ตอน 15: Chapter 15

◇ซาบิเรียที่ถือกำเนิดใหม่จากมังกรสีฟ้ากลายเป็นมังกรสีดำนั้น...

ว่าไปแล้ว เมื่อนานมาแล้ว

มังกรเพื่อนของฉันเคยพูดไว้

ไม่ว่าจะเป็นสายพันธุ์มังกรไหน ถ้ามีชีวิตอยู่ได้พันปี ก็จะกลายเป็นมังกรสีดำได้

ว่ามันไม่ใช่แค่เทพนิยายสินะ...

ฟุฟุ สุดยอดไปเลยนะ...

สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กำลังไหลเวียนอยู่ในตัว

อสูรระดับภัยพิบัติที่สืบทอดพลังโบราณจากยุคบรรพกาล

มังกรสีดำ

ฉันได้กลายเป็นมังกรตัวนั้นแล้ว

นักบุญหญิงที่กลับชาติมาเกิดนั้น เก็บงำความเป็นนักบุญหญิงเอาไว้ A Tale of The Great Sain

โตยะจิบิอาโอบะ ต้นฉบับ: โยรุ / จิบิ มังงะ: อาโอเบะ มาฮิโตะ

ตอนที่ 15 มังกรสีดำซาบิเรีย II

และพละกำลังของร่างเต็มวัยนั้น มันไม่ใช่ในอัตราส่วนเดียวกับที่เคยรู้สึก ตอนที่ยังเป็นร่างเยาว์วัย

แค่สะบัดหางเบาๆ ก็สามารถเตะพวกอสูรส่วนใหญ่ให้กระเด็นไปได้

มันเป็นความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าและเด็ดขาด

เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่ต้องการใครเลย

ไม่มีเรื่องที่ต้องกังวลแม้แต่ตัวเดียว

ฉันได้ตั้งที่พักพิงไว้ในถ้ำที่ลึกที่สุดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุโรดากะ

และใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น

แล้วก็ ตลอดระยะเวลาหนึ่งพันปี โดยไม่ได้พูดคุยกับใครเลย โดยไม่ได้มีความสัมพันธ์กับใครเลย

ฉันก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในอาณาจักรที่มีแค่ตัวเดียวของตัวเองนั่นเอง

แล้ววันสิ้นอายุขัยก็มาถึงอีกครั้ง

อาาา

อีกแล้ว

พันปีที่ไม่เปลี่ยนแปลงก็จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง...

ตอนที่เกิดใหม่ ความทรงจำและพลังยังไม่เข้าที่

คงจะต้องใช้เวลาหลับใหลไปสักพัก

แล้วก็ผ่านไปกี่สัปดาห์กันนะ

...ถูกล้อมแล้ว

ฉันตื่นขึ้นมากับความเป็นศัตรูอย่างกะทันหัน

...ไม่ดีเลย

ทางออกทุกทางที่นำไปสู่ข้างนอกถ้ำถูกปิดกั้นหมดเลย

อา...

ฉันนี่เข้ากันไม่ได้กับเฟนริลจริงๆ เลย...

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วนะ ที่ทวีปนี้การกระจายตัวของอสูรต่างๆ ก็ถูกกำหนดโดยมีอสูร 3 ตัวเป็นศูนย์กลาง

หนึ่งในนั้นก็คือฉันที่เป็นมังกรสีดำ

และตอนนี้ก็มีตัวหนึ่งในฝูงของเฟนริลที่มีพลังงานโดดเด่นออกมา

นั่นคือเผ่าพันธุ์ชั้นสูงของเฟนริล หนึ่งในสามตัวนั้น

เฟนริลสีดำ

ซวยแล้วสิ

สึ...

ถูกเล็งเป้าในช่วงที่อ่อนแอลงซึ่งเกิดขึ้นทุกพันปี...

จะวิ่งไปในทิศทางที่คิดว่ามันจะอ่อนแอลงนิดหน่อย

ที่ไหล่ ที่ขา ที่ปีกของฉัน

เฟนริลกำลัง กัดกิน

อย่าหยุดนะ!

ถ้าหยุดแม้แต่ชั่วครู่ สิ่งที่รออยู่ก็คือ

ความตาย

ฉันวิ่งไปพร้อมกับลากเฟนริลหลายตัวเข้าไปในถ้ำที่มืดมิด

วิ่งไป

วิ่งไป

วิ่งไป

อาาา

ข้างนอก

ใช่แล้ว ต้องวิ่งไป

ให้ไกลๆ

ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ให้ไกลจนเฟนริลหาฉันไม่เจอ

ไปทางตะวันตกเฉียงใต้

ไม่รู้ทำไม แต่ฉันก็รู้ทิศทางที่ควรจะไป

แต่ว่า

ปีกข้างหนึ่งถูกฉีกขาดอย่างรุนแรง

เท้าทั้งสองข้างที่ลากเฟนริลก็รู้สึกชาไปหมด

หางก็ถูกฉีกขาดตั้งแต่โคนเลย

ไกลออกไป

ไกลออกไป...

ใกล้จะถึงแล้วแท้ๆ...

ฉันที่หมดแรงก็ร่วงหล่นตรงไปยังป่าไปเลย

ในขณะเดียวกัน ร่างกายก็เริ่มเล็กลง

กลายเป็นร่างเยาว์วัยแล้วสิ

10

!!

...ดูสิ คืนนี้ก็ฝนตกอีกแล้ว

วันที่เรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นก็มักจะฝนตกเสมอ

แม้แต่ช่วงเวลาสุดท้าย...

นี่มัน

ไม่ไหวแล้ว...

ถึงจะกลายร่างเป็นร่างเยาว์วัย พลังงานที่ไหลออกมาก็ยังมากกว่าอยู่ดี

น่าหงุดหงิดจริงๆ...

มังกรสีดำอย่างฉันจะต้องมาพ่ายแพ้ให้ศัตรูและจบชีวิตลงแบบนี้

สุดท้ายแล้วก็ต้องตายไปคนเดียวอีกแล้วสินะ...

พอฉันลืมตาขึ้นมา ก็มีมนุษย์คนหนึ่ง กำลังมองมาที่ฉัน

ใครกันนะ...

ไม่เป็นไรแล้วนะ

ป๊อ

...ดื่มอะไรเข้าไปเนี่ย?

วินาทีที่คิดแบบนั้น

ก็มีอาการปวดรุนแรงเข้าโจมตีทั้งตัว

ยาพิษ!

ชิง

ถึงแม้จะเป็นมังกรดำก็ตาม

ฉันจะรวบรวมพลังสุดท้ายแล้วกลับคืนสู่ขนาดเดิม

จะมาตายด้วยวิธีที่ไร้สาระอย่างพิษนี่ไม่ได้นะ!

สาวน้อยผู้นั้นก็ไม่ได้ขัดขืน

ถูกฉัน กลืนกินไปทั้งตัวอย่างง่ายดาย

แต่แล้วก็จู่ๆ

สาวน้อยก็หัวเราะออกมา

แล้วก็

โบกมือเบาๆ

...เอ๊ะ?

ทำไม...

ต่อหน้าฉันที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

สาวน้อยก็อธิบายด้วยการรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ร่างกายของฉันก็กลับสู่สภาพที่ไม่มีบาดแผลได้ในพริบตา

อาาา

อย่างนั้นเหรอ

เธอคือนักบุญนี่เอง

สุดยอด

แล้วก็ช่วยฉันไว้ด้วย

ฉันเกือบจะสูญเสียทุกสิ่งไปแล้ว

สาวน้อยคนนี้สามารถพลิก "ความตาย" ที่หนีไม่พ้นได้นี่นา

อยากได้พลังนั้น

คิดจากใจจริง

อยากจะยอมจำนนต่อเธอ

อยากจะอยู่เคียงข้าง

อยากจะได้รับพรจากพลังของเธอ

อย่างนั้นเหรอ

ทำไมฉันถึงมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้กันนะ

ฉันตั้งใจจะมุ่งหน้าไปหาสาวน้อยคนนี้ต่างหาก

การที่ฉันซึ่งเป็นมังกรดำจะอยากยอมสวามิภักดิ์จากก้นบึ้งของใจในชั่วพริบตาแบบนี้

พลังของนักบุญสาวคนนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

แล้วสาวน้อยคนนี้ก็ช่างประมาทเสียจริง

ถึงกับยอมให้ทำสัญญาสวามิภักดิ์ได้ง่ายๆ โดยที่ไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัดว่าฉันเป็นใคร

ในคืนนั้น มีอสูรกายผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อนเพราะอิทธิพลของเลือดนักบุญ

ซึ่งไม่น่าจะเป็นศัตรูของฉันได้เลย

แต่ทว่า

สาวน้อย... ฟีอา นี่มันดูจะเอาใจใส่พวกอสูรกายมากเกินไปหน่อยไหม?

ช่วยเก็บเรื่องที่ว่าฉันเป็นนักบุญไว้เป็นความลับให้หน่อยได้ไหมคะ

เพราะว่าฉันเป็นนักบุญนี่คะ

ดูเหมือนว่าในชาติที่แล้วฉันจะถูกฆ่าอย่างทารุณเลย...

ถ้าประกาศว่าเป็นนักบุญไปอีก ฉันก็กลัวว่าจะถูกฆ่าอีก

กลัวจัง...

สำหรับฉันที่เชื่อมต่อกับฟีอาแล้ว ทำให้ฉันสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ของเธอได้

และภาพที่เธอกำลังนึกถึงก็ปรากฏขึ้นมาในหัวด้วย

...นี่มันแย่จริงๆ เลยนะ

แน่นอนอยู่แล้วจะเงียบไว้

เพราะว่าหน้าที่ของฉันคือการช่วยฟีอาไง

แต่จำไว้นะว่าฉันจะปกป้องฟีอาอย่างเต็มที่เลย

...ขอบคุณนะ ซาบิเรีย...

นี่คือใครกันนะ ผู้ศักดิ์สิทธิ์นี่

นี่มันไม่มีทักษะทางสังคมอะไรเลยจริงๆ

นี่มันจะโดนเอาเปรียบอย่างเดียวไม่ใช่เหรอ?

แถมยังคอยเฝ้ามองฟีอาอยู่ไกลๆ

แล้วก็ทำตัวอยู่ข้างๆ ไปด้วยกันด้วยนะ

น่าทึ่งจริงๆ ที่เธอไม่ถูกจับได้ว่าเป็นนักบุญ

เพราะพลังของฟีอา มันสุดยอดเกินไป จนไม่มีใคร สามารถหาคำตอบได้เลย

แม้แต่ตัวเลือกนั้นก็ไม่มีใครจินตนาการถึงได้เลย

เท่าที่ฉันรู้ ผู้ที่ถูกเรียกว่า "นักบุญใหญ่" นั้น มีเพียงคนเดียวในรอบสองพันปี

น้ำในบ่อน้ำนี่ทั้งหมด กลายเป็นยาฟื้นฟูไปแล้วครับ!!

ฟีอาควรจะเข้าใจความหมายนั้นนะ

คุณมีค่าที่สุดในโลกเลยนะ

นี่คืออุปกรณ์แปลงร่างสำหรับซาบิเรียโดยเฉพาะเลยล่ะ!!

ฮ่าๆ

ถึงอย่างนั้นก็ยังใช้เวลาให้ฉันเลยนะ

ซาบิเรีย เธอช่างน่ารักจริงๆ เลยนะ!

ลูบหัวฉันให้ด้วยสิ

ให้ได้นอนซบติดกับฟีอา

แล้วก็บางครั้งก็นึกถึงความฝันเก่าๆ

ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ตลอดหนึ่งพันปีที่ผ่านมา

ซาบิเรียจังนี่ ฮิฮิ

สมัยอายุ 0 น่ะ เมื่อไหร่เหรอคะ?

...อาาา ฉันเลือกสิ่งที่ควรปกป้องผิดไปแล้ว

สำหรับฉันแล้ว พวกมังกรสีครามก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

เพราะฉะนั้นเลยสามารถทิ้งพวกมังกรสีครามไปได้อย่างง่ายดาย

แต่ความรู้สึกที่มีต่อฟีอา มันแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

อดีตที่แตกต่างกันมากนัก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฟีอาก็จะไม่มีวันถูกทิ้งได้

ช่วงเวลาที่ใช้ไปอย่างไร้ค่าเพียงลำพัง

มันทำให้ฉันตระหนักได้ว่าเวลาที่อยู่กับฟีอานั้นสำคัญเพียงใด

ดังนั้น

ตอนที่มังกรสีครามพุ่งดิ่งลงไปยังทิศทางของฟีอา

ร่างกายของฉันก็สั่นสะเทือนด้วยความโกรธ...

ซาบิเรีย...!

ริโอโอ...

...ถึงแม้จะรู้ว่าไม่มีทางชนะฉันได้ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

ฟีอา อีกแล้วเหรอคุณ

คงจะบาดเจ็บที่ไหนสักแห่งสินะคะ

ไม่ว่าจะเป็นมังกรสีคราม หรืออสูรกายตัวอื่นๆ ก็ต่างก็ถูกดึงดูดด้วยเลือดของนักบุญ

ไม่อย่างนั้นก็ไม่สามารถอธิบายความผิดปกติของอัตราการปรากฏตัวของอสูรกายในวันนี้ได้เลย

ขอบคุณที่ปกป้องให้ค่ะ

แล้วก็ขอบคุณที่ข่มขู่ให้ด้วยนะคะ

ส่วนที่เหลือก็ฝากให้ฉันกับเหล่าอัศวินจัดการเองนะคะ

...ฟุฟุ

ช่างเป็นนักบุญที่ตลก โง่ และน่ารักอะไรเช่นนี้กันนะ

ฟีอา ผู้มีค่าที่สุดในโลก

เพื่อเหล่าอัศวินที่สามารถหาตัวแทนได้ไม่จำกัด

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

เธอก็อ่อนแอและเปราะบางอย่างน่ากลัวจนพูดอะไรไม่ได้เลย

...ดังนั้นฉันจะขอเป็นราชาแห่งมังกรเอง

เพื่อที่จะเป็นผู้พิทักษ์ของเธอ

เพื่อที่จะปกป้องเธอจากทุกสิ่งทุกอย่าง