ตอน 46:

วิสทอเรียแห่งคทา

「หอคอย」 บทที่ 2 ขั้วดิน

ไดวะโท กุนโซ่ บทที่ 46 กลุ่มบุคคลในหอคอย

ยูลิอุส...

โคเลตต์

★เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใดๆ ทั้งสิ้น

นี่ โคเลตต์นี่นาาา~

ต้นฉบับโดย ฟุจิ ซากุอาโอยะ / ภาพวาดโดย ฟุจิ โมริ / เซย์ ไอ

นี่ไง อยู่ในห้องทั้งวัน ไม่กินอะไรเลยใช่ไหม?

ตอนนี้ฉันจะเลี้ยงซุปเนื้อสูตรพิเศษของคุณโรเซ่ให้เลยนะ~ คุณโคเล็ตก็ชอบนี่นา~

●●●●

...อย่าคิดมากเรื่องคุณยูลิอุสสิ

ด่าาา!

ไม่ไหวแล้ว...

ก็เพราะฉันเป็นคนเรียกทุกคนออกมาในวันนั้นนี่นา...!

เป็นความผิดของฉัน! เป็นความผิดของฉันที่ยูลิอุส...

เปลี่ยนไปนะ คุณโคเลตต์

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน สมัยเป็นนักเรียนปีหนึ่งของสถาบัน...เปลี่ยนไปมากเลยนะ

ตอนนั้นผมผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่ได้สนใจการแต่งตัวอะไรเลย...

เหมือนไม่สนใจอะไรรอบข้างเลยสักนิด

เหมือนหุ่นตัวประหลาดเลย

มีแววตาที่ขุ่นมัวกว่าผู้ใหญ่คนไหนๆ ซะอีก...

ฉันก็เคยถูกเมินเหมือนกันนะ...

ไม่อยากยุ่งด้วยเลยอ่ะ~

จู๋...

คุณโคเลตต์ในตอนนั้นน่ะาา~

คนอื่นเขาก็

ตัวเองก็

ทำหน้าทำตาว่า "ทุกคนตายซะเถอะ" ในวันนั้นน่ะ

ตอนนี้บอกเลยนะ...

ฉันเกลียดคุณโคเลตต์ในตอนนั้น

คุณตาบอกให้ไปเข้าใกล้คุณหนูตระกูลใหญ่แห่งขั้วดิน "จ้ะ เอามาไว้ที่ 'หอคอย' หน่อยสิ!" แล้วฉันก็เข้าไปใกล้ๆ...

มันน่ากลัวด้วย

มันดูประหลาดด้วย

อ๊ะ เด็กคนนี้ไม่ไหวแน่ๆ เลย

ไม่อยากเป็นเพื่อนเด็ดขาดเลย

แต่มันเป็นแบบนั้นนี่นา...

\(เอฟ_เอ็กซ์\)

เป็น 'เพื่อน' กับเด็กคนนั้นน่ะ

คุณโคเลตต์เปลี่ยนไปแล้ว

ถึงตัวฉันเองก็อ่อนโยนขึ้น และกับคนอื่นก็ด้วย... จนตอนนี้ยิ้มออกมาอย่างน่ารักมากเลย

คุณโคเลตต์ตอนนี้ที่ร้องไห้แล้วเสียใจเพื่อใครสักคน... ฉันชอบมากๆ เลยนะ

งั้น...ฉันไปก่อนนะ

ถ้าคุณโคเลตต์ไม่ไหวแล้ว เพื่อปกป้องคุณโคเลตต์ที่รัก... จะพยายามคนเดียวเองนะ

งั้นนะ คุณโคเลตต์~

โรเซ่!!

อื้อววว!?

ในที่สุดก็ออกมาได้!

ฉันนี่นะ จะเป็นนักแสดงได้ไหมเนี่ย?

โรโรเซ่...แล้วก็คิกิเหรอ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เหมือนจะลอดเข้ามาจากทางช่องที่สี่

...มาพร้อมกับ 'จดหมายลับ' ที่น่ารักแบบนี้

นั่นมัน... ไม่ใช่เศษกระดาษเวทมนตร์เหรอ?

อื้ม

พอโดนพลังเวทมนตร์บางอย่างส่องปุ๊บตัวหนังสือก็จะลอยขึ้นมาเอง

ดูเหมือนคุณรีฮานน่าจะเป็นคนทำนะ

คนที่เขียนก็คงจะเป็นเจ้าของของเด็กคนนี้ล่ะมั้ง?

หุ่นเชิด...

คนร้ายใช้เอม่าเป็นหุ่นเชิด...

นั่น... ด้วย...

ดะ ดะเป็นอะไรเหรอ คุณโคเลตต์... ไม่เป็นไรเหรอ...?

วีล...

ถึงจะไม่ได้เป็นนักเวทย์ แต่คำพูดของวีลก็เหมือนเวทมนตร์ที่มอบความกล้าให้เสมอเลย...

โคเลตฟื้นแล้ว~ มีเขียนไว้ว่าทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยเหรอ?

ไม่บอกหรอก!

วีลกับพวกเขาก็ยังพยายามอยู่! ตัวฉันก็ต้องสู้เหมือนกัน

แล้วก็...

หลิว

?

ขอบคุณนะ โรเซ่

ฉันก็รักคุณโรเซ่มากๆ เลย!

ชอบคุณวีลที่รักมากกว่าใครเหรอ~?

อย่ามาถามอะไรแกล้งๆ สิ! ให้ตายสิ!!

ไปกันเถอะ คุณโรเซ่!

อืม!

อึก...!

อีกแล้วนะ ที่ขาดสมาธิไป คุณอิกนอล

อย่างที่พูดไปหลายครั้งแล้ว เมื่อเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของฝ่าย...

มันคือหนึ่งในบ้านของจิตวิญญาณที่ฝังรากลึกในสายเลือดของเรา

ก็จะให้ได้ครอบครองภาพลวงตาแห่งสวนป่าแห่งการเยียวยา

เวทมนตร์ฟื้นฟูนี่คือเขตอำนาจของเรา

ที่แน่ๆ แม้แต่นักเวทย์แห่งแสงก็ใช้ได้ แต่ชาวสวนสวรรค์ส่วนใหญ่ก็ใช้ไม่เป็นและไว้ใจไม่ได้

เพื่อปกป้องเหล่าสหายที่บาดเจ็บ เวทมนตร์มายาชุดนี้จึงเป็นสิ่งจำเป็น

ค่ะ...!

คุณเลฟีฮา คุณฟิลวิส...!

เพราะภารกิจสืบภายในนี่เอง ถึงต้องมาสงสัยสหายผู้ทรงเกียรติของตัวเอง!

ข้าเองก็ได้รับจดหมายลับจากเพื่อนพันธมิตรมาด้วย

เวทมนตร์หุ่นเชิดขั้นพื้นฐานของนักเวทย์ที่ชื่อว่าเชด... !

ที่ขาดสมาธิก็เป็นเรื่องธรรมดา... บ้าเอ๊ย!

ไม่เพียงแต่ผู้ทรยศเท่านั้น แต่ยังต้องตรวจสอบด้วยว่าพวกเอลฟ์ถูกควบคุมอยู่หรือไม่!

ยังไงก็ตาม ก่อนที่จะได้ข้อพิสูจน์ ก็ควรหลีกเลี่ยงการพูดจาหุนหันพลันแล่น...

มีความสามารถแต่ช่างน่าสังเวช... ที่แท้หกปีในสถาบันนั่นมันก็แค่เศษขยะเท่านั้นสินะ

ท้ายที่สุดก็เป็นแค่พวกต่ำต้อยโง่ๆ... พวกเราภูติผีกับชาวสวนสวรรค์น่ะไม่เหมือนกัน

ช่างน่าสงสารคุณอิกนอล... ที่ตกต่ำลงเพราะโดนพวกนักเวทย์หัวโบราณวางยาพิษแล้ว

อยากให้เพิกถอนมันซะเถอะ...!!

ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นพวกตกชั้นไปแล้วก็ตาม! การได้คบค้าสมาคมกับพวกเขาก็เป็นสิ่งที่หาที่เปรียบไม่ได้!

สำหรับเผ่าอายุยืนแล้ว แม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตาอย่างนี้ก็ตาม!

แต่สำหรับ 'ฉัน' มันก็คือช่วงเวลาทองที่เทียบเท่ากับร้อยปีเลยนะ!!

จะไม่เคารพความสูงส่งที่มองไม่เห็นได้ จะเป็นภูติผีที่สูงส่งได้อย่างไร!!

อย่างสง่างาม! ไม่หยุดยั้งที่จะก้าวไปข้างหน้า!

แม้จะต้องตกชั้นไปก็ตาม! ก็จะไม่ยอมแพ้ความฝันและไม่กลัวความล้มเหลว!!

พวกเขาคือเพื่อนบ้านที่สมควรแก่การเคารพ!!

ไม่ว่าจะสหายร่วมเผ่าพันธุ์ ก็จะไม่ยอมให้ดูถูกเด็ดขาด!!

ยอดเยี่ยมเลย

เหรอ...?

คุณได้รับสิ่งที่หาได้ยากมากจากการใช้ชีวิตในสถาบันเลยนะ คุณอิกนอล

คือจิตใจที่ไม่ดูถูกผู้อื่น

มะ... เป็นไปไม่ได้... คุณกำลังทดสอบฉันอยู่เหรอครับ?

อืม

ข้าอยากจะพิสูจน์ว่าน้องชาย/น้องสาวของคุณเอลนอร์เป็นสหายแบบไหน... ภายในน่ะสมบูรณ์แบบเต็มร้อยคะ

คือทัศนคติที่ไม่ละทิ้งศักดิ์ศรี และมุ่งมั่นอย่างเต็มที่แม้จะต้องลุยโคลนตม

และยังรวมถึงเจตจำนงอันสูงส่งที่จะท้าทายพวกเราที่อาวุโสด้วยด้วย

ภูมิใจจังเลยที่มีเอลฟ์อย่างคุณอยู่

●●●●●

พูดตามตรงนะ

อี๊ยยยย

พวกเราก็รู้สึกว่าจิตสำนึกแบบเผ่าพันธุ์เอลฟ์... การคิดว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือกน่ะมันน่าอึดอัดสำหรับจิตวิญญาณแบบเรา

ก็นึกว่าทิ้งความหยิ่งทะนงไปแล้ว มาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแบบนี้ไงล่ะนะ

ฮ่า ๆ...

คุณเอลนอร์น่ะ ข้างในก็เป็นแบบนั้นนี่นา ถ้าซื่อตรงกว่านี้ก็ดีแล้วล่ะ

ดีมาก คุณอิกนอล ไปบอกคุณเอลนอร์ซะว่าพวกเก็บตัวน่ะถ้าทำให้โมโหแล้วน่ากลัวนะ!

อะไรเหรอครับ?

กำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่เหรอครับ!? แล้วมันทำได้ด้วยเหรอเนี่ย!!

การฝึกฝนเพื่อทำให้ขายหน้ามันคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?

ดูท่าทางจะสบายใจนะ คุณอิกนอล

ค่ะ

คุณเอลนอร์

เอ๊ะ?

ช่างน่าสงสารคุณอิกนอล... พวกเราหยุดมันแล้วนะ

สำหรับสองคนนี้ก็

คุณเอลนอร์กำลังโกรธแล้ว ข้าจะเก็บกระดูกให้เอง

รู้แล้วว่าไม่ใช่ผู้ทรยศก็ไม่ใช่หุ่นเชิด...

ในหอคอย ชั้นที่ห้า กลุ่มนักเวทย์เพลิง

--รำลึกเอาไว้

ความทรงจำแห่งภัยพิบัติที่เผาผลาญเจ้า!

จงจำให้ได้--

เสียงบรรเลงแห่งเปลวเพลิงในดินแดนที่ถูกลบทิ้ง!

ด้วยความปวดร้าวแห่งบ้านเกิดที่หวนคืนไม่ได้

บัดนี้ ข้าจะเผาทำลายศัตรูของข้าให้สิ้นซาก!

ลุกโชนเถอะ เนินเขาแห่งการทำลายล้าง!!

อึก...!

ชิออน ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?

‘ชนะโดยไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว’ นั่นคือพื้นฐานและอุดมคติของนักเวทย์

การเคลื่อนไหวไปมาอย่างน่าเกลียดเหมือนซีโอ มันไม่มีความหมายอะไรหรอก

แม้จะมี ‘นักรบ’ อย่างวีล เซลฟ์ออร์ท ปรากฏตัวขึ้น ก็ไม่จำเป็นต้องสะทกสะท้านอะไรเลย

แค่มี “การป้องกันที่สมบูรณ์แบบ”

“สิงโตเพลิงสีดำ”...!!

วิชามหาปราบที่สืบทอดมาจาก 'ผู้บรรลุ' ในอดีต สัญลักษณ์แห่งคทาจักรพรรดิเพลิง!

สุดยอดผู้พิทักษ์ในโลกเวทมนตร์ที่ป้องกันการโจมตีทุกรูปแบบ!!

ภารกิจของเธอก็แค่เรียกสิงโตเพลิงนี่ออกมาป้องกันการโจมตีก็ได้ ถึงแม้จะเป็นเด็กน้อยก็ตาม

ไม่อย่างนั้นนะ!

ก็จะโดนข้าเผาไหม้ไปตลอดชีวิตเลยนะ?

อึกกกก--!!

ถูกเลือกโดยข้า... แค่นี้ก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ? ชิออน?

ชิบะ

ชิบะ

ให้ตายสิ...!!

ไอ้ตัวตกชั้นนั่น...!!

ในเวลาที่มีภารกิจที่ไร้เหตุผลแบบนี้ กลับมารายงานข้อมูลที่เหลือเชื่อ...!!

ให้ระวังเวทมนตร์หุ่นเชิดกับกลิ่นสมุนไพรแม่มดงั้นเหรอ? ไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกน่า...!!

เจ้าคนโง่รีฮานน่าคนนั้นปลอดภัยมั้ย? พวกโคเล็ตสบายดีมั้ย...!?

เพื่อนร่วมชั้นเป็นห่วงเหรอ ชิออน?

เวทมนตร์หุ่นเชิดกับผู้ทรยศ...

เรื่องให้ปวดหัวนี่ไม่มีขาดเลยนะ

ทำไมกัน...

ข้อมูลนั่น...

ข้อมูลที่รีฮานน่ากับพวกเขารวบรวมได้ ถูกส่งผ่านจาก "ผู้ไกล่เกลี่ย" เหรอ?

เปล่า! ถึงอย่างนั้นมันก็เร็วเกินไป!

แถมพระราชโองการของฝ่ายสืบสวนก็เป็นความลับ...

น่าจะยังไม่ได้รายงานให้ห้าคทาอันสูงสุดทราบเลยนะ!

รู้ได้ยังไง!?

เป็นไปไม่ได้...

เป็นไปไม่ได้...

ว่าแต่... คิดว่าเพราะอะไรล่ะ?

ตัวตนของผู้ทรยศคือ...!!

ถ้าอยากรู้ ก็ต้องเก่งขึ้นก่อนสิ ชิออน

คนที่ผ่านบททดสอบแค่นี้ไม่ได้ ก็ไม่มีทางให้ข้ายอมพูดอะไรออกมาหรอก?

...ตามใจเลย!!

บทที่สี่ ฝ่ายสายฟ้า

นั่นมัน...

ต่อจากตอนที่ 47