ตอน 28: Chapter 28

อึ๊ก

ว๊าา!

ลูกโอ๊กเหรอ!?

●

●

คูอูน~

เอ๊ะ!?

เป็นไปไม่ได้...

ลูกโอ๊กเหรอ!?

คูอูน

ตอนที่ 28

ดื่มด่ำกับรองไดอาอย่างเต็มที่

มังงะ/อิงจากนิยายภาพ/โรกุชิมะ อาซะ

เล่มล่าสุด เล่ม 6 วางจำหน่ายแล้ว ได้รับคำชมอย่างล้นหลาม!!

แกฮะฮะ!

เรน!

เหมือนเรนเป๊ะเลยนี่นา!!

ลูกโอ๊กนะ!!

คูอูน~ อู~น!!

แกว! แกวอู~ッ!!

แกฮะ! แกฮะฮะ!

แก~ッ!

เกรระเรระ

ถึงอย่างนั้น งานครั้งนี้มันง่ายดายมากเลยนะ

มันจบลงในพริบตาเลยนี่นา

แต่ว่า 'คริสตัลสีฟ้า' มันอาจจะน่ากลัวก็ได้นะ...

มันตื่นเต้นเกินไปมั้ยนะ...

ไม่ขนาดนั้นหรอกจ้ะ

ฉันเชื่อในคุณเอลซีนะ...

ฉันว่าเขาจัดการให้ได้แน่ๆ

พวกเราก็ทำอาชีพนักผจญภัย หาเงินใช้สิーー

แบบนั้นแหละดีแล้ว

ฉันเป็นสุนัขคลุ้มคลั่ง

ลิลลี่ สุนัขคลุ้มคลั่งเอง!!

ฉันคือมาร์กาเร็ต

ก็ตัวจริงนี่นา!!

นั่นมัน... นั่นมันอีกแล้ว

มาร์กาเร็ตเองค่ะ!!

ฉับฉับ

ว๊าชชช์!

นี่ของว่างนะลูกโอ๊ก

ทำไมถึงบอกตอนนี้ล่ะ... ทั้งที่กินเสร็จแล้วนะ

คุณลุง

จะไปส่งถึงบ้านนะ

ไม่เป็นไรหรอก ฉันสบายดี

งั้นตรงนี้ก็ได้...

แต่มันอาจจะโดนพวกอันธพาลระดับกลางโจมตีอีกก็ได้นะ!

งั้นให้ฉันไปส่งเอง!

อ่า...อืม...เข้าใจแล้ว...

อ๊ะ! น้องหมา! อยากจะลูบเจ้านั่นบ้างจัง

ห๊ะ?

อยากจะสัมผัสหมาตัวนั้นจัง...!?

โกหกน่า!?

มันแปลกไปรึเปล่า!?

อึ... ใช่สิ ดูเหมือนมันจะป่วย แล้วอาการก็แปลกไปนิดหน่อยด้วย...

นายต่างหากที่กำลังบอกว่ามันแปลก!

โดยพื้นฐานแล้ว ถ้าเป็นหมาก็ต้องมีตัวอยู่แล้วนี่นา!

ไอ้ตัวนั่นน่ะ!

คุณลุงก็ชอบหมาด้วยเหรอ?

ลูกโอ๊กนะ! จำชื่อไว้ด้วยสิ!

เอ๊ะ...

อา... อ่า...

ถ้างั้นก็น่าจะเข้ากับลูกโอ๊กได้แล้วสินะ!

ลูบให้หน่อยสิ!

น่ารักเนอะ...

นี่ ลูกโอ๊ก เป็นอะไรไปน่ะ?

คุณลุงพูดอะไรกับลูกโอ๊กเหรอ?

เปล่า... ไม่มีอะไรเลย...

งั้น... ไปกันเถอะ... ลูกโอ๊ก

โฮ่ง...

เจ้าหมาเลี้ยงที่โง่เขลานี่... ดังนั้นจึงไม่ควรจะไว้ใจมนุษย์อะไรนั่น...

เพราะว่ามนุษย์น่ะเป็นสิ่งมีชีวิตที่หักหลังน่ะ...

อึ่ก!

อู้~

ยา ยะเมะโร ลูกโอ๊ก เป็นอะไรไปเนี่ย!

อูววว

อูวววว

อู้!

อูววววว

แกเองรึ

คุณลุง

ว๊าว

ทำไมคุณลุงถึงโดนพวกอันธพาลระดับกลางโจมตีล่ะ?

เมื่อครู่มีสุนัขเข้ามาปนอยู่นะ

...ที่จริงแล้วฉัน

เป็นผู้นำการเคลื่อนไหวขับไล่พวกอันธพาลระดับกลางนะ...

การเคลื่อนไหวขับไล่เหรอ?

การก่อความเดือดร้อนของพวกมันน่ะ เป็นปัญหาอยู่น่ะ

ดูเหมือนว่าหัวหน้าจะทำอะไรไปแล้วโดนเกลียดน่ะ...

คุณลุงนี่กล้าหาญจังเลยนะ...

แล้วพวกเราก็เลยเริ่มทำขึ้นมาน่ะ...

พวกมันนี่ทำอะไรก็ทำได้จริงๆ เลยนะ?

มีคนพูดว่าพวกมันมันปากดี คิดจะฆ่า หรือว่าจะลักพาตัวน่ะ...

กิจกรรมนั้นอยู่ที่นี่แหละ...

หือ~! คึกคักจังเลยแฮะ!

ทำกันอยู่ในย่านร้านค้าแห่งนี้ไงล่ะ

ว่าแต่ คุณลุง

ชื่ออะไรเหรอครับ?

ชื่อคุราคุเคนจิ

อ๊ะ นามสกุลคือคุราคุเคนเหรอครับ?

เป็นไปได้ยังไงกัน...!?

?

อา มามาเก็งคุณ! พอดีเลย!

ลำบากอยู่พอดีเลย!

เอ๊ะ...

ไอ้พวกนั้นอีกแล้ว! พวกอันธพาลกำลังก่อความวุ่นวายในร้านอยู่!

เนื้อย่าง

แกฮ่าฮ่า!

แกฮะ?

ลูกค้าคนอื่นก็ตกใจแล้วรีบกลับไปหมดเลยล่ะ!

แกแกอา!

ฟุฮ่าฮ่าฮ่า!

แกฮ่าฮ่า

ภาพคัตสึกะ โคไทไช

ช่วยตวาดใส่พวกมันให้หน่อยสิ!

อา...

อะ!?

เอ่อ...

อะไรกันเนี่ย!?

พวกเราก็แค่กำลังกินข้าว ดื่มอย่างสนุกสนานเท่านั้นเองนะ!?

พวกเราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีซะหน่อยนะ!?

ไม่จริงเหรอ!?

อ่า...

ค...

ใช่ครับ...

ฮ่าๆๆ...

อะ...ไอ้พวกนั้น...พวกอันธพาลระดับกลาง!?

อะไรน่ะ...เรนนี่นา

อีกแล้วเหรอ? พวกมันด้วยรึ?

!

แกนี่...เอ่อ พวกอันธพาลระดับกลางน่ะ...ไอ้...ใครนะ...ชื่อ...

ทำไมถึงจำชื่อเพื่อนร่วมงานเก่าไม่ได้วะ!

พวกเขาก็หน้าตาคล้ายกันหมดนี่หว่า...

ในแง่หนึ่งก็คือไร้เอกลักษณ์น่ะนะ...

ราวกับว่า

เหมือนกับกำลังดูแมลงอยู่เลยล่ะ

ใช่ๆ ว่าแต่ถ้าพูดถึงแมลงนะ ดูเหมือนว่ารูปแบบลวดลายจะเปลี่ยนไปตามถิ่นที่อยู่ด้วยนะ!

ทำไมถึงมีรูปแบบที่หลากหลายแบบนั้นนะ? ช่างน่าสนใจไม่หยุดเลย

แกเริ่มพูดเรื่องแมลงอะไรขึ้นมาเนี่ย!

เฮ้... ตรงข้างเรนนั่นน่ะ...

กองทัพกษัตริย์รึ...

ช่วยไม่ได้... วันนี้พอเถอะ กลับกันเถอะ

คุณลุงถึงวัยนี้แล้วยังเดินเที่ยวในเมืองคนเดียวไม่ได้อีกเหรอ!

แกอายุเท่าไหร่กันวะ ไอ้หมอนั่น!

แกฮ่าฮ่า!

คุณคุราคุเคน!

จัดการให้มันดีๆ หน่อยสิ พวกมันกำลังทำตัวเกเรขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ!

ช่วยทำด้วยท่าทีที่แน่วแน่กว่านี้หน่อยสิ!

ใช่ครับ

ฮ่า...

ขอโทษครับ ขอโทษนะครับ...

คงลำบากน่าดูเลย แต่สู้ๆ นะ! นายเป็นหัวหน้านี่นา!

ค่ะ ครับ

ทำตัวน่าเกลียดให้เห็นซะแล้วสิ...

เรนคุง เอลิกะคุณ

ฮ่า...

ในเมื่อมาถึงแล้ว ก็กินไปก่อนเลยนะ

เลี้ยงเองนะ

ราเม็งกับเกี๊ยวซ่า

เย้~~~ โรสตี้ 100 แผ่นสิครับ!

นะ...นั่นอะไรเนี่ย มุกตลกจืดๆ แบบนั้น ...

ดูอร่อยจัง!!

ดูอร่อยสุดๆ เลย! อร่อยจัง~~ อยากกินจัง~~~~!

งั้นก็ 0

อร่อยจัง

หึ

งั้นก็กินไปสิ...

ซู่ลู่

ซู่

ว๊า!

ซู่รุซู่

คุราคุเคน

ว้าววว

。▌

ซะ เมื่อกี้ขอโทษนะ...

ค...นี่...

ลูกโอ๊ก...

กินไหม?

อร่อยไหมล่ะ

สุนัขก็เป็นของน่ารักเหมือนกันนะ...

คุณลุง...

จุ๊บๆ.........

พูดได้ยังไงเนี่ย

ชอบหมาใช่ไหม?

จริงๆ แล้วไม่ค่อยชอบเลย...

ก็เคยบอกว่าคิดว่ามันน่ารักนี่นา!

มันน่ากลัวด้วย...

มันก็เป็นแบบนี้ตลอดนั่นแหละ...

หัวหน้ากลุ่มเคลื่อนไหวไล่พวกอันธพาลระดับกลางก็เหมือนกัน

ก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับคนอื่น หรือไหลตามบรรยากาศ ณ ขณะนั้น...

เพราะไม่มีใครอยากทำ เลยถูกขอให้ทำไงล่ะ...

มันเป็นแบบนี้เสมอเลยนะ...

ฉันปฏิเสธไม่ถูกเลย...

แกก็รู้อยู่แล้วนี่นา

ผม...

มันเป็นผู้ชายที่อ่อนแอเอง...

จุ๊บๆๆๆ

คุณลุง...

ตรงกันข้ามเลย

ทั้งพวกอันธพาลระดับกลางกับขบวนการขับไล่ก็ไม่ชอบ...

เบื่อเต็มทนแล้วล่ะ

คิดว่าจะปิดร้านนี้ซะอีก...

ก็เพราะว่าผมมาจากอาณาจักรอุราลิสไง ถึงต้องกลับไป

ผมไม่มีความผูกพันอะไรกับอาณาจักรเซร์เจลนี่แล้วล่ะ...

กลับมาแล้วนะ...

โรสตี้ กลับมาแล้ว...

นี่คือเรนคุงกับเอลิกะคุณเองนะ

อ๊ะ... ครับ...

สวัสดีครับ โรสตี้เอง

โรสตี้...

โรงเรียนเป็นไงบ้าง?

ก็ธรรมดา

ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ... ลูกสาวก็เบื่อหนูแล้ว ทำท่าทีแบบนั้นเลยนะ...

อ่อ... แล้วไม่มีครอบครัวอื่นอีกเหรอ? อ๊ะ... หรือว่า

ก็เย็นชาไปหน่อยน่ะ...

ภรรยาที่มาจากวูราลิส คงจะออกนอกประเทศกลับไปบ้านเกิดแล้วล่ะมั้ง...?

อ๊ะ...ใช่แล้ว...

ก็เพราะว่าฉันนี่แหละ...

เอ๊ะ....

แกร๊ก...

ขอโทษนะ...

แก! ทำท่าเหมือนจะเลิกกินเพราะรู้สึกผิดอยู่เลยนะ!

กินหมดแล้วไม่ใช่เหรอ! ถึงน้ำซุปก็ซดหมดเลย!

ถ้าจะต้องกลับไปอาณาจักรอุราลิสล่ะก็ พวกผม

คุณลุง...

จะไปเป็นองครักษ์จนกว่าจะถึงประเทศเลยนะ!

อย่างนั้นแหละ ฉันจะนอนค้างอยู่ที่นี่จนกว่าจะออกเดินทาง

จนกว่าจะกลับประเทศ ต้องปกป้องคุณเคย์เคย์จากพวกอันธพาลระดับกลางให้ได้!

ก็เพราะว่าฉันมีส่วนร่วมทั้งเรื่องงานกับการสืบสวนไงล่ะ

แกถอนตัวจาก "คริสตัลสีฟ้า" ไม่ได้หรอก

แม้ว่าจะบาดเจ็บหนักจนทำอะไรไม่มากได้ แต่ว่า

เรื่องไปรับไปส่งที่โรงเรียนของโรสตี้เนี่ย ทำได้นะ

อะริกะโตเนเจะนจัง! ขอบคุณ! ขอบคุณ! ขอบคุณ! ตื้นตันใจกับความมีน้ำใจจนน้ำตาไหลเลย!!

นะ... อะไรน่ะ...?

นี่มันไม่ใช่การเลียนแบบโรสตี้จังเหรอครับ?

เปล่าเลยครับ! ไม่เหมือนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

เอ๊ะ... เป็นเด็กแบบนี้ด้วยเหรอ...?

ถ้างั้นนี่ใครล่ะ!?

แต่ว่าโอเคเหรอ? รางวัลมันไม่ค่อยเยอะนี่นา?

อ่า... แต่ว่าฉันก็อยากทำอะไรสักอย่างนี่นา...

อีกอย่าง พอไปถึงอาณาจักรอุราลิส ก็ตั้งใจว่าจะให้คุณช่วยดูดาบจักรพรรดิเรืองแสงน่ะ...

ดาบจักรพรรดิเรืองแสงเหรอ?

อ่า

มันมีด้ามด้วยนะ... เอาไว้เหวี่ยงๆ ฟันๆ... หรือจะแทงก็ได้

ไม่ต้องมีคำอธิบายแบบในพจนานุกรมดาบหรอก!

ตอนที่ให้ช่างฝีมือดูครั้งก่อน

เขาบอกว่าที่อุราลิสอาจจะเข้าใจก็ได้

คงจะให้เอลิกะช่วยฝึกต่อดีกว่ามั้ง...

การฝึกเนี่ย มันคือการตั้งใจอย่างมากเพื่อที่จะเชี่ยวชาญทักษะบางอย่างไง...

ฝึกเหรอ?

พอแล้ว! เลิกได้แล้ว!

จะเลี้ยงทุกคนเลยนะ

อย่ามายืนตรงนั้นสิ เข้ามาข้างในสิ

คุณเคย์เคย์

ยัตตะาาา!!

เพิ่งกินไปไม่ใช่เหรอ...!?

หมูสามชั้น 1000 ชิ้น

มันไม่ใช่ของที่จะทำซ้ำได้ถึง 2 รอบนี่นา!

หมูสามชั้น 1000 ชิ้นน่ะ มันคืออะไรเหรอ?

หมูสามชั้น 100 ชิ้นน่ะ...

ลูกโอ๊ก

ใส่เข้าไปเลย!

ไม่เป็นไรเหรอ? สุขอนามัยนะ...

ช่างเถอะ เดี๋ยวก็ปิดร้านอยู่ดี

มาสนุกด้วยกันเถอะ

ดาบจักรพรรดิเรืองแสง

ในที่สุดก็หาเจอแล้ว

ฝ่ายข้อมูลก็เหนื่อยกันมากเลยนะ

เจ้าของคนปัจจุบันคือ นักผจญภัยจากอาณาจักรเซร์เจล เรนที่ 2 การ์แลนด

คือชายคนนี้ครับ

น... นี่ชายคนนี้มันอะไรน่ะ...

คนแปลกๆ หรือ... คนผิดปกติเหรอ...?

จากชื่อเสียงรอบตัว เขาเป็นคนแปลกๆ หรือก็คือคนผิดปกติอย่างมากเลยล่ะครับ...

ก็เหมือนที่เห็นเลยนี่นา!

แต่ท้ายที่สุดก็ตกเป็นของนักผจญภัยสินะ...

คงไม่ปล่อยไปง่ายๆ ล่ะ...

ยุ่งยากจริงแฮะ...

ดาบจักรพรรดิเรืองแสง

มันเป็นดาบที่เราอยากจะใช้เมื่อถึงเวลาที่จำเป็น...

ฟุเฮะๆ...! ทุกคน...

ฝากไว้กับฉันเถอะค่ะ!

ฉันคนนี้เอง จะไปคว้า ดาบจักรพรรดิเรืองแสง มาให้ดูกันเลย...!