เจ้านายคนก่อน กลับมาเป็นคาร์ทิสอีกครั้ง...
โรคแผลเหลืองที่กำลังกัดกินชาวซาซาแลนด์
...แล้วคุณฟีล่ะครับ/คะ
จะให้ไปเก็บวัตถุดิบชนิดไหนดีครับ/คะ
เพื่อจะทำยาต้านโรคชนิดพิเศษนั้น เราจำเป็นต้องหาวัตถุดิบมาให้ได้ แต่ว่า...
โรคแผลเหลือง
ตอนที่ 31
...เอ่อ คาร์ทิส
สถานะของคุณกับหัวหน้าอัศวินมันต่างกันโดยสิ้นเชิงเลยนะ?
ถึงแม้ว่าในชาติที่แล้วคุณอาจจะเป็นอัศวินคุ้มกันของฉันก็เถอะ...
มังงะ: อาโอเบะ มาฮิโตะ
ได้ยินมาว่า ควินติน หัวหน้าอัศวินแห่งสัตว์อสูรลำดับที่ 4
กำลังปรนนิบัติคุณฟีลอยู่นะคะ?
อึก...
...ถึงกับเอาหัวหน้าควินตินมาพูดด้วยนี่!
เอ่อ... ใช่แล้ว เรื่องวัตถุดิบใช่ไหมคะ?
เพราะว่าโรคแผลเหลืองมันกลายพันธุ์ในรูปแบบที่ค่อนข้างน่ารำคาญ เลยการจะรักษาให้มันได้เนี่ย...
...จะเรียกว่าว่ายังไงดี
ฉันรู้สึกว่าจำเป็นต้องมีของล้ำค่าที่เป็นสีเหลืองจากในป่า!
ใช่แล้ว
ต้องทำให้ไม่ให้ใครรู้ว่าฉันเป็นนักบุญด้วยสิ
พอพูดถึงวัตถุดิบออกมาแบบนี้ก็น่าสงสัยนะ
ดังนั้น
ก็เพราะว่าในชาติที่แล้วฉันอยู่กับเขามากกว่าใครๆ นี่นา
เรื่องวัตถุดิบก็ให้คุณคาร์ทิสเป็นคนพูดแทนดีกว่า
เขาต้องเข้าใจความคิดของฉันสิ...!
...รับทราบแล้วครับ/ค่ะ คุณฟีล
คือ 'เหล็กมิสริลสีเหลือง' ใช่ไหมครับ/คะ
...หือ?
ไม่ใช่สิ!
ไม่หรือครับ/คะ? มันเป็นวัตถุดิบที่จะทำเป็นดาบที่ยอดเยี่ยมเลยนะครับ/คะ
ถ้างั้นเป็น 'ไม้ไผ่แข็งสีเหลือง' ล่ะครับ/คะ? อันนั้นมันทำเป็นอาวุธเล็กๆ ได้นะครับ/คะ
เปล่า ไม่ใช่อาวุธ! มันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงชอบมากกว่า...
อ้อ! 'เขี้ยวอสูรสีเหลือง' สินะครับ/คะ!
ถ้างั้นก็สามารถทำเป็นมีดสั้นสำหรับผู้หญิงได้เลยครับ/ค่ะ!
กลีบดอกไม้!
ถ้าพูดถึงของสีเหลืองที่ล้ำค่าที่สุดในป่า
ก็ต้องเป็นกลีบดอกฮิกาเซะแน่นอนอยู่แล้ว!
คือ 'กลีบดอกฮิกาเซะ' ครับ/ค่ะ!!
เพราะว่าดอกฮิกาเซะจะบานอยู่แค่บนต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในป่านี้เท่านั้นเอง
นั่นหมายความว่าเราต้องหาต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในป่าอันกว้างใหญ่นี้ให้เจอ
...เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ ถ้าให้เวลาครึ่งวันก็น่าจะหามาให้ได้นะครับ/คะ...
แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้คุณฟีลอยู่ตามลำพังได้นะครับ/คะ
ให้ไปส่งที่ของหัวหน้าหน่วยชิริลก่อนแล้วค่อยกลับมาดีไหมครับ/คะ?
รอตรงนี้ก็ได้จ้ะ ไม่เป็นไรหรอก
...คุณฟีล
สำหรับตัวผม มีบาปอันใหญ่หลวงอย่างหนึ่งที่
คุณไม่สามารถให้อภัยได้เลย
ทีแรกแล้วก็ควรจะกล่าวคำขอโทษทันทีที่ได้พบคุณในชาตินี้
แต่ก็รอจังหวะที่เหมาะสม เพราะไม่ใช่เรื่องที่พูดต่อหน้าผู้คน
และผมก็กำลังกังวลใจที่เชื่อมโยงกับการขอโทษนั้นอยู่น่ะครับ...
การที่ผมจะต้องละจากข้างกายของคุณได้
มันน่ากลัวจนแทบทนไม่ไหวเลยครับ...
คุณคาร์ทิส!?
ไม่เป็นไรเหรอคะ ใบหน้าคุณดูเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อเลยนะ...
ถูกต้องแล้วครับ คุณฟีล
ตอนนี้รู้สึกเหมือนจะหมดแรงจะล้มลงแล้วล่ะค่ะ
การที่ได้มีภาพคุณ
ตรงหน้า
แบบนี้
...ตอนแรกคิดว่าตัวเองเอาชนะมันได้จากการจินตนาการซ้ำๆ ไปแล้วนะ
มันสร้างความเสียหายให้กับฉันมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...
...ตามตรงแล้ว
แม้แต่หัวหน้าชิริลก็ยังกังวลใจอยู่เหมือนกันค่ะ เวลาต้องฝากคุณฟีลไว้
แต่ถ้าหากไม่สามารถปรุงยาถอนพิษได้ คุณก็จะใช้พลังที่ซ่อนอยู่รักษาคนป่วยได้อยู่ดี
นั่นเป็นความเสี่ยงที่สูงมากเลยนะ
ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไปด้วยตอนเก็บวัตถุดิบไหมคะ?
...รับทราบแล้วครับ/ค่ะ คุณฟีล
ไม่หรอกค่ะ การเข้าไปในป่าที่มีมอนสเตอร์เยอะๆ มันเสี่ยงมากกว่านะคะ
ตามคำสั่งของคุณ
จะรีบไปเก็บวัตถุดิบมาให้
คาร์ทิสไม่ได้ไปคนเดียวนี่ใช่ไหมคะ?
เพราะว่าจะต้องออกไปหาทั่วทั้งป่า
เลยต้องมีคนช่วยด้วย
แล้วลึกๆ ของป่าก็มีมอนสเตอร์ร้ายกาจอยู่ด้วยนะ
...จำไว้ว่า บางครั้งก็ต้องรู้จักการตัดทิ้งด้วยนะคะ
สิ...ฉันไปด้วยจะดีกว่า...
คุณฟีล
ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถกอบกู้ได้หรอกนะ
การเลือกให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
ใช่แล้วล่ะ...
แล้วการที่จะทิ้งสิ่งอื่นๆ เพื่อปกป้องสิ่งนั้น ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นในบางครั้ง
อืม...
...สิ่งที่หัวหน้าหน่วยคาร์ทิสบอกใบ้ถึง 'สิ่งที่สำคัญที่สุด'
มันคงเป็น 'ชีวิตของฉัน' ล่ะมั้ง
ไม่ต้องกังวลนะคะ
เพราะว่าเดิมทีฉันเป็นคนพื้นเมืองของที่นี่ ก็เลยรู้เรื่องของผืนดินนี้ดี
คุณก็อยู่ในสิ่งที่สำคัญของฉันเหมือนกันนะ...
แต่ว่า
งั้นจะฝากคุณฟีลไว้ก่อนนะคะ!
ท่านคือผู้ที่พวกคุณเคารพนับถือว่าเป็นนักบุญองค์ประเสริฐ!
ระมัดระวังให้ดี อย่าให้เส้นผมแม้แต่เส้นเดียวได้รับบาดเจ็บเด็ดขาดนะ!!
จะรับทราบโดยดีเลยค่ะ!!
ฮัน
...น่าจะเป็นเพราะว่าหัวหน้าหน่วยคาร์ทิสเพิ่งจะหวนระลึกถึงความทรงจำชาติที่แล้วเมื่อครู่นี้เอง
ถึงได้ยังสับสนและสงบนิ่งจนดูผิดปกติอยู่แบบนี้
คงจะสงบลงได้ในอีกไม่กี่วันกระมัง...
เอเรียลเป็นหลานของหัวหน้าเผ่าใช่ไหมคะ?
ถึงได้มาดูแลคนป่วยต่างๆ น่ะหรือคะ?
คุณท่านสาวน้อยประเสริฐเพคะ ได้โปรดลดน้ำเสียงลงหน่อยได้ไหมคะ?
รู้สึกละอายจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนเลยค่ะ
เอ๊ะ?
แค่เพราะน้ำเสียงของฉันแค่นี้เอง คุณก็จะมาทิ้งตัวลงนอนแล้วนี่...
โอ๊ย ไม่ไหวแล้วค่ะ เป็นเกียรติเกินไปแล้ว!!
...เอเรียล! เธอทำอะไรอยู่น่ะ!?
คุณกำลังทำอะไรอยู่คะ!?
เมื่อกี้ยังไม่ได้ใส่ใจน้ำเสียงของฉันเลยนี่นา!
เพราะตอนที่ได้พบคุณ ยังไม่ทันสังเกตว่าคุณคือท่านนักบุญเลยนี่คะ...
นี่นะ เอเรียล
ฉันก็เป็นแค่ผู้ที่ 'อาจจะเป็น' นักบุญคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ
...ถ้าคุณเป็นอย่างนั้นจริงๆ
ในฐานะ 'ผู้ที่อาจจะเป็น' น่ะค่ะ
...ทำไมชาวบ้านที่นี่ถึงได้เคารพนับถือท่านนักบุญขนาดนั้นกันนะ
ถึงได้มาเยือนเพียงครั้งเดียวเมื่อ 300 ปีที่แล้วเองนะ
คุณลืมไปแล้วเหรอคะ?
ท่านช่วยกอบกู้เผ่าที่กำลังจะล่มสลายมาต่างหากล่ะคะ!?
...ว่านักบุญองค์ประเสริฐน่ะ
!!
นั่นก็เหมือนกับที่พ่อครัวทำอาหารใช่ไหมคะ
เพราะนักบุญองค์ประเสริฐเป็นนักบุญ ท่านก็แค่รักษาโรคภัยไข้เจ็บของทุกคนเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอคะ?
เอ๊ะ? เอเรียล?
พวกเธอเป็นอะไรไปน่ะ? ปวดหน้าอกเหรอ?
ค่ะ ปวดมากเลยค่ะ
เมื่อได้เห็นความเมตตาอันลึกซึ้งของนักบุญองค์ประเสริฐ
หัวใจของพวกเราก็เต้นรัวด้วยความศรัทธาและความเคารพค่ะ
...เอ๊ะ?
ดูเหมือนว่าความสง่าและสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาของฉันจะทำให้การ 'แสร้งทำเป็นนักบุญองค์ประเสริฐ' ประสบความสำเร็จมากกว่าที่คาดไว้เลยนะ...
อันนี้มันเกินไปหน่อยไหมคะ
...ถึงจะขอบคุณมากแค่ไหน มันก็เป็นเรื่องของเมื่อนานมาแล้วไม่ใช่เหรอคะ?
ใช่แล้ว
เผ่าของเราพอเกิดมา
สิ่งแรกที่พวกเราจะถูกสอนก็คือเรื่องพระมหากรุณาธิคุณของคุณนักบุญองค์ประเสริฐ
ไม่ว่าพ่อหรือแม่จะเป็นคนในละแวกบ้าน
ก็จะถูกสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เรื่องบุญคุณที่ได้รับชีวิตมาจากคุณนักบุญองค์ประเสริฐ และเติบโตขึ้นมาพร้อมกับสิ่งนั้นค่ะ
ฟุเกะ...
พวกเรามีประวัติศาสตร์ของการถูกกดขี่มาด้วยค่ะ
เพราะรู้ว่าปัจเจกบุคคลนั้นอ่อนแอ จึงเลยรวมกลุ่มกันทำสิ่งต่างๆ
เมื่อปัจเจกบุคคลถูกกดขี่ ก็จะร่วมกันต่อต้าน และ
เมื่อปัจเจกบุคคลได้รับบุญคุณ ก็จะพยายามตอบแทนด้วยกลุ่ม
แต่ทว่า...แล้วถ้าหากทั้งตระกูลได้รับบุญคุณทั้งหมด จะต้องทำอย่างไรดีล่ะคะ?
แล้วถ้าหากไม่สามารถตอบแทนบุญคุณนั้นได้แม้แต่น้อยเล่า?
“บุญคุณนั้นก็จะทับถมและใหญ่ขึ้นไปเรื่อยๆ เท่านั้นเองค่ะ”
พวกเรา
ก็เฝ้ารอด้วยความรู้สึกราวกับกำลังอธิษฐาน
การกลับมาของคุณ
ไม่มีอะไรที่เราจะทำไม่ได้สำหรับคุณนักบุญองค์ประเสริฐเลยค่ะ
จะทำยังไงดีล่ะ...
สถานการณ์มันเลวร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ
...ซาริเอลา
ความรู้สึกขอบคุณมันเอ่อล้นไปถึงระดับที่เหลือเชื่อเลยนี่นา...!
มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?
โอย คุณนักบุญองค์ประเสริฐ!
เพราะว่าพ่อเสียไปแล้ว เอเรียลจะเป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไปค่ะ
อำนาจของหัวหน้าเผ่าลดลง ดังนั้นขอให้คุณใช้ภาษากลางกับทุกคนนะคะ
เหรอ? มันมีระบบแบบนั้นด้วยเหรอคะ?
โอ้
ถ้างั้นการเปลี่ยนน้ำเสียงกับคุณก็ถือว่าผิดไปแล้วสินะ...
ไม่ ไม่ได้ค่ะ!!
ถ้าอย่างนั้นฉันจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้แล้วกันนะ
ต้องขอโทษด้วยนะคะที่พูดกับคนที่อาวุโสกว่า
ถึงจะเป็นแค่ 'ผู้ที่อาจจะเป็น' นะคะ...
ไม่เลยค่ะ ท่านนักบุญองค์ประเสริฐ!
นอน...
...ที่นี่อากาศดีจังเลยนะคะ
เตียงนอนก็ดูสะอาดสะอ้านด้วย
เป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนป่วยเลยค่ะ
เป็นคำพูดที่น่าขอบคุณมากเลยค่ะ
...เพราะเป็นเผ่าที่ได้รับการช่วยเหลือจากคุณนักบุญองค์ประเสริฐ
เลยคิดว่าการสืบทอดชีวิตนี้ต่อไป คือหน้าที่ของนักบุญแล้วค่ะ
...ขอบคุณนะ ซาริเอลา
ดีใจจัง
ตอนนี้ยังมีนักบุญแบบนี้อยู่ด้วย...
เปล่าค่ะ
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมานี้ ฉันได้ส่งสหายไปสู่ทะเลไปแล้วหลายร้อยคน...
...หัวหน้าเผ่าบอกว่ายอมรับมันในฐานะโชคชะตาของเผ่าค่ะ
300 ปีที่ผ่านมา
ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของคุณนักบุญองค์ประเสริฐ
ที่ประทานชีวิตให้พวกเรา
ดังนั้น
เพราะฉะนั้น พวกเราจึงใช้ชีวิตตามปกติค่ะ
ถึงแม้ว่าจะป่วยขึ้นมา
แล้วอาจจะต้องตายก็ได้ค่ะ
หัวหน้าเผ่าคงคิดว่ากำลังถูกลงทัณฑ์อยู่
เพราะไม่สามารถตอบแทนบุญคุณของคุณนักบุญองค์ประเสริฐได้
โรคยันมอนนั้น
ก็คือบทลงโทษนั่นเอง
แต่กลับกำลังต่อสู้กับเจ้า領และเหล่าอัศวินอยู่
ทั้งที่เคยสัญญาว่าจะอยู่ร่วมกันโดยไม่ขัดแย้ง
...ความเจ็บป่วยมันก็คือความเจ็บป่วยนี่นา
ฉันว่าการเป็นโรคไม่ได้มีโทษหรือบาปอะไรเลยนะ
ถึงแม้ว่าจะทำในสิ่งที่ควรทำและไม่มีอะไรผิดเลยก็ตาม
โทษอย่างนั้นน่ะเหรอ...
ต้นหญ้าฟูฟ่อง...
นี่เป็นสิ่งที่เด็กๆ เอามาให้เองค่ะ
ถึงอย่างนั้นคนที่รับก็คือคนเฝ้าอยู่เหมือนกันนะคะ
อ๋อ อย่างนั้นเหรอคะ...
มีใครป่วยหรือเปล่าคะ?
ไม่มีค่ะ!
เพื่อเพื่อนๆ พวกเขาก็ยอมเข้าไปในป่าที่มีกริฟฟินถึงขนาดนี้เลยนะคะ...
...คุณนักบุญองค์ประเสริฐเหรอคะ?
...ใช่แล้วค่ะ
รู้สึกเป็นยังไงบ้างล่ะคะ?
...มือของคุณนักบุญองค์ประเสริฐ
สบายจัง
ใช่แล้วค่ะ
เพื่อนๆ ของคุณเขาเก็บสมุนไพรมาให้คุณนะ
เพราะคุณนักบุญองค์ประเสริฐมา
ฉันจะหายป่วยแล้วใช่ไหมคะ?
ถ้าเอาสิ่งนี้มาทำยา
อาการป่วยก็จะดีขึ้นเร็วเลยค่ะ
ดีใจจัง...
ก็อย่างที่คิดไว้
ก็ต้องรักษาคนป่วยให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนสินะคะ
...คุณฟี
ขอโทษที่ทำให้รอนานค่ะ
เพิ่งกลับมาค่ะ
เอ๊ะ?
แย่แล้ว ร่างกายมันอ่อนแอจังเลย
ก็กลับมาแล้วเหรอ?
ต้องฝึกใหม่ตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ
เก็บกลีบดอกฮิคาริคาซามาได้ในเวลาสั้นๆ แบบนี้เลยเหรอ?
หรือว่าจะสับสนกับดอกอื่นกันแน่นะ...
ของจริง!
เพื่อที่จะเก็บได้เยอะขนาดนี้ ต้องปีนขึ้นต้นไม้มาใช่ไหม!?
นี่ไง?
ไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด...
หินเวทมนตร์!
กาคาคาร์ทิส
นี่มัน...
ระหว่างทางได้
เผชิญหน้ากับอสูร
จึงได้นำเอาหินวิญญาณ
ออกมาจากในร่างมาให้ค่ะ
อา
คุณเป็นใครเหรอคะ?
แน่นอนค่ะ เป็นอัศวินผู้จงรักภักดีต่อคุณค่ะ
เปล่าค่ะ ไม่ใช่แค่ในขอบเขตของอัศวินแล้วค่ะ!
...เอาเป็นแบบนั้นแล้วกัน
ซาริเอลล่า
พอจะช่วยร่วมมือได้ไหมจ๊ะ?
ฉันจะตั้งใจทำยาพิเศษนะคะ...
...ครั้งแรกให้ฉันเป็นคนสอน แต่หลังจากนั้นซาริเอลล่าจะเป็นคนทำยา
ต้องจำให้ขึ้นใจเชียวล่ะนะ
โดยปกติจะใช้จากน้ำพุธรรมชาติ
แต่ว่าคนแถวนี้คุ้นเคยกับทะเลดีใช่ไหมคะ? เราจะใช้เกลือทะเลดีไหมเอ่ย?
อึ่ก
ท่านนักบุญองค์ประเสริฐ
สามารถเปลี่ยนวัตถุดิบได้อย่างอิสระขนาดนี้เลยเหรอคะ?
มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับอาการป่วยหรือคะ?
ก็มีรูปแบบพื้นฐานอยู่แหละค่ะ
แต่การเปลี่ยนวัตถุดิบตามคู่กรณีก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนะคะ
ถ้าเป็นวัตถุดิบที่คนในพื้นที่จะคุ้นเคย ก็จะอ่อนโยนต่อร่างกายมากที่สุดค่ะ
เข้ากับร่างกายของผู้ป่วยและคุ้นชินได้ง่าย...
...เป็นเรื่องที่ได้ยินครั้งแรกเลยค่ะ...
อ๊ะ
ว่าไปแล้ว วิธีการแบบนี้
เป็นสิ่งที่แค่ตัวฉันเท่านั้นที่ทำได้ในชาติก่อนด้วยค่ะ
ใช่ค่ะ
กลีบดอกฮิคาริคาซามาน่ะ ถ้าใช้เกลือทะเลน่าจะเข้ากับมันนะ ได้อ่านมาจากหนังสือเล่มนึงค่ะ!
ใช่แล้ว มาทำยาพิเศษกันเถอะ
ห้องปรุงยา
อืม
เอ่อ พื้นฐานของการจัดยาคือทำให้เรียบง่ายที่สุด
อย่างที่ฉันคิดไว้น่ะค่ะ
ก่อนอื่นก็เอาหญ้าฟูฟริฟุใส่ลงในน้ำทะเลเยอะๆ นะคะ...
ปกติแล้วจะไม่ใช้หรอกค่ะ
แต่ว่าเด็กๆ เอามาให้ตั้งใจเลย เราก็ใช้มันกันเถอะนะคะ
แล้วก็ผลของกระต่ายงู...
...และสุดท้ายคือกลีบดอกฮิคาริคาซามา
จำได้ไหมเอ่ย...
เสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ!
...
งง
ซาริเอลล่า?
...ทำไมถึงไม่ชั่งตวงวัตถุดิบคะ?
ถ้าปรุงผิดพลาด ประสิทธิภาพก็จะหายไปหมดเลยค่ะ
อ่า ไม่ต้องชั่งก็ได้ มันก็จัดการได้อยู่หรอก
อย่างเช่น ตอนที่กำลังทำยาอยู่ แล้วร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟู ก็สามารถตรวจสอบสถานะของสรรพคุณได้ใช่ไหมคะ
โดยพื้นฐานแล้วมันเป็นเรื่องของสัดส่วนน่ะค่ะ
ดังนั้น ถ้าเกิดว่า "อันนี้ดูเหมือนว่าฤทธิ์ลดไข้น้อยไปหน่อย" อะไรแบบนั้น
ก็แค่ร่ายเวทมนตร์เพื่อสกัดสรรพคุณจากหญ้าฟูฟริฟุให้ได้มากที่สุด แล้วค่อยปรับให้ได้สัดส่วนที่เหมาะสมแค่นั้นเอง
...ท่านนักบุญองค์ประเสริฐ นั่นมันคงเป็นสิ่งที่คนคนเดียวทำได้ค่ะ
ที่จะสามารถสร้างมันไปพร้อมๆ กับการใช้คาถาที่ซับซ้อนขนาดนั้นได้...
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยทักษะของมนุษย์
เอ๋ーーーー?
คู่กรณีเป็นโรคชนิดหนึ่งนี่คะ?
คิดว่าถ้าฝึกฝนแล้วก็น่าจะทำได้นะคะ?
....
อืมมม...ยังไงซะก็ต้องฝึกฝนถึงจะใช้ได้จริงใช่ไหมคะ
ลองทำดู ถ้าทำไม่ได้ค่อยมาทบทวนวิธีกันใหม่นะ
เอาล่ะ จุ่มมือลงในน้ำทะเลสิคะ
แล้วก็ลองคิดถึงทุกคนในพื้นที่จะดูแลมานะ
มีไข้และดูทรมานจังเลยนะ
ไข้ขึ้นต่อเนื่องจนสติเริ่มเลือนลางแล้วสิคะ
ถ้าอาการพวกนี้หายไปจะรู้สึกสบายตัวแค่ไหนนะ
ต่อไปลองคิดถึงวัตถุดิบที่ใส่ลงไปในนี้ดูสิ
เกลือทะเล
เป็นน้ำที่ปกป้องพวกเธอมาตั้งแต่เกิดเลยนะ
แล้วก็หญ้าฟูฟริฟุ
ที่ซึมเข้าสู่ร่างกายแล้วช่วยลดไข้ให้
ทุกครั้งที่อธิบายรายละเอียดของวัตถุดิบแต่ละชิ้น
ก็ให้ระวังปริมาณ กำหนดคุณสมบัติ
แล้วก็กระตุ้นให้ร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูโดยเปลี่ยนรูปแบบการร่ายด้วย...
แต่ว่า...
ทำยังไงดี
ซาริเอลล่าทำไม่ได้เลยนี่คะ
................
...อืม
ถ้าประเมินอย่างใจเย็นแล้ว ยาพิเศษนี้ก็ต้องใช้เทคนิคสินะคะ
เอ๊ะ นี่มันสำหรับนักบุญคนอื่นๆ นอกจากฉันแล้ว การทำมันยากเหรอคะ?
จากนี้ไปก็ต้องทำซาริเอลล่าให้ได้แล้วสิคะ
เอ๊ะ แต่ถ้าเทียบกับเทคนิคของนักบุญที่ต่ำลงหน่อยก็พอทำได้นะ
อ๊ะ เอ๋?
วัตถุดิบจะหายากขึ้นมาเลยสิคะ...
ทำยังไงดีล่ะ?
◆ "ท่านนักบุญองค์ประเสริฐ" เท่านั้นที่ทำได้งั้นเหรอ!?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/35)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
แบล็คโคลเวอร์
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
เกิดใหม่เป็นก็อบลิน มีอะไรจะถามไหม?
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
