ตอนที่ 84

อนิเมะทีวีซีซั่น 2 ประกาศแล้ว! เกิดใหม่เป็นดาบ

(จากนิตยสารไมโครแมกกาซีน "เกิดใหม่เป็นดาบ")

ตอนที่ 84 บ้านหลังที่สอง

กำหนดการวางแผงเล่มที่ 17 วันที่ 24 มี.ค.!!

ผู้ที่จะเหวี่ยงดาบปกป้องบัลโบรรา...คือ!?

ต้นฉบับ: ยู, งานภาพ: มารุยามะ โชอะ, คอนเซ็ปต์ตัวละคร: โออิ คิระกุ

อ๊ะ...หยุดเดี๋ยวนี้เถอะครับ!

ทำไมถึงจะมาฆ่าพวกเราล่ะ

อึก...เสียงดัง...แฮ่...!

ว๊ากก!

มีเสียงดังอยู่ในหัว...โครมคราม...!

ใครก็ได้! ทำลายแล้วฆ่าพวกเราซะ...!

มะ...มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน...!

ทอนิกักตายแล้วโว้ยยยย! คุณตาจ๋า กับเด็กน้อย!

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!

มะ...!?

ดาบมันลอยรับไว้...!?

อย่ามาทำแบบนั้นสิ

ถ้ายังจะก่อกวนバルโบราอีกนะ

ห๊ะ~? แกเป็นอะไรของแกวะเนี่ย!?

ไม่เข้าใจเลยว่าแกเป็นอะไร!!

ต้องตัดให้ได้

...เตือนแล้วนะ

เชอะ...ดาบมันขยับไม่ได้เหรอ!?

อา...ขอบคุณมากครับ

อาจจะไม่มีอะไรตอบแทนมากมาย แต่ขออย่างน้อยก็ขอชื่อคุณก่อน...

●●●●●

โฟลน์ด์ อานงูล

ยากลำบากจริง ๆ

อานงูล...

เป็นไปได้ไหมครับ... คุณชายตระกูลอานงูล แห่งซอลโดเซีย...!?

ขอโทษนะครับ ไม่ค่อยทราบชื่อของนักผจญภัยหลาย ๆ ท่านเลยครับ...

...! รู้จักเหรอครับ?

ค่ะ...ฉันเองก็เป็นชาวโซลเดเชีย ราชอาณาจักรทางใต้...ที่ตอนนี้ล่วงลับไปแล้วค่ะ...

เป็นเรื่องที่ผ่านมาเกือบ 30 ปีแล้วนะคะ เคยเห็นคุณชายจากตระกูลอานอนคูร์ฝึกดาบหลายครั้งเลยค่ะ

ถือว่าเป็นสหายกันสินะ

ใช่แล้วค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ด้วย...

อืม...ในตระกูลก็มีแค่ข้าคนเดียวล่ะนะ

...ว่าแต่ ที่นี่มันอันตรายนะ ตรงโน้นมีที่ตั้งของเหล่าอัศวินอยู่

ค่ะ รู้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะไปขอบคุณท่านนะคะ...

ไม่เป็นไรหรอก

ดีใจที่ได้เจอนะ อย่าตายล่ะ

●●●●●

บัลโบรา...เมืองท่าที่ได้รับคำเชิญจากสหายร่วมรบในอดีต...

ชอบทิวทัศน์ที่มองออกไปสู่ทะเล

ดินแดนบ้านเกิดของฉันที่ล่มสลายอย่างโซลดเซีย...

แม้จะไม่มีทะเล แต่ก็มีภูเขาที่สวยงาม ป่า และทะเลสาบ

มีนักดาบผู้ใช้วิชากว่าหลายคน...แต่ไม่ยินยอมให้ถูกรุกรานจากประเทศอื่น

จึงถือดาบเพื่อการป้องกันเท่านั้น เป็นประเทศเล็กๆ ที่อ่อนโยน

แต่...การที่ประเทศเพื่อนบ้านหรือประเทศพันธมิตรมองว่ากลุ่มดาบและดาบเวทมนตร์ที่พวกเขามีนั้นเป็นสิ่งที่น่าเป็นห่วง...การที่พวกเขากบฏ...การรุกรานโซลเดเชียด้วยการร่วมมือกันของเหล่าพันธมิตร

พวกเขาได้ใช้เวทมนตร์มหาศาลที่โจมตีจุดอ่อนของเหล่านักดาบ พร้อมทั้งจ้างผู้ควบคุมอสูร ทำให้ราชอาณาจักรโซลเดเชียล่มสลายใน 3 วัน ด้วยการรบด้วยสายฟ้าของเหล่าอสูร

ไม่มีวันลืม ตอนที่ข้าอายุได้ 10 ขวบ

นับแต่นั้นมา การล้างแค้นของข้าก็เริ่มต้นขึ้น...

ขณะที่เร่ร่อนไปตามท้องถนน ข้าฝึกฝนฝีมือดาบ จนกระทั่งอายุ 13 ขวบ ก็ได้เป็นทหารรับจ้าง

ข้าตั้งใจให้ตนเองเป็นกำลังสำรอง ให้กับฝ่ายที่เป็นศัตรูของพันธมิตรแห่งประเทศผู้เป็นศัตรู วันเวลาที่หมกมุ่นอยู่กับสงคราม

มันเป็นวันที่ดุเดือดและยาวนาน แต่ด้วยความช่วยเหลือของสหายร่วมรบมากมาย ข้าจึงสามารถบรรลุการล้างแค้นได้

การที่ข้าอยู่รอดจากสงครามอันยาวนานได้ ก็เป็นเพราะการฝึกฝนระหว่างการรบนี่เอง...ที่ได้รับสกิล《ความโปรดปรานแห่งเทพดาบ》มาจากทวยเทพ

ดาบเวทมนตร์ที่ตระกูลอานงูลผู้สูงศักดิ์เคยครอบครอง...

ดาบเวทมนตร์ที่คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งซึ่งข้าโค่นล้มในสนามรบ...

ดาบเวทมนตร์ที่เพื่อนร่วมรบที่ล้มลงในสนามรบได้ทิ้งไว้...

ดาบเวทมนตร์ที่ข้าสัมผัสและ "เรียนรู้" ไปแล้ว จะเรียกข้อมูลออกมาจากมิติที่เรียกว่า "เขตแดนแห่งเทพ" แล้วปรากฏเป็นสำเนาขึ้นมา นั่นคือ《ความโปรดปรานแห่งเทพดาบ》

อดีตที่ลืมไม่ลง...คืออาวุธของข้า

ดาบยาวที่หักโค่นนี้ เพื่อสัมผัสถึงตระกูลในอดีต... และสหายร่วมรบ...อยู่เสมอ

ดินแดนบ้านเกิดที่สูญเสียไปของข้า...จะยอมสูญเสียไปอีกไม่ได้

ถ้าฮาร์โบราตกอยู่ในวิกฤต ก็ต้องช่วยไว้ให้ได้

ก็...

●●●●●

อร่อยจัง...นี่

นักผจญภัยเด็กยุคนี้...จำได้ว่าที่ "กรงคริสตัล"...

คุณลินฟอร์ดครับ!!

หินเทพมาร ได้วางไว้ในวิหารเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?

หึ ไม่มีปัญหาครับ

ห้ามให้ใครผ่านเข้าไปเด็ดขาด!

ฝากไว้กับผมเลยครับ!

ออน...

ฮ่า ๆ ๆ...

กอเลมจากที่อื่นล่ะครับ อาจารย์...

อืม...ตอนนี้ในพื้นที่แล้วก็ไม่มีแล้วล่ะ...

ทำลายไปเยอะเลยนะ? จัดการไปทั้งหมดแล้วเหรอ...?

ภาวนาให้ไอ้บ้านั่น ไซโคตัวพ่อ จะไม่ปล่อยกอเลมศิลาเวทมนตร์ออกมาอีกนะ

ออน ๆ!

อูลชิยักษ์! เจอแล้วเหรอ!

อูลชิหาที่อยู่ของรินฟอร์ดเจอแล้ว

ฟรัง...พักสักหน่อยแล้วค่อยไปกันเถอะ

อืม...ไปได้นะ

เมื่อกี้เพิ่งพักทานขนมปังแกงกะหรี่ไป

แต่ว่านะ...

ไม่เป็นไร

●●●●●

อย่าหักโหมไปสิ

ออน!

อูลชิ เก่งจัง เก่งมากเลย

สมกับเป็นอูลชินะ!

...โทริโคล่ะ...

ที่เรียกว่า "วิหาร" ของบาลโบร้าสินะ

มันอยู่ด้านในของจัตุรัสที่ลอดผ่านพาเหรดของคุณชาร์ล็อตต์สินะ

"วิหาร" เนี่ย เป็นสถานที่ที่บูชาเทพเจ้าทุกองค์เลยนะ

เหมือนเป็นเวอร์ชันใหญ่ของห้องเปลี่ยนอาชีพในกิลด์นักผจญภัยเลยล่ะ

เขาว่ามันทำให้รู้สึกถึงเทพเจ้าได้ใกล้ชิดกว่าอะไรนั่นน่ะ

แล้วก็มีพูดถึงการปลุก "เทพมาร" ขึ้นมาด้วย เป็นเพราะเหตุผลนั้นเหรอ?

ทหารยามโดนฆ่าแล้ว มีคนเฝ้าอยู่...เป็น "คนนอกรีต" สินะ

ไอ้พวกนี้มันพวก "สาวกของเทพมาร" เหรอ...เป็นพวกปีศาจที่มีเจตจำนงของตัวเองหรือเปล่า?

ดี...หลีกเลี่ยงการสูญเสียที่ไม่จำเป็น

ชื่อ:แอนตัน เผ่าพันธุ์:ปีศาจ/มนุษย์ปีศาจ (อีบิล ฮิวแมน) สถานะ:จิตปีศาจ ฉายา:สาวกของเทพมาร

ไปอ้อมๆ แล้วแฝงตัวเข้าไปใกล้วิหารหลักก่อน...

《สัมผัสชีวภาพ》!!

ตรงหลังคาโน่น มีใครอยู่! เป็นใครกัน!?

โอ้โห เจอซะแล้วเหรอ!?

สกิลตรวจจับนี่สูงแฮะ!!

อาาา ทางตรงเป็นทางออกสินะ!

อืม!

ผู้ที่บุกรุกเข้ามาในวิหาร จงถูกฟันให้ตาย!!

โอชิโตรุ!!

...ตามวงจรเวทมนตร์ที่ข้าปูไว้

ในวิหารนี้ วิญญาณของเหล่าข้าภายใต้บังคับของบาลโบร้า ต่างก็หลั่งไหลมารวมกันเรื่อย ๆ

ไม่รู้สิ...ว่าจะรวบรวมวิญญาณได้มากพอที่จะทำให้ชิ้นส่วนเนื้อของเทพเจ้าปรากฏออกมาไหมนะ...

ศิลาเทพมาร จงเปิดออกเถิด! "วิถี"... "โถงทางเดิน" ที่หลับใหลอยู่แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของชิ้นส่วนเนื้อ!

วิหารนี้ควรจะเชื่อมต่อด้วย "โถงทางเดิน" ที่กว้างกว่านี้สิ!

โอ้... โอ้... สมกับเป็นวิหารจริงๆ เลย...! เข้าถึงได้ง่ายดายแฮะ...

โอ้...

เทพมาร...

ได้พบท่านอีกครั้งแล้วนะ... ท่านเทพของข้า...

ในตอนนี้... ข้าจะบรรจงถ้วยแห่งการบูชายัญของท่านด้วยวิญญาณนับไม่ถ้วน

โปรด... โปรดรอสักครู่เถิด...

เคลื่อนย้ายด้วยจิต!

เวทมนตร์เปิดฉาก!!

โอยย! รับไปเลยนะเจ้าเฒ่า!!

《เวทมนตร์ปีศาจ》 กำแพงอาคม

!?

!!

น...เหรอ!? กำแพงที่เปิดใช้งานเองแบบนี้!?

ฟุ...เหรอ...?

พวกเจ้ามันเป็นอะไรกัน!?

โปรดติดตามต่อ...