ตอน 1.1: Chapter 1.1

...พวกคุณ

โซระโนะ!

อย่ามานอนอยู่ตรงนี้สิ ลุกขึ้นมาดูสิ

มันน่าสนุกนะ

ทอด

ความสนใจ!

ที่นี่มีประกาศสำคัญครับ!

ในค่ำคืนอันโปร่งใสได้พบกัน

กับเธอที่กำลังวิ่งอยู่

ได้ตอบรับในสิ่งที่มองไม่เห็น

[ต้นฉบับ] ชิมะ นานิกาชิ

[ภาพ] ฮัท. [โครงเรื่อง] ชิกิ มาโคโตะ

ความรักสุดพิเศษของตาริเท่านั้น

ฉันไม่เคยตกหลุมรักใครตั้งแต่แรกเห็นเลยนะ

คบกับฉันเถอะ!

พูดตรงๆ นะ ทนไม่ไหวแล้ว!

ว้าว...นั่นอะไรน่ะ

ขอโทษครับ!

บรรยากาศมันไม่ถูกใจผมเลยสักนิด!

...จริงเหรอ?

จริงสิครับ

สุนัขจิ้งจอกสีน้ำตาลว่องไวกระโดดข้ามสุนัขขี้เกียจ

อาฮ่าฮ่า!

อะไรน่ะ โซระโนะ

ไม่เข้ากับบรรยากาศเลยแฮะ!

...ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว พวกที่ชอบทำตัวเด่นๆ แบบนั้น หรือพวกที่มีอารมณ์แบบนี้ ฉันไม่ถนัดเลย

ไม่อยากให้เกิดแม้แต่ระลอกคลื่นเลย

ทำไมล่ะ แค่ดูอยู่ข้างๆ มันถึงไม่สนุกด้วยล่ะ?

ไม่ชอบทั้งการสร้างคลื่นและการโดนคลื่นซัดเลยล่ะ

...วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะนารุมิที่คะยั้นคะยอมา ก็คงไม่มาล่ะ...

โอชิ

งั้นเราลองไปทางโน้นดูไหมล่ะ!

ชะ-ริ...

ฟังอยู่รึเปล่า?

เซ็นซาวา

จริงดิ

นี่...ตรงนี้โอเคไหม?

เอ๊ะ!?

อ...เฮ้ย! นารุมิเนะนี่!

สวัสดีตอนเย็นครับ

ค่ะ สวัสดีตอนเย็นค่ะ

ผมชื่อ นารุมิ ชิโอะ นะครับ

ส่วนนี่คือ

...โซระโนะ คาเคะรุ ครับ

00

ฉันชื่อ ฮายาเสะ ยูกะ

ส่วน

ตรงนี้คือ

ฉันชื่อ ฟุยุสึกิ โคะฮารุ ค่ะ

...? มองอะไรอยู่ล่ะ...

โคะฮารุจัง

อยู่ทางทิศสิบสองโมงตรงเลยล่ะ

ยูกะจัง ขอบคุณนะ

ตง

อะไรน่ะ คุณฟุยุสึกิ สายตาไม่ดีเหรอ?

บ้าจริง นารุมิ...!

ใช่แล้วค่ะ ฉัน

มองไม่เห็นเลย

คนที่จะไปงานเลี้ยงหลังนี่อยู่ทางนี้ค่ะ!

พวกนั้น

พอรู้ว่าโคะฮารุจังมองไม่เห็น ก็ย้ายที่นั่งไปเลยล่ะ

อ่า

นั่นแหละ ที่นั่งตรงนั้นมันเหมือนเกาะโดดเดี่ยวเลย...

เกาะโดดเดี่ยวเหรอ

มันคืออะไรน่ะ

...ไม่ต้องช่วยก็ไม่เป็นไรเหรอ?

ถึงจะไม่ได้ขอให้ช่วย แต่ก็มาเอื้อมมือมาช่วยนี่มันไม่ดีเลยนะ

ถ้าไม่มีสิ่งกีดขวางบนทางเดินแบบตัวอักษรเบรลล์ คนเดียวก็ไม่เป็นไร

เขาว่าอย่างนั้นนะ

...อย่างนั้นเหรอ

คุณกับฟุยุสึกิเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยก่อนเหรอ?

?

ทำไมล่ะ?

เปล่าหรอก แค่ไปเป็นเพื่อนเฉยๆ น่ะ

ก็เลยคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นน่ะ

อาา...

...โซระโนะคุง

คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นไกด์นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเหรอ?

เป็นอาสาสมัครที่คอยช่วยเหลือผู้ที่มีความบกพร่อง โดยเป็นไปตามคำขอของผู้เป็นเจ้าของเอง

อย่างการไปเป็นเพื่อนในชั้นเรียน การเดินทางภายในมหาวิทยาลัย

หรือการช่วยเรื่องการรับประทานอาหารน่ะค่ะ

...สรุปก็จากมหาวิทยาลัยเหรอ?

โซ

...เขาบอกว่าอยากจะไปดูจังเลยตอนที่ได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

ปาร์ตี้

...สุดยอดไปเลยนะเนี่ย

ใช่แล้ว!

โซระโนะคุงก็อยู่คณะเดียวกันใช่ไหมคะ?

เรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์เหรอ?

คลาสวันจันทร์คาบแรกน่ะเหรอ? ก็ลงไว้แหละค่ะ

ฉัน

ไม่ได้เรียนน่ะสิ

วิชานั้น... ลงทะเบียนไว้แล้ว แต่ก็รู้สึกเสียดาย

ไม่เข้าใจเลยสักนิด

โคะฮารุจังก็เคยพูดแบบนั้นเหมือนกันนะ

...ฟุยุสึกิ?

โซระโนะคุงเป็นไกด์นักศึกษา

ไม่สนใจเหรอ?

เอ๊ะ...

มะ...ทำไมล่ะ?

มันไม่ชนกับคลาสของฉันเลยนะ

ฉันเลยคิดว่าลองขอให้คุณช่วยเรื่องของโคะฮารุจังดูหน่อยดีไหม

เปล่า

นั่นมัน

ถ้าไม่ได้เดือดร้อนอะไรก็ดีแล้วล่ะ

แต่ถ้าดูเหมือนจะเดือดร้อนล่ะ...นะ?

...ทำไมล่ะ

ถึงได้ไปถึงขนาดนั้นกับคนอื่น...

อุ๊ย...อะไรเนี่ย มาอยู่ที่ตรงนี้...!

ขอโทษนะ ที่อยู่ในเงามืดเลยไม่ทันสังเกตเลย

พัง...

ขอโทษด้วยค่ะ!

ไม่เป็นไรค่ะ ที่จอดตรงนี้มันผิดมากกว่า

โฮลโลโร

...จอดจักรยานบนแผ่นนำทางสำหรับผู้พิการนี่นา

ช่วงหลังๆ มานี่ฉันเริ่มใส่ใจเรื่องพวกนี้มากขึ้นน่ะ

อื้ม

อยากให้คนอื่นรู้จักเรื่องแบบนี้ให้มากกว่านี้จัง

ก็จริงนะ

ใช่แล้ว!

...แล้วเรื่องไกด์นักศึกษาน่ะเป็นไงบ้างล่ะ?

เอ๊ะ!

อันนั้นขอให้ฉันคิดดูก่อนนะ...

งั้นเอาเป็นว่าแลกช่องทางการติดต่อกันก่อนดีไหม

เอ๊ะ

เอ่อ...?

ถ้างั้น

ถ้าโคะฮารุจังเดือดร้อนก็ฝากด้วยนะ

...ก็เพราะว่า

...ว่าไม่ถนัดที่จะออกหน้าไงคะ

ตั้งแต่เด็ก ฉันก็ย้ายไปอยู่หลายบ้านเลย

ดูเหมือนว่าแม่ที่หย่าร้างจะจำเป็นต้องทำแบบนั้นเพื่อเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวน่ะสิ

ตอนแรกก็อยู่บ้านคุณปู่คุณย่า

พอคุณปู่คุณย่าสุขภาพไม่ดี

ก็ไปอยู่บ้านคุณป้า

พอคุณป้ากับแม่ทะเลาะกัน

ก็ไปอยู่บ้านญาติที่อยู่ไกลออกไป

เคยมีครั้งที่ไปเป็นภาระที่บ้านเพื่อนของแม่ที่ไม่ได้สายเลือดเดียวกันด้วยนะ

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ถ้าทำตัวหยาบคายก็โดนเกลียด

ถ้าทำตัวสุภาพเรียบร้อย ก็จะดูเป็นคนประจบสอพลอจนโดนเกลียดอีก

แต่ถ้าพยายามไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครให้มากที่สุด ก็ไม่มีใครพูดอะไรเลย

ทุกคนชอบคนที่ดูไร้พิษภัยนี่แหละ

อ่านบรรยากาศแล้วก็ทำตัวให้เข้ากับมัน

ไม่ยุ่งเกี่ยว

ฉันรู้แล้วว่านั่นแหละคือทางที่ดีที่สุด

อา

นี่มันคอนโดนี้ไม่ใช่เหรอ?

โอ้

ใช่เลย คอนโดนี่แหละนะ

ขอบคุณมากเลยค่ะ

ถ้างั้นก็แยกย้ายกันแล้วกันนะ

ก็จริงนะ ราตรีสวัสดิ์นะ

ราตรีสวัสดิ์นะ~

ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ดดดดดดด...

โด

โดน

...ดอกไม้ไฟเหรอ?

เอ๊ะ นี่มันมหาวิทยาลัยนี่นา?

เซปเปะ

แต่ว่า...

จริงด้วย

ดอกไม้ไฟนี่อนุญาตให้ทำได้เหรอ?

เอ๊ะ

เอ๊ะ

ดอกไม้ไฟเหรอคะ?

อันตราย...

โคะฮารุจัง!?

มือของคุณโคะอุโนะนี่อุ่นจังเลยนะคะ

...อันตรายนะ

ขอโทษนะคะ...

ขอบคุณมากเลยค่ะ

เปล่าค่ะ ไม่เป็นไรหรอก

...พลาดไปเลยนะคะ

ไม่ค่ะ

เห็นเหรอคะ?

ดอกไม้ไฟน่ะ

ชอบเลยค่ะ

ชอบ...

เหรอ

กับเพื่อนๆ

อยากจะลองจุดดอกไม้ไฟดูสักครั้งน่ะค่ะ

คุณโคะอุโนะจัง

จืดชืด

โคะฮารุจัง

น่ารักใช่ไหมล่ะ

โคะฮารุจังนี่มันน่ารักจนน่าเอ็นดูเลยนะ

...ก็จริงนะ