ตอน 2: Chapter 2

อีกเรื่องเล่าของฉันที่ได้กลายเป็นดาบจากการทะลุมิติ

ทะลุชาติแล้วกลายเป็นดาบ

อิโนะอุเอะ ฮินาโกะ ต้นฉบับ/ทานากะ ยู

แนวคิดตัวละคร/รุโรอ

เนะ โรเนะ โร

ฮาวะพาวะ

เกิดใหม่เป็นดาบแล้ว

ดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานในทุ่งนา

ว๊ะ!

ฉันไม่ใช่โจรนะ!

เดี๋ยวก่อน!

ดาบเล่มนั้นเป็นของฉัน! จะให้แอมันด้าดูเอง!

คือว่านะ...

สมบัติแห่งชาติ การอ้างว่า【ดาบวิเศษอสรพิษขนนก】เป็นของตัวเองเนี่ยนะ...

ก็เล่นแกล้งผู้ใหญ่ไปได้ อย่าให้มากนักสิเจ้าตัวเล็ก

?

คลาดด์เหรอ!?

ใช่ ฉันคือคลาดด์จริง แต่ทำไมถึงเรียกชื่อฉันล่ะ?

ฉันชื่อฟรัง! มาตั้งปาร์ตี้ตามคำขอของอเลสซ่าจ้ะ!

ที่เขาวงกตที่มีแมงมุมมายาอยู่ "ใยแมงมุม" เราสู้ด้วยกันมาแล้ว! แถมยังมีซ้อมรบระหว่างทางด้วยนะ!

ดันเจี้ยนเหรอ? ผมน่ะเหรอ?

ผมติดตามการเฝ้าปราสาทมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่แล้ว! มีความภาคภูมิใจในการปกป้องปราสาทนี่แหละ

เรื่องของการเป็นนักผจญภัยน่ะเหรอ ไม่เคยคิดจะทำด้วยซ้ำ

ค...คราวนี้เป็นครุสเหรอ...?

เฮ้ ไปกันเถอะ คลาดด์

จะพูดอีกนานแค่ไหนเนี่ย

สองคนที่ฟรังรู้จัก

เจ้าตัวเล็กปิซุสเกะ

เหมือนตอนที่อยู่กับแอมันด้าเลย...

รูปร่างหน้าตาเหมือนกัน แต่กลับไม่จำฉันเลย...

แต่ว่าอาจารย์บอกว่าแอมันด้าไม่ได้ "โกหก" นะ...

เป็นแค่คนที่หน้าเหมือนกันเหรอ?

มี "คนที่เหมือน" อยู่ที่นี่เหรอ สำหรับทุกคนของอเลสซ่า?

เหมือนเป็นคนอื่นไปเลย...

หืม??? มีเรื่องบังเอิญแบบนั้นได้เหรอ??

ปึมุ

ขีดจำกัดของความคิด

...อืมม

ยางไม้...

มาเป็นที่นอนแทนให้เหรอ?

อืมม ไม่เป็นไรแล้ว ใกล้จะหลับแล้ว รู้สึกสงบดี

กลางคืนก็ตรวจตราเวรยามอยู่เหมือนกัน...

เสียงคนเยอะแยะเลย เหมือนจะมีคนเฝ้ายามเยอะแยะเลย

ถ้าทำกรงนี้พังก็หนีออกไปได้นะ แต่ถ้ามีคนมาเยอะๆ ก็ลำบาก...

นี่ยัง...

ฉัน △ประเมินไม่ได้เลย แบบว่ารู้สึกว่า

พลังมันอ่อนลงเหรอ?

ตั้งแต่โดนแสงนั้นแล้วถูกส่งมาที่นี่ ก็มีความรู้สึกแปลกๆ ติดอยู่ตลอดเลย

เลเวลมันลดลงเหรอ...?

ในสภาพนี้แหละ ทำลายกรง จัดการยาม แล้วตามอาจารย์กลับมาให้ได้เลย—

...อืม อย่างแรกก็เติมพลังท้องก่อน

อืม แบ่งครึ่งกัน

อยากกินแกงกะหรี่ของอาจารย์จัง...

รีบไปรวมกับอาจารย์แล้วกินแกงกะหรี่กันเถอะ

อุรุมิ นี่ด้วยนะ

ออน

หืม?

นกตัวน้อยเหรอ?

ดึกขนาดนี้เลยเหรอ?... มาหาขนมปังเหรอ?

เมื่อกี้...!

นี่!

โดนหน้า... อย่ามากวน!

โอย! หลีกไปนะ!!

จะย่างกินซะเลย!

นกตัวนี้มาจากไหนกันเนี่ย?

อ๊ะ

ตรงหน้าต่างของอะคาริโทริ...

ถ้าเป็นกรงเหล็กนี่ คงทำลายง่ายน่า

ฮิ้ววววว...

เวทมนตร์วายุ

ชิด คัตเตอร์

อืมม ทำได้แล้ว! ยางไม้ ไปตามฉันมานะ

หืม? ตามมาเหรอ?

ออน

ยางไม้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแล้ววิ่งเต็มที่

เอาเป็นว่า ไปหาอาจารย์อีกครั้งดีกว่า

ใช่แล้ว... ตึกนั่น!

อ้อ ใช่ อาจารย์อยู่ตรงนั้น

จะไปจากด้านหน้าดี หรือจะทำลายหน้าต่างตรงไหนสักแห่งแล้วบุกเข้าไปดีล่ะ...

ที่ทางเข้าก็มีคนเฝ้าด้วย

ยางไม้เป็นไงบ้าง?

นอกจากทางด้านหน้าแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีคนเฝ้าตรงอื่นเลยนะ?

อึ๊ก!

ถ้างั้นก็ลุยเลย อุรุชิ♪

ออน ออน!

△เวทมนตร์แห่งความมืด

อาจารย์ครับ!

ฟรัง! เป็นอิสระแล้วเหรอ!?

ดีจัง อยู่ที่เดียวกัน

อืม ไม่ใช่ แค่แหกคุกออกมาเอง

อ๊ะ! ฟรัง! รอเดี๋ยวสิ

ว๊าก

เจ้าตัวนี้อีกแล้ว...!!

ตัดสินใจย่างกินซะเลย!

ไม่สิๆ ดีแล้ว ต้องขอบคุณเจ้าตัวน้อยนี่จริงๆ

หืม?

พอเป็นเวลากลางคืนแล้ว ก็มีการติดตั้งเวทมนตร์เตือนภัยรอบกรงไว้หลายชั้นเลย

ก็คล้ายๆ กับว่า มีเซ็นเซอร์อินฟราเรดขึงไว้ เหมือนหนังสายลับน่ะ

เซไกิเซ็น...?

ฟรังคงรับรู้ได้สินะ—

สรุปก็คือ

พอเข้าใกล้ตู้ปลาไปอีกนิดเดียว สัญญาณเตือนก็จะดัง และยามก็จะพุ่งเข้ามาพร้อมกันทั้งหมด

เพราะเวทมนตร์ขัดขวางของตู้ปลาใบนี้มันหนามาก เลยหาทางแกะไม่ได้ ขอโทษด้วยนะ

อืม ก็ช่วยไม่ได้

แต่ว่า อาจารย์ครับ

ยามที่จับตัวผมไว้เมื่อกี้ คือคลัดกับครุสครับ

สองคนนั้นก็อยู่ด้วยเหรอ!?

แต่ทั้งสองคนบอกว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้ผจญภัย แล้วก็ไม่รู้จักผมด้วย

เหมือนกับคุณแอมันดาเลยนะ...

ฟรัง คุณน่าจะรู้แล้วนะ

อืม

โลกใบนี้มัน "แปลก"

ที่นี่ไม่ใช่ "โลก" ที่พวกเราเคยรู้จัก

!!

ไม่...รู้เลย...

นี่...!? แสงนั่น... เหมือนตอนนั้นเลย!

เฮ้ๆ นกตัวน้อยนั่นมันอะไรกันเนี่ย?

...เชื่อมต่อกับขอบเขต... สำเร็จ

เริ่มการติดต่อด้วยเสียงครับ

การเลือกภาษา - การตรวจสอบข้อมูลลับ - รับทราบ

ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่ "โลก" ที่พวกคุณเคยอยู่หรอก

ตัวฉัน... ชื่อหน่วย "ระฆังแห่งความปรารถนา"

นะ ระฆังแห่งความปรารถนา...?

นี่มันอยู่ในดันเจี้ยนนั่นเหรอ?

"ระฆังแห่งความปรารถนา" คือไอเทมระดับหายากขั้นสูงสุด ที่สามารถบิดเบือนกฎเกณฑ์ของโลกและทำให้ความปรารถนาใดๆ เป็นจริงได้

ใช่—ถ้าจะให้พูดให้เป๊ะๆ คือเป็นแกนหลักของ "ระฆังแห่งความปรารถนา" น่ะ

กระดิ่งที่ขออะไรก็เป็นจริง!? มันเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ!!?

กระดิ่งกลายเป็นนกได้ด้วยเหรอ?

ใช่แล้ว! พอคิดดูแล้ว กระดิ่งนี่มันทำให้คำอธิษฐานเป็นจริงจริงๆ ด้วย! นั่นสินะ

เกิดความเสียหายใหญ่หลวงกับเปลือกนอก โดย [ดาบผู้มีสติปัญญา]

เนื่องจากพลังเวทย์ที่ล้นออกมาจาก "กระดิ่งแห่งคำอธิษฐาน" เกิดอาการหลุดจากการควบคุม จึงได้ทำการถ่ายโอนโดยบังคับ

อย่างที่คิดไว้เลย โดนย้ายมางั้นเหรอ... เอ้อ คุณกระดิ่ง?

— เล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าที่นี่มันที่ไหนกันแน่?

นี่คือหนึ่งใน "ความเป็นไปได้อีกอย่าง" ของทวีปจิลบาร์ดอันมากมายนี่แหละ

ชื่อหน่วย... ถ้าจะแปลเป็นคำที่อาจารย์เข้าใจง่ายๆ ก็คือ "โลกคู่ขนาน" ครับ

—ห๊ะ!

ว่ายังไงกันนนนนนนนน!?

เห้ย! โลกคู่ขนาน!?

เกิดใหม่ต่างโลก แล้วยังถูกส่งมายังโลกคู่ขนานอีก!?

นี่มันยุ่งเหยิงสุดๆ ไปเลยไหมเนี่ย!?

"ระฆังแห่งความปรารถนา" ข้ามโลกคู่ขนานมา และปรากฏตัวพร้อมกัน

โลกของพวกคุณก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงมากมายจากการแตกแขนงของประวัติศาสตร์หลายสาย

แต่ทุกโลก

ก็ไม่พบความแตกต่างที่ชัดเจนในเรื่องของเวทมนตร์ ระบบเงินตรา และระดับวัฒนธรรม

ตัวฉัน ซึ่งเป็นแกนกลางของ "ระฆังแห่งความปรารถนา" แม้จะสูญเสียเปลือกนอกไป ก็ยังสามารถทำงานได้

แต่ก็ได้สูญเสียพลังของอาณาเขตเทพเจ้าไปแล้ว

พลังแห่งอาณาเขตกำลังลดลงครับ

เปลือกนอกของกระดิ่งเป็นภาชนะที่กักเก็บพลังของเทพเจ้าเอาไว้

พลังวิเศษที่พุ่งออกมาจากส่วนที่เสียหาย ทำลายให้เปลือกนอกแตกเป็นเสี่ยงๆ

และได้กระจายตัวไปยังโลกต่างๆ

พวกเราก็ถูกพัดพามายังโลกใบนี้ด้วย

อืม... เข้าใจแล้ว

คือว่านะ คำถามพื้นฐานเลยน่ะ

พวกเรากลับไปยังโลกเดิมไม่ได้เหรอ?

"ระฆังแห่งความปรารถนา" มีฟังก์ชันซ่อมแซมตัวเอง แต่การเรียก "เศษเสี้ยว" มาด้วยตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้

ใช่—ถ้าเราซ่อมแซม "ระฆังแห่งความปรารถนา" แล้ว "อธิษฐาน" ก็สามารถทำได้ครับ

แปลว่าพวกเราต้องรวบรวมเศษเสี้ยวพวกนั้นใช่ไหม

ใช่ครับ—

...

แล้วจะหาเศษเสี้ยวนั่นมาจากที่ไหนล่ะครับ?

พวกเราเป็นคนเก็บกู้มันเองได้หรือเปล่า?

ใช่—ถ้าจะให้พูดให้เป๊ะๆ ก็คือตัวฉันจะไปเก็บกู้ให้ครับ

เพียงแค่คุณพาไปที่เศษเสี้ยวที่ยังไม่มีผู้สวมใส่เท่านั้นเองครับ

ผู้สวมใส่เหรอ?

ใช่— กระดิ่งจะถูกดึงดูดอย่างแรงเข้าหา "ความปรารถนา" ของสิ่งมีชีวิต แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวก็ตาม

เศษเสี้ยวเหล่านั้นจะไม่สามารถคงอยู่ได้นานถ้าแยกจาก "แกนกลาง" อย่างตัวฉัน

เศษเสี้ยวเหล่านั้นจะเข้าไปอยู่ในตัว "ผู้ที่มีความปรารถนา" โดยถือเป็นการหลบภัยฉุกเฉิน และ...

เข้าสู่สถานะ "สวมใส่" โดยอัตโนมัติ

ทำให้ความปรารถนาของคนๆ นั้นเป็นจริง

แล้วก็ทำให้ "ความปรารถนา" นั้นสลายไปเอง

สถานะการสวมใส่ของเศษเสี้ยวถูกปลดออกแล้ว

ก็จะสามารถเก็บกู้ได้ครับ

พวกเราต่างหากที่เป็นตัวทำให้มันพังไปนะ

ดูเหมือนว่าการทำให้ "ความปรารถนา" เป็นจริง...มันกำลังจะกลายเป็นเรื่องที่โคตรจะวุ่นวายเลยแฮะ...

ขอเสริมอีกนิดนะครับ

?"

โอ้

ว๊ะ

นี่มัน...

ค่าสถานะของพวกเราเหรอ?

ตัวฉันเองก็ดูได้นะ

เกิดข้อผิดพลาดขึ้นในข้อมูลสกิลจากการถ่ายโอนแบบบังคับ

—ไม่มี

สกิลเฉพาะตัวของฟรังหายไป!

สกิลที่หายไปนี่จะกลับมาได้ไหมเนี่ย!?

ใช่ครับ ถ้ากลับไปยัง "โลก" เดิม ก็จะสามารถทำได้ครับ

ของ

【การตื่นรู้】ที่จำเป็นต่อการวิวัฒนาการของฟรังหายไป!!

อย่างนั้นสินะ... โล่งอกไปที...

นี่นะ ฟรัง พอฟังมาถึงตรงนี้ เธอคิดยังไงบ้าง?

ฟรังอยากทำอะไรล่ะ?

ฉัน...

โลกคู่ขนาน? คือพูดถึงเรื่องอะไรอยู่ ไม่ค่อยเข้าใจเลยนะ

ใช่ มันค่อนข้างจะช่วงต้นเกมเลยนะ

เรื่องที่เลเวลมันลดลงนี่ พอจะเข้าใจอยู่แล้ว

อีกอย่าง ทุกคนตรงนี้มันไม่เหมือนกับทุกคนที่ฉันรู้จัก...

หน้าตาคล้ายๆ กัน แต่ไม่ใช่คนเดียวกัน นั่นเป็นเพราะว่าที่นี่มันเป็นอีกโลกน่ะเหรอ...?

อืมๆ แค่เธอเข้าใจแค่นั้นก็พอแล้วล่ะ

ถ้าสรุปจากเรื่องของคุโดริแล้ว ดูเหมือนว่าการกลับไปยังโลกเดิมมันจะเป็นการเดินทางที่ลำบากทีเดียวเลยนะ

พวกเรามันอยู่ตัวคนเดียว แถมยังไม่มีใครเลยนะ

อยากให้ฟรังลองคิดให้ดีแล้วตัดสินใจดู

อะ... นั่นมันง่ายเลย

เหรอ?

ไม่จำเป็นต้องคิดเลย ฉันอยากจะกลับไปยังโลกเดิม

เพื่อนำการวิวัฒนาการกลับคืนมาให้เผ่าแมวดำ—แล้วก็อยากเจอแอมันด้ากับทุกคนอีกครั้งด้วย

ถ้าอย่างนั้นฉันตัดสินใจได้แล้ว! ไปเก็บเศษเสี้ยวของระฆังกันเถอะ!

อืม!

แถมนะ

ถ้าอยู่กับอาจารย์ ไม่ว่าจะไปที่ไหน การฝึกก็สนุกไปหมดเลย

ฟรัง...

ในโลกที่แอมันดาเป็นเจ้าหญิงเนี่ย ก็มีคนที่มีเศษเสี้ยวอยู่ด้วยสินะ

ใช่ครับ—

นายรู้ไหมว่าความปรารถนาของเขาคืออะไร?

ของโลกใบนี้

ความปรารถนา—นั้น

คือ "อยากให้ไปขโมยดาบสมบัติของชาติแบบ ใหญ่โตๆ"

สิ่งที่ถูกเปิดเผยออกมาคือปริศนาของโลกใบนี้ ใครกันที่มีความปรารถนา?

โปรดติดตามต่อ