ตอนที่ 87

หลังงานเลี้ยงของเหล่าจอมมาร พวกเราก็ได้มานั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกัน──

นี่คือสตูว์ตุ๋นเนื้อเสือดำของพวกเราครับ

เกิดใหม่เป็นสไลม์

ว้าว

เนื้อที่ละลายในปากมันเข้ากับซอสได้อย่างดีเยี่ยม

ราวกับจะให้เราได้ชิมอีกนิด แต่มันก็จางหายไปอย่างแผ่วเบา

รวมถึงการจัดฉากที่ทำให้เราโหยหาคำต่อไปนี้ด้วย นี่มันอร่อยแบบไม่มีที่ติเลย

อร่อยมาก!!

คุณจอมปัญญาแห่งราชันย์!

รับทราบครับ จะทำการวิเคราะห์สูตรเลย

พองานเลี้ยงของเหล่าจอมมารจบลง

ไอ้เลออนน่ะ รีบกลับไปซะแล้ว

เรื่องของคุณมิซึซัง ก็คิดว่าจะเข้าใกล้ ให้ได้

หลังจากนั้นก็มีการจัดงานเลี้ยงที่ไอ้กี้เป็นเจ้าภาพ

ถึงแม้จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อยว่าจะมีมารยาทการกินแบบไม่เคยเจอมาก่อน

ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องมารยาทอะไรแล้วล่ะ แถมการจัดที่นั่งก็ไม่ได้เคร่งครัดด้วย

อาโออิ มิลริม นั่นมันเหล้าอยู่นะ!

ที่ฉันเอามาให้เนี่ย!

เป็นรางวัลสำหรับการพยายามของเธอน่ะ

ว้าฮ่าฮ่า ดีเชียวล่ะ

พยายามเหรอ?

ก็แอบกัดพริกหยวกดิบไว้เพื่อรักษาใบหน้าที่ไร้อารมณ์นี่แหละ!

ไง...

ทำแบบนั้นด้วยเหรอเนี่ย

การแสร้งทำเป็นถูกควบคุมน่ะ น่าจะหยุดเร็วกว่านี้ได้ไหมนะ?

สุดท้ายแล้วเคลย์แมนก็ไม่ได้พูดถึงตัวการเบื้องหลังสินะ?

หือ...

อืม!

การปรากฏตัว ของตัวละครในมังงะ ชื่อกลุ่มคือ "ชื่อมังงะ" ★มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ตัวละคร กลุ่ม สถานที่ หรือประเทศที่ปรากฏไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับชื่อที่มีอยู่จริงครับ

แต่นี่มันเป็นโอกาสดีที่เราจะได้สู้กับริมุรุนี่นา!

ถึงจะอายุเกิน 20 แล้ว แต่สำหรับมิริมุที่มีลิ้นเด็กอย่างเธอน่ะ มันยังเร็วไปหน่อยนะ ฟุฟุฟุ เรโรชิ

เฮ้ย!?

บทลงโทษที่หลอกพวกเราอีกคนด้วย

เป็นเหล้ากลั่นที่อร่อยจริงๆ นะเนี่ย

วัตถุดิบมาจากองุ่นของอาณาจักรสัตว์อสูรใช่ไหม?

รู้ได้ยังไงเนี่ย

ช่วงนี้พอได้นำเข้าผลไม้มาก็เลยทำได้อย่างเสถียรแล้วล่ะ

งั้นขออีกแก้วเลยนะ

นายก็อย่าเกรงใจสิ

กลับไปดื่มได้เลยล่ะ

น่าเสียดายจริงๆ เลยนะ บาเลนไทน์เอ๋ย

เจ้าคนนั้นต้องชอบแน่ๆ เลยล่ะ

ฟุฟุ ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยสินะ ดูเอาเถอะ

ว่าไปแล้ว บาเลนไทน์ก็กลับไปแล้วนี่นะ

ไม่ได้ถามว่ามันเกี่ยวพันกับศาสนจักรฝ่ายตะวันตกหรือศาสนาลูมินัสไหมนะ

...เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ

เคลย์มันก็จัดการโค่นลงได้ แถมยังได้บัลลังก์จอมมารมาด้วย

แจ้งให้ทราบครับ

การวิเคราะห์เสร็จสิ้นแล้วครับ

สามารถสร้างสรรค์อาหารจานหลักขึ้นมาได้แล้ว

ไหน ๆ ก็ได้สูตรอาหารระดับสูงสุดของโลกมาครอบครองแล้ว

ผลงานจากการต่อสู้ในงานเลี้ยงของเหล่าจอมมารก็ถือว่ายอดเยี่ยม

ท่านรามิลิส โปรดระวังตัวด้วยนะครับ!

ท่านริมุรุ กำลังจะกลับแล้วนะ!? เรื่องการย้ายถิ่นอีกครั้ง...

ในที่สุดก็น่าจะได้คุยกับคุณลูมินัส วาเลนไทน์สักทีสินะ

อนิเมะทีวีซีซั่นที่ 2 ภาคที่ 2 ออกอากาศแล้ว! ข้อมูลล่าสุดของซีรีส์ทินสึรุ โปรดไปที่เพจ 4!

เรื่องเกิดใหม่เป็นสไลม์

ฟุเสะ เก็นซากุ ต้นฉบับ: ฟุเซะ มังงะ: คาวากามิ ยาสึคิ

ต้นแบบตัวละคร: มิตสึบะ

ฉบับคอมิกส์ล่าสุด

วางจำหน่ายเป็นที่ชื่นชอบ!

......

แบบนี้

สายชัวร์แน่ๆ เลย

ได้เลย

แน่นอนอยู่แล้ว

สังคมที่ไร้การแก่งแย่ง

ที่นี่ทุกคนได้รับอนุญาตให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

คือความเท่าเทียมที่สมบูรณ์แบบซึ่งเกิดขึ้นจากการมอบให้ผู้ดูแลเป็นพระเจ้า

คือรูปแบบการดำรงอยู่ของประเทศที่เรียกว่า จักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์รูเบลิโอ

เป็นวิธีเดียวที่จะแสดงออกถึง "พระเจ้า" ผู้ที่กำหนดวิธีการใช้ชีวิตของฉัน

ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งนะ

โดยที่คนอ่อนแอจะไม่ถูกผู้ที่แข็งแกร่งเอาเปรียบ—ถูกขูดรีด

ทุกคนจะยิ้มแย้ม

และไม่รู้สึกไม่พอใจหรือสงสัยต่อการที่ตัวเองไม่มีอิสระ

ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก

แต่ว่า

...อาจจะเป็น

ความรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย

รออยู่นะ ฮินาตะ

มีธุระอะไรเหรอจ๊ะ

รอย วาเลนไทน์

...เปล่าค่ะ

...ลูอิหรือเปล่านะ

...ถึงแม้จะเป็นสหายก็ตาม

ถึงกับไม่สนใจเลยเหรอเนี่ย

ฉันคือลุยนะ

ที่รับบทเป็นองค์จักรพรรดิไง

ช่วยไม่ได้นี่นา

รอยเองก็ใส่เครื่องแบบศักดิ์สิทธิ์ที่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์นะ

ไม่ว่าจะเป็นฝาแฝดคนไหนก็ตาม

หน้าที่ของฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกนะ

...ล้อเล่นเหรอ?

มันไม่ใช่เรื่องตลกจนถึงกับต้องฆ่าน้องชายหรอกนะ

เมื่อคืนรอยถูกฆ่า

คุณเองก็รู้ว่ามีใครบางคนบุกรุกเข้าไปในวิหารศักดิ์สิทธิ์ตอนกลางดึกใช่ไหม?

เอ่อ... ก็ฉันนี่แหละที่เจอ

ตอนแรกก็คิดว่าน่าจะเป็นแค่การล่อให้เบี่ยงเบนความสนใจ เพราะมันหนีไปอย่างรวดเร็ว

ไซนารัต!

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ การถูกตามล่าก็เป็นไปตามแผนที่อีกฝ่ายวางไว้นั่นแหละ

แต่ดูเหมือนว่าผู้บุกรุกจะสังหารรอยที่กลับมาจากงานเลี้ยงของเหล่าจอมมารแล้วหลบหนีไป

ฉันสัมผัสได้ถึงวาระสุดท้ายของเจ้าคนนั้นนะ

แต่ไม่มีพยานเห็นเลยสักคน

เพราะทหารยามที่วิ่งมาช่วยก็ถูกสังหารหมดเลยล่ะ

อืม...

รอยไม่เคยอ่อนแอเลยนะ

ถึงแม้จะเป็นตำแหน่งปลอมๆ แต่ก็มีพลังที่คู่ควรกับการเป็นจอมมาร

นั่นหมายความว่า

ตัวตลกคนนั้นแข็งแกร่งกว่าจอมมารเสียอีก

สี่สองศูนย์

คุณมาอยู่ที่นี่ได้เหรอจ๊ะ

ถ้าทหารยามถูกฆ่า มันก็ต้องเป็นเรื่องใหญ่ไม่ใช่เหรอ?

ท่านลูมินัสจะเสด็จกลับมาเองนะ

อืม ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้นน่ะ

การจัดการความเรียบร้อยก็ไม่เป็นปัญหาแม้องค์จักรพรรดิจะไม่อยู่

ต้องแจ้งเรื่องการตายของรอยด้วย

...รวมถึงปัญหาที่จะตามมาด้วยนะ

รอยเอ๋ย

ปัญหาที่เกิดจากการหายไปของตัวละครจอมมาร

นั่นอาจจะสั่นคลอนทุกสิ่งของรูเบลิโอเลยนะ

เมื่อหลายปีก่อน... ยี่สิบปีก่อน

มันเป็นเรื่องตลกชัดๆ

จะบอกว่านี่คือแก่นแท้ของศาสนาลูมินัสได้ยังไงกัน

ที่ฉันได้มาเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์น่ะ

ไม่ใช่เพื่อเป็นแนวหน้าของ การโฆษณาที่งี่เง่าแบบนี้หรอกนะ

รูเบลิโอสที่ดูสมบูรณ์แบบน่ะ

แต่เมื่อตำแหน่งของเขาในโบสถ์สูงขึ้นเรื่อยๆ ความเป็นจริงก็เริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว

ตัวตนที่แท้จริงขององค์จักรพรรดิคือ ลุย วาเลนไทน์

แล้วจอมมารโลหิตผู้ประกาศการโค่นล้มนั้นก็คือ

รอย วาเลนไทน์

น้องชายฝาแฝดขององค์จักรพรรดิลุย

ผู้คนที่คร่ำครวญถึงการกระทำของจอมมารรอย

ได้ขอความช่วยเหลือจากโบสถ์

และผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือเหล่านั้น

ไม่ต้องกังวลแล้วนะครับ

เหล่าปีศาจถูกอัศวินศักดิ์สิทธิ์จัดการไปแล้ว

พวกเขาคือแขนขวาของเทพลูมินัส

พวกเขาจะไม่ทอดทิ้งผู้ที่เชื่อในแขนขวาแห่งเทพลูมินัสอย่างแน่นอน

โอ้ ท่านอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ท่านลูมินัส...!

โดยไม่รู้ตัวว่านั่นคือการช่วยเหลือที่ถูกจัดฉากขึ้น

พวกเขาจะเพิ่มศรัทธาในศาสนาลูมินัสให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ฟุ...ฟุฟุฟุ

ถึงตรงนี้เองเหรอ...

แต่ว่า

ความชั่วร้ายหนึ่งตนก็ถูกกำจัดไปได้

แบบนี้แล้วนะ—

ถึงเตียงของข้าก็ยังวุ่นวายอยู่เลย

นี่พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่น่ะ

ตอนนั้นแหละที่ข้าได้พบเจอเป็นครั้งแรก

ได้พบกับผู้ที่ถูกบูชาว่าเป็นพระเจ้าองค์เดียว

ฟุฟุ

พวกคุณทั้งสอง

ฟุ

จะตายไปโดยทิ้งข้าไว้ไม่ได้นะ

อะไรกันยะ?

เอ๊ะ...

ฟื้นขึ้นมาแล้วเหรอ!?

จบแล้ว...

สิ่งที่ข้าทำไปน่ะ...

เจ้าก็เหมือนกันนะ มนุษย์

ความยุติธรรมน่ะคืออะไรกัน?

การปราบความชั่วร้ายงั้นรึ? สมมติว่าเป็นแบบนั้นก็เถอะ—

อย่าตายไปทั้งๆ ที่ยังมีความคิดที่วุ่นวายอยู่ในใจสิ

ว่าการกระทำของข้ามันชั่วหรือไม่น่ะ

กล้าดียังไงถึงมาตัดสินด้วยตัวเองด้วยร่างกายอันเล็กจ้อยนี่กัน!

แผลน่ะ—

ความยุติธรรมที่ตอบสนองเจตจำนงเสรีได้ทั้งหมดน่ะ มันไม่มีหรอก

คนที่คิดว่าทำได้ต่างหากที่หยิ่งยโสสินะ

ไม่จริงเหรอ?

ลองดูกันสักสัปดาห์เถอะ

ถ้าเจ้าสามารถโค่นเหล่าใจกลางของข้าได้

ก็คงจะผ่านบททดสอบแห่งดวงดาวทั้งเจ็ดไปได้กระมัง

ถึงตอนนั้น ข้าก็จะเล่นกับเจ้าอย่างจริงจังเลยล่ะ!

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

ด้วยการใช้ "ผู้ช่วงชิง"

ข้าผู้ผ่านบททดสอบและได้รับพลังใหม่ก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้ง

เดิมพันด้วยชีวิตเพื่อท้าทาย

และพ่ายแพ้

จึงยอมจำนน

พระเจ้าองค์เดียว ลูมินัส

เครื่องดื่มนั่น

สัญลักษณ์แห่งระเบียบของรูเบลิออส

สู่การมีอยู่อันเด็ดขาดนั้น—

—นั่นคือเรื่องราวคร่าวๆ จากงานเลี้ยงของเหล่าจอมมารเมื่อคืนนี้

มังกรชั่วร้ายที่น่ารังเกียจนั่น

มันมาขวางทางข้าไม่หยุดเลยนะ

รอยก็เหมือนกันนะ รอย!

ถ้าอยู่ในสายตาของข้า ข้าก็ทำให้เจ้าฟื้นขึ้นมาแล้วนะ

ขออภัยด้วยเพคะ

เป็นเพราะข้าปล่อยผู้บุกรุกหลุดลอยไปน่ะ...

...ดี

เจ้าได้ทุ่มเทให้กับการป้องกันแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อเตรียมรับมือกับมังกรพายุที่ฟื้นคืนชีพแล้ว

คนที่ควรจะรับผิดชอบก็คือข้าต่างหาก

ไม่หรอกเพคะ มันเป็นผลจากการที่น้องชายของข้าไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของคุณลูมินัสได้

ขออย่าให้คุณกังวลใจเลยนะคะ

................

เรื่องเกิดใหม่เป็นสไลม์

...ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะคร่ำครวญถึงการสูญเสียหรอกนะ

ความสัมพันธ์กับพวกมันต่างหากที่จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของรูเบลิออส

มังกรปีศาจได้ฟื้นคืนชีพ และจอมมารองค์ใหม่นามว่าริมุรุก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

เราจำเป็นต้องคิดหามาตรการรับมือให้ได้

จงแสดงความคิดเห็นอย่างไม่อ้อมค้อมออกมา

ครับ

รับทราบแล้วครับ

ภัยคุกคามที่ปรากฏขึ้นในป่าใหญ่จูรา

ต่อสิ่งนี้ ประเทศฝ่ายตะวันตกน่าจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

ถ้าหากได้รับการยอมรับในฐานะศัตรูร่วมของมวลมนุษย์ก็จะสะดวกดี

ก็น่าจะจริงนะ ในเมื่อรอยไม่อยู่แล้ว ความศรัทธาก็อาจจะลดน้อยลง

ถ้างั้นเราก็รับมันเข้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่ดีของเราก็แล้วกัน

ไม่หรอก

เจ้าจอมมารหน้าใหม่ที่ชื่อริมุรุผู้นั้นน่ะนะ

คงเป็นไปไม่ได้กระมัง

เขาบอกว่าอยากจะสร้างประเทศที่น่าสนุกให้ได้เลยนะ

เรื่องนั้น จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือของมนุษย์อย่างยิ่ง ดังนั้นข้าจะปกป้องเอง

ข้าได้แสดงท่าทีอย่างเด็ดเดี่ยวต่อหน้าความหลงตัวเองของเขาแล้วนะ

“ใครก็ตามที่มาขัดขวาง ไม่ว่าจะเป็นคน ปีศาจ หรือแม้แต่ศาสนจักร ก็คือศัตรูของข้าทั้งสิ้น!”

—พูดแบบนั้นนะ

แล้วส่วนของเวอร์ดร่าล่ะครับ?

เมื่อพิจารณาจากธรรมชาติโดยพื้นฐานแล้ว ต่อให้ไม่ต้องบอกก็คงจะแผ่ภัยพิบัติต่างๆ ออกมาใช่ไหม

แต่ว่าหลังจากที่เขาฟื้นคืนชีพ เขากลับดูสงบเสงี่ยมอย่างน่าประหลาด

ถ้าจำเป็น ข้าจะเข้าไปทำให้เขาพิโรธเสียเองครับ

ฮินาทะเอ๋ย

เจ้าแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ

มากกว่าตอนที่สู้กับข้าอีกด้วย

แต่ถึงจะเป็นจอมมารริมุรุ ก็ยัง...

ยังเอาชนะเวลดราไม่ได้

ถูกต้องนะฮินาทะ

อย่าได้เย่อหยิ่งว่าจะเป็นการต่อสู้ที่ยุติธรรมเลยล่ะ

แต่ว่านะ ชนะแล้วก็คืออัศวิน... ที่ถูกผนึกโดยมนุษย์สินะ?

ฟังนะ ฮินาตะ นั่นคือพลังธรรมชาติที่มีเจตจำนงคิดได้

ดาบธรรมดาไม่สามารถตัดมันได้ และเวทมนตร์ก็ใช้ไม่ได้ผล

แล้วคลื่นกระแทกที่มันอาละวาดออกมาน่ะ

ก็มีพลังทำลายล้างยิ่งกว่าเวทมนตร์ที่ไม่ชำนาญ และกำลังเหยียบย่ำพื้นดินเลยนะ

มันคือฝันร้ายเลยค่ะ ปราสาทยาบาระที่เห็นกลายเป็นซากปรักหักพังอย่างน่าเวทนา...

รุยเอ๋ย อย่าเพิ่งพูดถึงมันเลยนะ

ปราสาทที่งดงามนั้น ตอนนี้มีอยู่แค่ในความทรงจำเท่านั้นเอง

อืม...

ข้าไม่อยากสูญเสียเจ้าไปด้วยหรอก

สำรวมเสียหน่อยนะฮินาทะ

...ครับ

ถ้าอยู่เฉยๆ ก็คงจะฉลาดกว่าที่จะไปกระตุ้นเขาโดยไม่จำเป็น

อืม

จงบอกความจริงให้แก่เหล่าผู้ศรัทธาของแต่ละประเทศ

ว่ามังกรพายุเวลดร่าได้ฟื้นคืนชีพแล้ว

...แล้วหมู่บ้านของพวกเขาจะทำอย่างไรครับ?

หืม?

“อสูรคือศัตรูร่วมของมนุษย์”

สำหรับเหล่าผู้ศรัทธาที่เชื่อในหลักคำสอนของศาสนจักรลูมินัส

การมีอยู่ของหมู่บ้านนั้นสร้างความสับสนวุ่นวาย

รุย

โชคดีที่ยังไม่ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเป็น “ศัตรูของเทพ” ใช่ไหม?

ถ้าหากถูกประเทศฝ่ายตะวันตกซักไซ้ ก็จงหาทางปัดป้องให้ดีล่ะ

ริมุรุคงเป็นคนที่พร้อมจะตอบรับข้อตกลงทางการเมือง

และน่าจะมีโอกาสได้พูดคุยกันอีกด้วย

↓↓

แต่ว่า...

เป็นอะไรไป?

หมู่บ้านของเขาอาจจะเร่งให้สงครามเทวะมารปะทุขึ้นได้เลยนะ

อา... เรื่องนั้นน่ะค่ะ

สงครามเทวะมาร

สงครามครั้งใหญ่นั้นซึ่งเกิดขึ้นเป็นวัฏจักรห้าร้อยปี จะเริ่มต้นจากการโจมตีของเผ่าเทวทูต

เป้าหมายของพวกเขาคือเมืองที่เจริญรุ่งเรือง

ถึงแม้เหตุผลจะไม่ชัดเจน แต่เงื่อนไขที่จะถูกเล็งเป้าก็ชัดเจนเลยล่ะ—

ให้เป็นการสกัดกั้น ความเจริญของอารยธรรม ภัยพิบัติร่วมของโลกใบนี้

ถึงจะน่ารำคาญที่โดนแมลงจู้จี้

แต่การเป็นศัตรูกับริมุรุกับจอมมารพายุน่ะ ยุ่งยากกว่าเยอะเลยนะ

แถมถ้าพวกนั้นตกเป็นเป้าของเหล่าเทวดา ก็หามาตรการรับมือได้ง่ายด้วย

ตอนนี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก

รับทราบแล้วครับ

สุดท้ายนี้ ขออีกเรื่องได้ไหมครับ

อะไรกัน ยังมีเรื่องที่กังวลอีกรึ

ริมุรุอาจจะเกลียดข้าก็ได้นะ

...เมื่อก่อนข้าเคยพยายามจะฆ่าคนผู้นั้นนะ

หลักคำสอนของศาสนจักรลูมินัส การเตรียมรับมือสงครามเทวะมาร บัลลังก์ของอาจารย์

ในมุมของเราแล้ว มันก็มีเหตุผลที่ชอบธรรมนะ

แต่สำหรับเขาแล้ว มันคงเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลสินะ

เจ้าพลาดที่จะล่าเหยื่อเชียวรึ

ได้ยินว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน เลยเพิ่มความรู้สึกในใจเข้าไปด้วยสินะ?

ไม่คิดเลยนะ

เจ้าคิดว่าเขาคือคนที่พรากร่างของอาจารย์ไปไม่ใช่หรือ?

ตั้งใจจะฆ่าจริงๆ ด้วยล่ะ

เรื่องที่เกิดใหม่เป็นสไลม์

อย่างน้อยๆ ก็เรื่องของเธอจากคุณซึ

แต่ว่า...เมื่อเป็นแบบนี้แล้ว คิดว่าควรจะรับฟังเรื่องราวของเขาไว้

ทั้งที่เขาก็อยากจะพูดคุยด้วยนี่นะ

หากจำเป็น ก็ไม่ต้องเกรงใจที่จะเปิดเผยตัวตนของเทพลูมินัสก็ได้

...ก็...

ริมุรุคงไม่ได้คิดสั้นจนเป็นศัตรูกับรุเบลิออสเพราะความแค้นส่วนตัวหรอกนะ

อย่างนั้นดีไหม?

...จะจัดการให้ครับ

ค่ำคืนงานเลี้ยงของจอมมารทั้งหลาย

ถ้าหากไม่มีคำสั่งจากคุณลูมินัสให้คุ้มครองสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นี้

ข้าก็จะไม่ได้ละทิ้งที่นี่ไป

เพราะมีพ่อค้าจากทางตะวันออกเข้ามาทักทายว่าเขามีข้อมูล

ถ้าทำเช่นนั้น

น่าว่าผู้บุกรุกน่าจะล้ำเข้าไปถึงลานด้านในได้แล้ว

คนที่นำข้อมูลของริมุรุที่อยู่ในอิงกราเซียมาให้

ก็คือพ่อค้านั่นเอง

สี่ห้าร้อย

เป็นความคิดของตัวเขาเองรึเปล่า หรือว่า

มีใครบางคนอยู่เบื้องหลังกันแน่—

ข้าจะไปพิสูจน์ด้วยตาตัวเองให้ดูเอง

บังเอิญว่าทั้งสองอย่างก็จบลงด้วยความล้มเหลว แต่

อย่างนั้นเอง—

ก็หมายความว่าข้าถูกใช้ประโยชน์สินะ

อย่างที่คิดไว้เลย ไม่ควรไว้ใจใครโดยไม่จำเป็น

ริมุรุ นิทเพสต์

ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ท่านริมุรุ!!

ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งเลยค่ะ

ในโอกาสพิธีรับตำแหน่งจอมมารแปดดวงนี้

อะไรๆ ก็ตามที่กลับมาได้อย่างปลอดภัยนี่แหละ สำคัญที่สุดแล้ว!!

อืม... นี่ ทำไมถึงรู้ล่ะเนี่ย หรือว่า

การพิชิตฟาลมุสของเจ้าเป็นยังไงบ้างล่ะ

มีหลายอย่างที่อยากจะถามเลยนะ

ฝึกมาเมื่อไหร่กันเนี่ย

ติดตามตอนต่อไปในฉบับประจำเดือนกันยายน วันเสาร์ที่ 25 เดือน 11!

นี่ไง

จอมมารริมุรุ ก็ไม่อาจต้านทานความรักของพวกพ้องได้รึ!?