ตอน 22.1: Chapter 22.1

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง

นี่คุณ เล่นไปแบบนี้เนี่ยนะ

อุ๊ย! คุณมารับช้าไปเลยนี่นา!?

ก็ดีไม่ใช่เหรอ

บางทีมันก็ต้องมีเวลาให้ผ่อนคลายบ้างสิ

คราวนี้มาเล่นน้ำกับฉันนะ โยชัว!

อืม เข้าใจแล้ว

ใกล้จะมืดแล้วนะ

งั้นเรากลับกันไหม

แกร๊ก

โยชัว

ดูเหมือนจะไม่เหมือนพ่อค้าเกวียนคนนั้นเลยนะ

เป็นผู้ลี้ภัยจากแคว้นรึเปล่า

พอตกกลางคืนแถวนี้ก็อันตรายนะ

ถึงจะไม่ใช่ผู้ลี้ภัย แต่ถ้าไปพร้อมกันก็คงจะปลอดภัยกว่า

จริงด้วยนะ

โอ้

!

คุณท่านขุนนาง!

ได้โปรด...

!?

ได้โปรดช่วยด้วยเถอะครับ...!

เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ

ลูกสาวของผมป่วยครับ...

ฮ่า

ลมหายใจหอบถี่

อะไรน่ะ

ยังมีไข้ร่วมด้วย

ขนปุย...เหรอ...?

เจ้าเด็กนี่เป็นอะไรกันแน่...?

ตามที่ได้ยินมาจากพ่อค้าเกวียนนะครับ

เป็นโรคระบาดที่เรียกว่า 'โรคขนปุย' น่ะครับ

โรคระบาดรึ...

พวกคุณมาจากที่ไหนเหรอครับ

มาจากที่ของคุณการ์เดลมันครับ

เป็นที่ที่ชาร์ล็อตเทเคยดูแลอยู่

หืม...

ถ้าเป็นเรื่องการรักษาโรคแล้ว โรเซนไฮม์นี่แหละที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบที่สุด

เพราะว่าเราได้จัดงบประมาณก้อนใหญ่ให้กรมอนามัยแล้วนี่นา

ถึงจะแน่นอนว่าการปล่อยให้รัฐมนตรีโอจุโระจัดการจะเป็นทางลัดสู่การแก้ไขปัญหา แต่ว่า...

ตอนนี้จะส่งพวกเขาไปที่โรเซนไฮม์ไม่ได้นะ

ถ้าเป็น 'โรคระบาด' ก็แปลว่าคนอื่นก็จะติดไปด้วยสินะ

มีแต่คุณโยชัวเท่านั้นแหละที่ไว้ใจได้...

อ่า...

ถ้ามีคุณท่านคนนั้นอยู่ เรื่องแบบนี้ก็...

!!

คุณท่านคนนี้แหละครับ ท่านเอิร์ลโยชัวเอง

เอ๊ะ...

คุณกำลังอยู่ต่อหน้าบุคคลผู้สูงส่งเลยนะครับ

คุณโยชัวสินะครับ!

ขออภัยด้วยครับ!

ในโลกนี้ไม่มีรูปถ่ายนี่นา ถึงจะไม่รู้จักหน้าผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้สินะ...

ผมทำอะไรลงไปเนี่ย...

เอาลูกสาวมาต่อหน้าคุณโยชัว...

ดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่า 'โรคระบาด' มันเป็นยังไง

แต่คิดว่าแค่ไม่เจอผู้ป่วยโดยตรงแล้วจะรอดนี่มันคิดน้อยไปนะ

มีโรคที่มันแพร่กระจายแบบระเบิดได้ผ่านทางอากาศหรือแมลงด้วยนะ

ยังไม่รู้สินะ อาจจะเป็นโรคที่ไม่แพร่กระจายก็ได้

...ไม่สิ

เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นเดี๋ยวค่อยไปสืบกันอีกที

ก็คงมีโรคมาถึงที่นี่อยู่แล้วเหมือนกัน

ถ้าเป็นแบบนั้น การที่เราสามารถเตรียมรับมือกับโรคได้ล่วงหน้าก็ถือว่าโชคดีแล้วไม่ใช่เหรอครับ?

โย...

คุณโยชัว...

ลูกสาวของคุณชื่ออะไรเหรอครับ?

ชื่อมีชาครับ

จะให้แยกมีชาไปกักตัวนะครับ

เข้าใจแล้ว

คุณกับภรรยาของคุณก็ให้มาอยู่ที่บริเวณเดียวกันสักพักนะครับ

ครับ!

ถ้าเป็นโรคที่มีเชื้อแรง ๆ แล้วปล่อยให้เข้ามาในเมืองแบบนี้ก็คงจะลำบากแย่เลย

เรื่องสถานที่น่ะนะ...

ข้าง ๆ โรงตีเหล็กนั่นแหละ

ฝากลูกสาวด้วยนะครับ!

ส่วนพ่อกับแม่ก็ให้สร้างบ้านอีกหลังใกล้ ๆ แล้วให้มาอยู่ที่นั่นนะครับ

จะดูแลการรักษาอย่างเต็มที่เลยครับ

ก็เลยขอให้สร้างบ้านกักกันให้แก่การัมกับทอร์เร รวมถึงศิษย์ทั้งสองของพวกเขา แล้วให้พวกเขากลับไปที่โรงตีเหล็กก่อน

ศิษย์อีกสี่คนที่เหลืออยู่ก็อยู่ค่อนข้างห่างออกไปเพื่อดูสภาพของกังหัน

ดังนั้น พวกเขาจึงได้รับมอบหมายให้เป็นผู้สื่อสารไปยังในเมือง

ว่า 'เพื่อความปลอดภัย อย่าเข้าใกล้โรงตีเหล็ก' น่ะครับ

สำหรับพวกที่อยู่ใกล้รถม้า รวมถึงการัมกับทอร์เร ก็ตัดสินใจให้กักตัวไว้เพื่อความแน่นอน

คุณโยชัวครับ แบบนี้เป็นยังไงบ้างครับ

ส่วนผมจะไปสำรวจบริเวณรอบ ๆ โรงตีเหล็กกับบาร์โทรกับอารุล

วิเคราะห์พืชพันธุ์!

บาร์โทรกับอารุลจะเป็นผู้คุ้มกันและนำทางให้ผม

ส่วนผมจะใช้การวิเคราะห์พืชพันธุ์ไปให้หมดเลยครับ

อาการของโรคที่เรียกว่า 'โรคขนปุย' เนี่ย เราก็ไม่ค่อยรู้เลยว่ามันเป็นยังไง เลยตัดสินใจว่าจะเก็บอะไรที่น่าจะเป็นยารักษาโรคกลับไป

เพนกวินกับเซโกียจะช่วยกันดูแลมีชา พร้อมกับสืบหาสาเหตุของโรค

ถ้าเป็นสองคนนี้ ภาษาเราก็คงจะสื่อสารกันได้

ในมุมมองทางวิทยาศาสตร์ เพนกวิน

ในมุมมองทางเวทมนตร์และด้านความรู้ ก็เหมาะสมที่สุดกับเซโกียแล้ว

เอลลี่เป็นคนหลักที่หาวัตถุดิบและจัดหาสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันให้

ซึสสึกับคารัม ทำงานไวจังเลย!!

โยชัว อาการเป็นยังไงบ้าง?

มีสมุนไพรอะไรบางอย่างเอากลับมาด้วยนะ

ก่อนอื่นต้องประเมินอาการปัจจุบันก่อนล่ะนะ

หืม

ฉันก็กำลังวัดค่าบริเวณนั้นอยู่เหมือนกันนะ จาก 'วิธีทางวิทยาศาสตร์' ที่คุณกับเพนกวินพูดถึงน่ะ

ถึงจะยังเป็นครั้งที่สองก็ตาม

ขอบคุณครับ การจะคาดเดาสภาพที่แข็งแรงเดิมนี่ก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ถ้าเฝ้าสังเกตไปเรื่อย ๆ ก็น่าจะเห็นอะไรได้นะ

คุณก็ลองตรวจสอบดูสิ

นี่มัน...

ขนปุยมันขึ้นออกมาจากผิวหนังทั่วร่างกายเลย

เป็นโรคที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะ

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีบนโลกนี้ได้