จะให้ดูเปลวไฟที่แท้จริงให้ดูเอง
ถ้าดูนี่แล้วยังไม่หมดใจสู้ก็
ดูให้ดีนะ
จะเอาไปคุยกันต่อคงไม่ไหวแล้วล่ะ
กุโรไซ เอ็กซ์ตร้าสกิล โคคุเอน
ตอนที่สิบสี่ เรื่องของเผ่าอสูรใหญ่
อ่า...
นั่นมัน...เปลวไฟนั่น
ไม่ใช่คาถาที่ใช้พลังเวทรอบตัวเลยนะ!
สิ่งที่ก่อตัวเป็นเปลวไฟนั่นมาจากพลังของเขาแต่เพียงผู้เดียว
ความรุนแรงของภัยพิบัติมันคือพลังของเขาเลยนี่นา—!!
จะทำยังไงดี? ยังจะสู้ต่ออีกเหรอ?
คึ่ก...
ดีมากเลย กลัวจนตัวสั่นเลยนะ
ได้โปรด ยอมแพ้ด้วยวิธีนี้เถอะนะ
พาเจ้าหญิงหนีไปเถอะ
ตรงนี้ให้ข้าเอง
หุบปากไปเลย ไอ้แก่บ้า
ข้าที่แบกรับความรู้สึกผิดของสหายที่กระจัดกระจายอย่างน่าสมเพชเช่นนี้...
แล้วให้หนีไปต่อหน้าศัตรูที่เจอสักทีอย่างนั้นเหรอ?
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
ฉันมีความภาคภูมิใจที่ถูกเลี้ยงมาให้เป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไปนะ!
สู้จนกว่าจะอับอาย ก็ยอมตายดีกว่านะ
หนุ่ม...
เช่นนั้นฉันก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้าเองนะ
...เป็นอย่างนี้นี่เอง
แย่แล้ว สิบแตกไปหมดเลย
เดี๋ยวก่อนนะ พี่ชาย!
หลีกไปตรงนั้น
ไม่ครับ!
คนผู้นี้อาจจะไม่ใช่ศัตรูก็ได้นะ
โอ๊ะ?
ทำไมล่ะ? ก็เหมือนกับพวกปีศาจหน้ากากที่มาโจมตีหมู่บ้านไม่ใช่เหรอ
แกเองก็บอกแบบนั้นไม่ใช่เหรอ!?
ใช่ครับ แต่ว่า...
ฮอบกอบลินสองคนที่พยายามต้านทานคาถาโคม่าได้น่ะ
ดูเหมือนจะไว้วางใจและรักใคร่ในตัวข้า
แม้แต่หมาป่าที่คอยกันข้าไว้...
ใกล้มากเลย คุณรันกา
มันดูแตกต่างจากเผ่าออร์คที่นำทัพอย่างสิ้นเชิงเลยครับ
เยี่ยม! เจ้าหญิง
อีกนิดเดียว!
คิดให้ดีนะ ว่าเจ้าสาวคนนี้จะพยายามปกป้องใครกันแน่
นี่ คุณวาคะ?
อืม...
ดูเหมือนบรรยากาศจะเข้าที่เข้าทางแล้วสิ
ตอนนี้ไม่ต้องการนี่แล้วใช่ไหม
!?
นี่แก...กำลังทำอะไร...
มันกลืนลงไปแล้วนะ
ถ้าโยนพวกนั้นมั่วๆ ออกไป คนก็ตายเป็นแถวแน่ๆ
...สุดท้ายแล้วแกมันเป็นใครกันแน่?
ฉันเหรอ? ฉันก็แค่สไลม์ธรรมดาน่ะ
สไลม์ริมุรุ
สไลม์เหรอ?
บ้าเอ๊ย อะไรก็เป็นได้ทั้งนั้นเลย
เอ๊ะ!?
โฮโยน
โฮะ...
นี่มัน...ของจริงเหรอ...
ว่าแต่ หน้ากากนี่เป็นของที่ระลึกของผู้หญิงคนหนึ่ง เพิ่งจะกลับมาอยู่ในมือข้าเมื่อเช้านี้เอง
ถ้าอยากจะให้ยืนยันอีกทีว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับคนที่มาโจมตีหมู่บ้านพวกแกก็เชิญได้เลยนะ
นี่ไง
งั้นก็ว่ามาสิ
อ๊าาา...
รู้สึกเหมือนจะคล้ายนะ...
ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะมีพลังต้านทานเวทมนตร์อยู่
แต่ปีศาจในตอนนั้นไม่ได้ซ่อนพลังลึกลับเอาไว้เลยนะ
ถ้าอย่างนั้น...
●●●●●
ขอประทานอภัย
เป็นความเข้าใจผิดของพวกเราเอง
ได้โปรดรับคำขอโทษของเราด้วยเถอะนะ
อืม ไม่ลำบากเลย
เฮ้อ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นยังไงซะอีก
เอ๊ะ...? คุณริมุรุ...?
อ้อ ตื่นแล้วเหรอ พวกแก
พวกออร์คก็ไม่เป็นไรนะ?
ครับ เพราะยาฟื้นฟูที่ได้รับมาน่ะครับ...
ดี งั้นพวกเรากลับเข้าเมืองกันทุกคนเลยนะ
ครับ!
ทุกคนรวมพวกเราด้วยเหรอครับ?
ใช่สิ มีเรื่องต่างๆ ให้ถามเยอะแยะเลย
จะจัดอาหารให้กินด้วยนะ
คำเชิญนี่น่าชื่นใจนะ แต่...จะไหวเหรอ?
ต้องขอโทษด้วยนะ
ก็เป็นเพราะว่าเราทำเพื่อนของพวกคุณบาดเจ็บไปหน่อย
ก็มันเป็นกันแบบนี้แหละ
ในเมื่อไม่มีคนตายก็ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้วกัน
แถมวันนี้พวกเราก็มีงานเลี้ยงด้วยนะ
ถ้าคนเยอะๆ ยิ่งสนุกไม่ใช่เหรอ?
ว่าแต่ พวกคุณชื่ออะไรเหรอ?
เปล่าครับ พวกเราไม่มีชื่อเสียงอะไรหรอก
อ้อ อย่างนั้นเหรอ ปกติมันไม่มีชื่อนี่นา
กลับมาแล้ว!
ยินดีต้อนรับกลับนะ!
ท่านอินนิ!
ยินดีต้อนรับกลับครับ ท่านริมุ!
ยินดีต้อนรับกลับครับ!
ยินดีต้อนรับกลับนะ!
ไปกันเถอะ
...ดี!
คุณริมุรุ เชิญเลยครับ
อ้อ ขอบใจนะ
...คุณริมุรุ คุณไม่ได้บอกว่าไม่รู้เรื่องอะไรเหรอ?
ตอนนี้ข้าอยู่ในร่างมนุษย์นี่นา
ท่านคงจะเข้าใจอยู่แล้วล่ะครับ
อยากให้ท่านได้ลิ้มรสของอร่อยนี่ไม่ใช่เหรอ?
...คุณริมุรุ?
ฟุฟุฟุ
อืมมม... ก็โอเคนะ
อร่อยจังเลยนะ โกบุอิจิคุง!!
พวกหัวหมูบุกโจมตีพวกออร์คตัวใหญ่เหรอ? บ้าไปแล้ว!
พวกหมูติดอาวุธเป็นพันๆ โจมตีจนหมู่บ้านถูกเหยียบย่ำยับเยินไปหมด
เป็นเรื่องจริง
บรรดาพี่น้องที่มีอยู่สามร้อยคน ตอนนี้เหลือแค่หกคนเท่านั้น
ไม่น่าเชื่อเลย... มันเป็นไปได้เหรอถึงขนาดนั้น...
มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอครับ?
โกบุตะ
แน่นอนสิ พวกออร์คกับพวกออร์คก็นี่ระดับความแข็งแกร่งมันคนละระดับกันเลย
พวกออร์คที่ด้อยกว่าจะเข้ามาโจมตีได้เนี่ย มันก็เป็นไปได้แล้วนะ
แล้วจะทำให้หมดล้างเผ่าพันธุ์ไปเลยเนี่ย
มันก็ไม่ได้หมดล้างเผ่าพันธุ์สักหน่อย
พวกเรายังอยู่ไม่ใช่เหรอ
...ขอโทษนะ
เข้าใจแล้วล่ะสิ ก็เลยรู้สึกเสียใจสินะ
เนื้อนี่พอแล้วเหรอครับ ท่านริมุ?
น้องสาวของคุณเก่งจังนะ
ขอพักทานอะไรหน่อย
รู้เรื่องสมุนไพรกับเครื่องเทศเยอะแยะเลย
อ๊ะ ในพริบตาเดียวก็สนิทกับเหล่าโกบริน่าแล้ว
...เพราะว่าเจ้าเป็นพวกคุณหนูมาตั้งแต่เกิดนี่นะ
คงจะดีใจที่ได้รับความไว้วางใจสินะ
※
แล้ว พวกคุณจะทำยังไงต่อไปเหรอ?
ทำยังไงเหรอครับ?
คือแผนการในอนาคตไงครับ
ไม่ว่าจะตั้งเป้าจะฟื้นฟูตัวเอง
ไม่ว่าจะย้ายไปตั้งรกรากที่อื่น
ชะตาชีวิตของพวกพ้องก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณไม่ใช่เหรอครับ?
...รู้จักแล้วก็สะสมพลัง แล้วลองอีกครั้ง
มีแนวทางไหม?
● ● ● ● ● ●
นี่มันไม่มีแผนเลยนี่นา
อยากจะเสนออะไรหน่อย คือพวกนายทุกคนเต็มใจที่จะเป็นลูกน้องของฉันไหม?
หา?
ก็...ที่ฉันจะจ่ายให้มันแค่เรื่องปัจจัยสี่ก็เท่านั้นนะ
มีฐานทัพไว้ก่อนก็ดีไม่ใช่เหรอ?
แต่ว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะดึงให้เมืองนี้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการแก้แค้นของเราด้วย...
ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเพื่อพวกแกเพียงอย่างเดียวนะ
พวกออร์คเป็นพันๆ ตัว แถมยังติดอาวุธมาโจมตีด้วยเหรอ?
อย่างนั้นแล้ว มันก็เป็นเรื่องผิดปกติอย่างแน่นอน เมืองนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัยแน่ๆ ล่ะนะ
ด้วยเหตุนี้ การมีกำลังพลเยอะกว่าก็เป็นผลดีกับทางเราด้วย
...อ้อ เข้าใจแล้ว
...ขอโทษนะ ขอเวลาคิดสักครู่นะ
อ้อ คิดให้เต็มที่เลยนะ
...มันไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะ
แต่การตัดสินใจสุดท้ายมันเป็นของคุณนะ
พวกเราจะตามคุณกับคุณหนูไปครับ
ถ้าฉันมีพลังมากกว่านี้ล่ะก็...
...ตัดสินใจแล้วเหรอ?
เผ่าออร์คเป็นเผ่าพันธุ์นักสู้
การรับใช้มนุษย์แล้วออกไปลุยในสนามรบก็ไม่เคยมีปัญหา
ถ้าเจ้านายเป็นผู้แข็งแกร่ง ยิ่งดีใจที่จะรับใช้เข้าไปใหญ่
ข้อเสนอเมื่อคืนได้รับแล้วครับ
พวกเราเหล่าออร์กทั้งหมด
จะขอเข้าร่วมเป็นบริวารของคุณ
...น่าจะคำนึงถึงความรู้สึกของเจ้าตัวมากกว่านี้หน่อยนะ
ถ้าเป็นจริง ๆ ก็คงอยากจะแทงสังหารเพื่อล้างแค้นให้ได้ทันที
นี่คือการยอมรับความไร้ความสามารถของตัวเอง
คือการตัดสินใจในฐานะหัวหน้าตระกูล
เข้าใจแล้ว เรียกพวกออร์คมาที่นี่
สิ่งที่ฉันทำได้นะ
ก็แค่ทำให้การตัดสินใจนั้นของคุณไม่เสียใจ
จะทำเครื่องหมายให้ทุกคนว่ากลายเป็นลูกน้องของฉัน
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/26)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
จอมเวทเสริมพลังงานจิปาถะ กับการค้นพบว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุด
อยากเล่นโหด ขอโหมดนรก
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
