ตอน 3.2: Chapter 3.2

...บ้านเกิดผมอยู่ที่ชิมะเซกิอะครับ

มีงานเทศกาลดอกไม้ไฟเซกิมง ที่มีการจุดดอกไม้ไฟแบบตูมตามจากทั้งสองฝั่งของช่องแคบเซกิมง ทั้งฝั่งชิมะเซกิกับฝั่งโมจิมินาโตะของฟุกุโอกะครับ

...คนเยอะมากเลยนะ

ปุ๊...ฮ่าๆ

ก็คิดว่าจะได้ฟังเรื่องดีๆ อะไรสักอย่างนี่นา

นี่คุณ! ความรู้สึกของคุณคืออะไรน่ะ!

ก็คือคนเยอะมากน่ะสิ

ฮวาๆๆ

ในงานเทศกาลดอกไม้ไฟที่คนมารวมตัวกันเป็นอันดับสองของญี่ปุ่นอย่างเนี่ยนะ

สมกับเป็นคุณคาเกรุจริงๆ เลยนะ~

คึคึ

ฉันอยากไปดูจังเลยค่ะ

ต้องอลังการแน่ๆ เลยเนอะ

แต่ว่าคนเยอะนะ~

เพราะว่าดอกไม้ไฟจะพุ่งขึ้นมาเป็นชุดๆ ข้ามทะเลเลยนี่นา

ตลาดดอกไม้ไฟนี่มันดีออกไม่ใช่เหรอคะ?

ห๊ะ?

ทุกคนกำลังแหงนมองท้องฟ้ายามค่ำเลยนะ!

ตื่นเต้นแล้วก็ยิ้มเลย

มีคนแบบนั้นอยู่รอบตัวเยอะแยะเลยนะ

พอคิดแบบนั้นแล้ว

ดอกไม้ไฟที่ยิงขึ้นไปมันสุดยอดไปเลยเนอะ

...

มุมมองแบบนั้น

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ

สุดยอดจัง...

โลกที่เธอเห็นมันเป็นโลกแบบไหนกันนะ

โลกที่เธอมองเห็นแต่เรามองไม่เห็น

คงเป็นโลกที่แตกต่างจากโลกของผมแน่ๆ เลย

...นี่มัน

ทำยังไงเหรอคะ?

เป็นที่คั่นหนังสือเหรอคะ?

ทำได้ง่ายกว่าที่คิดเยอะเลยล่ะค่ะ

ถ้ามีเครื่องพิมพ์พิเศษนะ

อันนี้ทำตอนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยค่ะ

ไม่เคยทำเหรอคะ?

ลิสต์สิ่งที่อยากทำก่อนตาย

ลิสต์สิ่งที่อยากทำ...

มนุษย์

ไม่แน่ว่าเมื่อไหร่จะตายนะครับ?

ทำไมล่ะ...

รู้สึกเหมือน...

อ่า...

ซึ...

ขอโทษนะ ล้อเล่นน่า!

ล้อเล่น!

...ปล่อยไปเถอะน่า

กะต!

กะตะ

เอ๊ะ...เอ๊ะ!

เอ

ดะ

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?

ที่คั่นหนังสือ...โดนลมกระโชกเมื่อกี้

ไปอยู่หลังหลังคา...

ขอโทษนะ

...อย่างนั้นเหรอคะ

มันเป็นของสำคัญนี่นา

ขอโทษนะ ฟุยุสึกิ...

ได้เลยค่ะ

ที่เขียนไว้ในที่คั่นหนังสือ

จำได้ค่ะ

ฟุยุสึกิ...เอ่อ...

มีชมรมวิจัยดอกไม้ไฟอยู่ด้วยล่ะค่ะ

คุณรู้ไหมคะ