ตอน 59:

การช่วงชิง "กุญแจแห่งสรวงสวรรค์" กำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้าย! วอยสทอเรียแห่งคทาและดาบ เล่มที่ 4 ของ KC วางจำหน่ายแล้ว!

ตอนที่ 59: งูผู้เหยียดหยาม, มังกรคร่ำครวญ, เจ้าหญิงแวมไพร์ผู้หัวเราะเยาะ, และแม่มดผู้ร่วงหล่น

ต้นฉบับโดย โอมูริ ฟูจิ งานภาพโดย อาโออิ เซ

ศัตรูกำลังโจมตีด้วยระเบิดวารี! ระวังให้ดีนะ!

คุณเอลฟาเรียกำลังตั้งรับให้พวกเราอยู่! ใช้ร่างจำแลงอันยิ่งใหญ่นั้นเป็นโล่ซะ!

ฉวยจังหวะการต่อสู้! หัวหน้าฝ่ายศัตรูกำลังหนี! อย่าปล่อยให้หนีไปนะ!!

...เป็นไปไม่ได้

ถึงกับตัดแขนเพื่อหนีจากการถูกน้ำแข็งของฉันรึ...

★เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

ฮะ อ่า

ฮ่า...!

ยังไม่นะ!!

ข้ายัง…ไม่อาจยอมให้ทุกอย่างพังลงได้!

เจ้า ‘หอคอย’ ที่ไม่ยอมต้อนรับข้าสู่จุดสูงสุด…!

จนกว่าข้าจะพิพากษาโลกเวทมนตร์ใบนี้ที่ปฏิเสธข้า อ๊าาา—!!

ยังไม่หลุดพ้นจากความยึดติดอีกเหรอ ลินเดน

เอ็ดวาร์ดดดดด...!? สหายร่วมสาบานแห่งฝ่ายเงามืดของข้านี่!

เจ้าโง่เอ๊ย ไม่เคยรู้จักการเป็นพวกเดียวกับพวกหัวแคบอย่างเจ้าเลยสักนิด

เจ้าพูดอะไรของเจ้าวะ!! ถึงกับเป็นคนที่ไม่สามารถไปถึง 'ห้าคทาแห่งจุดสูงสุด' ได้อย่างเจ้าด้วยรึ!!

อะไรกันเนี่ย! ช่างไม่สมเหตุสมผล! คนที่เกลียดโลกเวทมนตร์นี้ชัดๆ เลย!!!

ตกลงมาจากหอคอย! เป็นคนตกชั้นที่ไปลงเอยอยู่กับพวกเด็กน้อยอย่างอาจารย์นี่เอง!!!

ไอ้พวกคนธรรมดาที่ไร้ค่าอย่างข้าต่างหาก!!

แกที่หนีออกมาจาก "หอคอย" น่ะ มีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธความมุ่งมั่นของข้า!!

ยังไม่ถึงขั้น 'ผู้บรรลุ' จริงๆ น่ะเหรอ?

!!

แกมีพรสวรรค์กว่าข้านี่ น่าหงุดหงิด แต่ข้าจะยอมรับให้ก็ได้

แต่ทำไมพวกไร้ค่าถึงไปถึงได้ แล้วพวกมีค่าถึงไปไม่ถึงได้กันนะ?

คำตอบสั้นกระชับมาก

ขาดการขัดเกลา

จิตใจอ่อนแอ

หยุดเถอะ...

อย่าพูดนะ!!

ความเกรงกลัวต่อพรสวรรค์ที่กล้าท้าทาย

ช่วยตัวเองแล้วเกลียดโลก... เจ้ามันแค่เด็กโง่ที่ไม่รู้จักฟังอะไรเลย

รับไม่ได้จริงๆ เลยว่ะ

เป็นพวก 'เก็บตัว' ที่เอาแต่ริษยาคนอื่น ชัดๆ

เอ็ดวาร์ดดดด!!

ถึงแม้จะอยู่ใต้เท้าของ พวก 'ไร้ความสามารถ' ที่ข้าเกลียดชัง ก็ยังไปไม่ถึงเลย

การเชื่อมโยงของข้าเริ่มทำงานแล้ววว!?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย—!?

เป็นไปไม่ได้...! ตอนที่กำลังเทศนาอยู่นั่นเองรึ!?

เวทมนตร์ที่แกใช้น่ะ ไม่ใช่สองอย่างหรอก แค่อย่างเดียวก็พอแล้ว

เปลว ไฟ แห่ง ภัย พิบัติ สีดำ

ข้านี่แหละ ใช้แค่เวทมนตร์ระดับต่ำ...!!

นี่แหละ 'ผู้บรรลุ' ที่ไร้พรสวรรค์ ทำให้ข้าสิ้นหวังจริงๆ

ผู้ที่ซ่อนเร้นความคลุ้มคลั่งแห่งการขัดเกลาตนเองไว้

...มันสนุกป่ะวะ

สนุกป่ะวะ!? วาก์เนอร์รร์ร!!

การรังแกคนอ่อนแอเนี่ย! เย้!!!!

... มอนิก้า ...

ตอนอยู่ในฝ่ายก็พูดไปแล้วนี่นา!

หอคอยคือแบบจำลองของโลกเวทมนตร์น่ะ!!

โดยอ้างเหตุผลอันชอบธรรมในการบดขยี้ 'ผู้รุกรานจากสวรรค์'!

พวกแกน่ะ ใครขัดขืน ใครเป็นพวกนอกรีต ก็จะฆ่าทิ้งให้หมด!!

เยสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!

โลกเวทมนตร์นี่มันไม่ช่วยคนอ่อนแอเลย!!

มอนิก้า พี่สาว!!

ดูสิ!!

นี่ของแม่นะ!!

ขอบใจนะ...คุณปู่...

ซึ่บ...

ตระกูลเบลเซม มีความผิดฐานก่อกบฏในนครตะวันตกผ่านการควบคุมแบบหุ่นเชิด ให้ลงโทษประหารด้วยการแขวนคอทั้งตระกูลและบริวารทั้งหมด!!

พวกเราที่ถูกปลูกฝังเวทมนตร์หุ่นเชิดจนไม่มีทางเลือก… จะถูกกวาดล้างไปด้วยงั้นเหรอ!!

แม้แต่ครอบครัวอันแสนสำคัญของฉัน…

ช่วงชิงไปซะแล้ว...!

ถ้าอย่างนั้นพวกอ่อนแอพวกนั้น

ก็น่าจะชิงคืนมาจากพวกแกร่งๆ ได้สิ โว้ย~!?

มอนิก้า... ข้าน่ะ...

สนุกป่ะวะ วาก์เนอร์รร์ร!!

สนุกสิวะ!!!

วินาทีที่ ‘ผู้พิชิต’ เอาแต่พร่ำบ่นอย่างน่าสมเพช!

เมื่อพวกนอกรีตที่หลงผิดอย่างพวกแก… กลายเป็นฝ่ายถูกพิชิตเสียเอง!!

ฉากแบบนี้นี่มันตลกและมันส์สุดๆ ไปเลยว่ะ!!

ยัยแวมไพร์—อ๊าาาาา…!

แล้วนะ

อย่าเอาเรื่องของตัวเองมาอ้างสิ

ทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันไม่ใช่เหรอ

ว่า "อย่ามาพูดเอง"

จะส่งเสียงโวยวายอะไรก็ตาม พวกนักควบคุมหุ่นเชิดก็หนีไม่พ้นหรอก

ใน 'โลงศพ' ที่เสียงและแสงก็ไปไม่ถึง

เฮ้ย! หยุดนะโว้ย!?

ขอให้ถูกขังอยู่จนกว่าจะพัง

หยุดเถอะ

เป็นเพื่อนร่วมฝ่ายนี่นา อย่าได้เมตตาเลยนะรุ่นพี่ คุณอ่อนไหวเกินไป

...เอลิซ่า

ผู้หญิงน่ะ ยิ่งตามใจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งโลภและเย่อหยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

จะตามใจก็ควรจะตามใจแค่ข้าคนเดียวก็พอแล้วล่ะ

...ไม่เคยทำมาก่อน และจะไม่ทำอีกด้วย

โว้ย มาช่วยตอนที่เพื่อนร่วมรุ่นลำบาก แบบสุดอลังการเลย!

เกร็ง!

วาก์เนอร์!! ไม่โดนเจ้าหญิงแวมไพร์หัวฟูดูดเลือดเหรอ!?

พี่เวทมนตร์บ้าคอร์น...!

ฮะ...

การพิชิตคัมภีร์การล่มสลาย ชั้นแรก บทที่หนึ่ง การต่อสู้นั้นสิ้นสุดลงแล้ว!

หลังจากนี้...

อ๊า...!

วิล...!

ฉบับหน้าทะลุ 5 ปีแล้วนะ! มีของแจกใหญ่เบิ้มเลย!