลับมามีแรงได้ก็คือคุณซาซากิน่ะ

หะ...

ทำไมถึงได้ทำเรื่องแบบนั้นได้แบบกะทันหันขนาดนี้เนี่ย เจ้าลุงที่แค่สูบบุหรี่แค่นี้ก็กลายเป็นหมาโดนแกล้งได้!

คุณสมบัติเยอะไป...

สำหรับนายมันอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

...ถ้างั้นเห็นอะไรอยู่ล่ะ?

เปล่า...คุณยามะต้องมองเห็นอะไรที่แตกต่างกว่านั้นแน่ ๆ

ฉันมองคนที่คุณซาซากิกำลังพูดถึงอยู่ต่างหาก

เออ นั่นมันฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ว่า

ฉันรู้สึกว่ามันดีจังเลยล่ะ

นั่นมันอะไรกัน...เนี่ย

ฉันมันก็แค่อาจารย์ที่ดูไม่โดดเด่น น่าเกลียดแค่พูดแต่เรื่องตัวเองเท่านั้นเองนะ......

ดีใจขึ้นมาเองคนเดียว

แล้วก็ทำให้เธอขายหน้าเพื่อจะกลบเกลื่อนมัน

เป็นเรื่องจริงเลยนะ

♦เป็นเรื่องจริงเลยนะ

อะไรกันน่ะ

แค่บอกว่าสวยก็พอแล้วล่ะ...

ลุงอาโอะก็ดูดอกไม้ไฟไหม? สวยมากเลยเนอะ

ว่าแต่ มีรายงานว่าได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงด้วยล่ะครับ—

เกี่ยวกันไหม? เมา แล้วก็มาพักอยู่ที่นี่ เท่านั้นเองหรือเปล่า?

คนเดียวเหรอ?