ตอน 40: Chapter 40

เกิดใหม่ ในวารสารของบริษัทไมค์แมแกน (ดาบที่ได้เกิดใหม่)

ความฝันที่ไร้ชื่อได้เห็น—

ตอนที่ 40 ความโหยหา

ต้นฉบับชั้นวาง ยู งานภาพ มารุยามะ อาซะ แรคเตอร์ ต้นฉบับ รุโร่

คุณอะนาอุสึ...

ถ้ามีแค่ผมคนเดียว คงช่วยฟรังไม่ได้...

ต้องแข็งแกร่งกว่านี้สิ...!

ก็อย่างนั้นน่ะสิ...

อา...

นั่นใครน่ะ!?

4อย่าง...คือตำราเก่าแก่

อูฟุ...ใครนะ?

...ไม่สิ...เสียงนี้คุ้นๆ

จำได้ว่าตอนที่ฉันเกิดใหม่เป็นดาบครั้งแรก...

โอ้ จำได้ดีนี่นา...ใช่เลย

แต่ว่าไอ้หมอนั่น...ไปแล้วเหรอ

จะรู้สึกเหงาจัง

"แดนเทพ" เข้าถึง หรือว่าใช้เทคนิคลับเสริมพลังอะไรนั่น

เขาทำเกินตัวไปหน่อย...มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนะ

...เดี๋ยวนะ รอแป๊บ คิดดูแล้วในตัวฉันมี "ตัวฉัน" กับ...

"คุณประกาศ" ด้วย

นี่แกมาอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!?

แล้วแกเป็นใครวะเนี่ย?

คึคึคึ...ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะมั้ง

...เฮ้ๆ อะไรน่ะ? ถ้าเป็นไอ้นั่นก็ช่างเถอะ

ส่วนเรื่องของฉันเนี่ย ก็น่าจะเดาออกนะ

......?

แปลกจัง...นี่เป็นพวกช้าหน่อยสินะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะบอกให้เอง

ชื่อของฉันคือ—

อาจารย์ครับ!!

เอ๊ะ...?

ปลอดภัยดีเหรอครับ ดีจังเลย!

สเตฟาน...

นี่! แก! ยังอยู่ไหม...?

...ชื่ออะไรล่ะ!?

●●●●●

ชิ... หายไปซะแล้วเหรอ

เป็นอะไรเหรอครับ?

เอ่อ...

......!

น่าจะเป็นการระเบิดแห่งความอาฆาตที่คุณอะนาอุสึพูดถึงสินะ...!?

ในที่สุดก็เกินขีดจำกัดไปแล้วสินะ...

คงจะเป็นเพราะร่างของราชาภูตมรณะถูกทำลายแล้วล่ะ...

ถึงจะแปลกที่ต้องกล่าวคำขอบคุณ...ก็ขอบใจมากนะ

วู้โฮ! เกาะลอยได้กำลังถล่ม

มีก้อนหินขนาดใหญ่ที่ไม่ใช่แค่ระดับหินธรรมดาตกลงมาเต็มไปหมดเลย!

ด้วยการระเบิดของความอาฆาต แกนของเขาวงกต วัตถุนั้นถูกทำลาย...ไม่นานนี้ เขาวงกตน่าจะกำลังจะหายไปแล้วล่ะ

และควบคู่กันไป ส่วนใหญ่ของเกาะลอยได้ก็เริ่มพังทลายแล้วด้วยสิ...

ถ้ามันตกลงไปในห้องทดลองของจัง หรือหมู่บ้านใกล้ๆ ก็จะเป็นปัญหาใหญ่เลยนะ

เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของเกาะอยู่แล้ว เลยน่าจะไม่ได้หายไปแล้วร่วงลงมา...คิดว่าอย่างนั้นนะ

ถึงแม้จะตกไปในแม่น้ำหรือภูเขาก็ตาม ภูมิประเทศก็จะเปลี่ยนไปด้วย

คงจะส่งผลต่อเส้นชีวิตด้วยล่ะมั้ง...

อืมม...เมื่อกี้ยังไร้พลังสุดๆ เลย ถ้างั้นก็ขอทำงานหน่อยดีกว่า

โดนให้ทำอะไรมาเยอะเกินไป จนพลังเหลืออยู่แค่

นิดหน่อย จะไปจัดการอะไรสักอย่างมาให้เอง

อุรุชิ...ฝากแฟรนไปบนพื้นดินอย่างปลอดภัยนะ!

ฟุ่น

ฟุฟุฟุออน!

อ่า...ได้ครับ!

เวทมนตร์เพลิง》...

ชิฟเอลโน่ บาสต์!!

ด้วย《เวทมนตร์เพลิง》เจาะรูบนก้อนหินก้อนใหญ่

ด้วย《เวทมนตร์ดิน》ขยายรู

เอิร์ธ ดิกเกอร์

เก็บในมิติ!!

แอโร่ บอม!!

ด้วย《เวทมนตร์ลม》 ออกแรง จากด้านในแล้วทุบให้แตก

ดี! ขนาดนี้เข้าได้เลย

คิดแบบขนาน!!

ทุบพวกอื่นต่อไป

เข้าสู่《มิติเก็บของ》 ทยอยเก็บเข้าไปเรื่อยๆ

ครับ ยุ่งเลย

ด้วย《เนตรสวรรค์》ทำให้มองเห็นส่วนที่เหลือของ《มิติเก็บของ》ได้

ดูเหมือนว่ายังเหลือช่องว่างอีกเยอะเลยนะ

เป็นแค่นี้เองเหรอ...ดี! กลับสู่พื้นดินกันเถอะ

ตรงหนองหรือซากศพพวกนั้น รวมกันอยู่นี่เอง... ใช่ไหม...

ลาก่อน เกาะลอยได้...

ฟู่

เหนื่อยหน่อยนะครับ อาจารย์ครับ

ดูเหมือนทุกคนจะปลอดภัยแล้ว ดีจังเลย

ออฟ...

ถึงอย่างนั้นก็นะ มีเรื่องราวมากมาย...มันเป็นเขาวงกตที่ยุ่งยากจริงๆ เลยนะ

ครับ...

และก็...สนุกมากๆ เลยครับ

!?

...สเต...แฟรน!?

อะไรน่ะ ร่างกายมันวิบวับไปหมดเลย!?

เอ่อ

ดูเหมือนจะใกล้แล้วครับ

ผมรับใช้ท่านเจ้า...จัง โดวบี้ นะครับ

!!

ร่างนี้คืออสูรเขาวงกตที่ถูกอัญเชิญโดยผู้สร้าง...ราชาภูตมรณะ คือ "ผู้กลืนกินวิญญาณ" ครับ

เป็นไปไม่ได้...!

ครับ...

ถ้าหากราชาภูตผีผู้เป็นผู้ดูแลเขาวงกตถูกโค่นล้มไป

...อึก! จะทำยังไงกันได้บ้างเนี่ย!!

ร่างกายของผมก็น่าจะสลายไปด้วยล่ะครับ...

ฮิฮิฮิ...

ฮิฮิฮิ... ทำไมหัวเราะล่ะเนี่ย!

มันจะหายไปแล้วนะ!

แม้ว่าการอำลาจะน่าเสียดาย แต่

ผมก็พอใจแล้วล่ะครับ

ผู้สร้างได้บอกกับข้าที่เป็น "ผู้กลืนกินวิญญาณ" ว่า

ไม่ช้าก็เร็ว...ตัวข้าจะถูก "อาฆาตแค้น" ที่กำลังกัดกินร่างนี้เข้าครอบงำ

และ "ตัวข้าไร้นาม" คงจะต้องหายไปอย่างแน่นอน

ดังนั้น ฟังนะ "ผู้กลืนกินวิญญาณ"

ก่อนที่จะเป็นแบบนั้น อยากให้เจ้ามากินส่วนหนึ่งของ "ข้า"

และหากเจ้าสามารถดูดซับความทรงจำของ "ตัวข้าไร้นาม" ได้อย่างดีแล้ว...

ได้โปรด...ความฝันที่ข้าทำไม่สำเร็จ...

...ไม่สิ...อาจจะคาดหวังมากเกินไปไปหน่อย...

เอ่อ...

...ยังไงก็...อยากให้คุณใช้ชีวิตอย่างอิสระ!

แล้วผมที่เป็นผู้กลืนกินวิญญาณ ที่กลืนกินส่วนหนึ่งของผู้สร้าง

ก็แค่ท่องไปในเขาวงกตโดยที่ไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนแปลงอะไรเป็นพิเศษ...

แต่ก็ค่อยๆ มีอีกคนหนึ่งในตัวผม...

หลังจากที่ได้หลอมรวมกับสเตฟาน "ความรู้สึก" ที่หลับลึกอยู่ภายในร่างกายก็สั่นสะเทือน...

จึงกลายเป็นตัวผมในตอนนี้ครับ

ตอนแรกความทรงจำก็ยังไม่เป็นระเบียบอยู่เลยครับ

ความรู้สึก...?

ช่วยบอกท่านเจ้า...จัง โดวบี้ ด้วยนะครับ

ฟุฟุ...

ว่าจะเป็นแฟนของคุณตลอดไป...

และท่านอาจารย์ ฟรัง คุณอุรุชิ...

ที่ได้ร่วมผจญภัยไปกับพวกคุณ

ความทรงจำที่ดีที่สุด...

เอเฮะเฮะ

ราตรีสวัสดิ์...ทุกคน...

สเตฟาน!!

...? 1~

.......!

สเตฟานได้ทิ้งสมุดบันทึกไว้หนึ่งเล่มแล้วหายตัวไป

คู~น...

หลายวันต่อมา

แล้วก็ผัดคลุกกับผงที่เหมือนขมิ้นนี่น่ะนะ

โฮ่โฮ่ อุนารุโฮโด

หอมน่าดูเลยนะ... กลิ่นนี่...

โอ๊ะ จัง!

ร่างกายสบายดีแล้วเหรอ

อืม ยังไม่สมบูรณ์เต็มร้อยอยู่หรอกนะ... ว่าไหม

ว่าแต่... ผมได้อ่านสมุดบันทึกที่สเตฟานทิ้งไว้มาน่ะ...

พอรวมกับอันที่ผมไปได้มาก่อนหน้านี้แล้ว

อยากให้คุณลองหาเวลาไปอ่านด้วยนะ...

...อืม... เข้าใจแล้ว ไว้ค่อยอ่านเอง

ในเล่มนั้นน่ะ

ในสถานที่นั้น บันทึกของ "ไร้นาม" ที่เขาใช้เป็นตัวทดลอง ได้ถูกบันทึกไว้น่ะครับ

ซากปรักหักพัง ที่เคยเป็นดันเจี้ยน เขาวงกตนั้น เป็นสถานที่ลับสุดยอดของ "อาณาจักรเรดอส" มหาอำนาจทางเหนือ...

เด็กหลายคนถูกนำมาเป็นตัวทดลอง—

อา...อย่างนั้นเหรอ...เป็นแบบนี้นี่เอง...

การกระทำของราชาภูตมรณะ และการพูดจาของสเตฟาน...

ถึงจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่รู้สึกว่า

มันเข้าที่เข้าทางหลายอย่างเลยครับ

ส่วนคุณฟรังน่ะ

เรื่องที่ช่วยราชาภูตมรณะไม่ได้

หรือเรื่องที่สเตฟานจากไปในตอนที่เธอไม่อยู่

ก็น่าจะมีอะไรที่เธอรู้สึกอยู่บ้างล่ะนะ

ช่วงสองสามวันก่อน ก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยไป

แต่ตอนนี้ก็ถึงขนาดที่ว่ากินแกงกะหรี่ไปหลายถ้วย

แล้วค่อยให้เธออ่านสมุดบันทึกทีหลังไหม

น่าจะประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้วมั้ง

ถึงจะทำอย่างอื่นไปต่างๆ นานา แต่ก็ติดอยู่ที่ห้องแล็บของจังไปซะได้

ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางแล้วล่ะ

แต่ว่ามันก็ดีแล้วล่ะมั้ง? ได้รับมาตั้งเยอะแยะ...

รางวัลที่ได้จากจังมันเกินเป้าไปถึง 500,000 โกลด์เลยนะ

ไม่เป็นไรหรอกพวกเธอ... เพราะพวกเธอและสเตฟานได้ดูแลฉันไว้หมดแล้ว...

แค่ว่าไม่ได้พูดออกไปว่า "ขอโทษนะครับที่เป็นนายที่ห่วย" นั่นแหละที่ยังค้างคาใจอยู่...

สุดท้ายก็บอกว่าพอใจแล้วด้วยนะ ถึงกับหัวเราะด้วยซ้ำ...

สำหรับภูตมรณะ การตายไปพร้อมกับรอยยิ้มถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุด...

...ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ

แต่ว่าการจัดการเรื่องต่างๆ ที่ต้องตามมานี่ ฝากไว้กับพวกเธอนี่มันโอเคเหรอเนี่ย?

หืม? อ่า...

เมื่อมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นแล้วล่ะก็

จะปล่อยไว้โดยไม่รายงานให้กิลด์รู้ก็ไม่ได้นะ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ตัวผมที่เป็นอาชีพเฉพาะทางระดับ B ก็จะพูดคุยได้ง่ายกว่าอยู่แล้วล่ะนะ

ว่าแต่...

ก้อนหินใหญ่ที่君เก็บไว้ใน《การจัดเก็บมิติ》นั้น เพราะมันมีคุณสมบัติธาตุภูตมรณะ

เลยควรจะไปทิ้งไว้ในดินที่มีธาตุอื่นที่แข็งแกร่ง... อย่างเช่น ภูเขาไฟ หรือทะเลอะไรแบบนั้นน่าจะดี

แบบนั้นธาตุจะหักล้างกันเอง แล้วก็จะไม่เกิดอสูรเวทภูตมรณะขึ้นมาด้วยนะ!

อ่า เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ ช่วยได้เยอะเลย

งั้นก็

ไปกันเถอะ

อืม

อืม จุดหมายคือเมืองท่าดาร์ซใช่ไหม?

จากที่นั่นไปบัลโบร่า แล้วก็ウルムットสินะ

อืม!

สบายดีจ้ะ!

ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ

แล้วเจอกันนะ

พวกนักผจญภัย...เราคงจะได้เจอกันอีกแน่นอน

อืม

จัง... ตอนแรกคิดว่าเป็นแค่คนแปลกหน้าเฉยๆ

ข้าคือ "จัง โดวบี้"!!

แต่เขาก็มีบางอย่างที่ดึงดูดผู้คนนะ...

คงเป็นเพราะว่าความทรงจำของ "คนไร้ชื่อ" ในตัวสเตฟานกับผู้กินภูตมรณะนั้น

เป็นนายของเหล่าผู้ตายที่เคลื่อนไหวอย่างน่าสนใจ...

มันไปเข้าอกเข้าใจในเรื่องที่ว่า "ชอบจัง" จนกลายเป็นร่างนั้นกระมัง

ฮ่าๆๆ

ฉันกำลังนึกถึงข้อความในสมุดบันทึกของ "คนไร้ชื่อ" ที่เพิ่งเรียกไปเมื่อครู่นี้อยู่เลย

วันที่ 10 ตุลาคม 3622

วันนี้มีผู้บุกรุกดันเจี้ยนเป็นครั้งแรก

เดินทางมาถึงเกาะนี้ไกลขนาดนี้... ช่างเป็นคนชอบทำเรื่องแปลกๆ เสียจริง

ดูสิ เหมือนเป็นผู้ใช้เวทภูตมรณะระดับสูงเลยนี่นา!

เขาไม่ใช่รุ่นพี่ของฉันหรือไง

ดูอยู่ไหม ผู้ดูแลดันเจี้ยน!!

ข้าคือ จัง โดวบี้!

รังของอสูรเวทภูตมรณะ... ดันเจี้ยนที่คู่ควรกับข้าอย่างแท้จริง!!

ข้าจะต้องพิชิตให้ได้แน่นอน!!

รู้สึกเหมือนวิญญาณสั่นไหวเลย

ดี...พูดไม่ออก แต่เท่...โคตรเท่!

ใช่แล้ว...สิ่งที่ขาดไปของฉันก็คือสิ่งนี้!

ความเท่แบบผู้ใช้เวทภูตมรณะนี่เอง

ขออนุญาตนำไปเป็นแนวทางหน่อยนะ

เอ่อ...เอ่อ

ข้า...วะ...เดี๋ยวนะ ไม่เหมือนกันไม่ได้ใช่ไหม...

งั้นก็... ข้า ผู้ มาสเตอร์ดันเจี้ยน ผู้ดูแลดันเจี้ยน!

ราชาปีศาจ...ริทช์! คุคาคาคา...

แบบนี้เป็นไง?

คราวนี้เจ้าพวกกินภูตมรณะที่เกือบจะจับได้นี่มันเก่งเกินไป

จนต้องขับไล่มันออกไปซะแล้ว...

หวังว่าสักวันหนึ่ง

จะได้เจอเขาอีกนะ...!

โปรดติดตามตอนต่อไป...