ตอน 33: Chapter 33

เล่มล่าสุดที่ 7 ออกวางจำหน่ายวันที่ 9 มกราคม (วันอังคาร)!!

คนที่ถูกเนรเทศ

～ไม่เพียงแต่จะสามารถมอบ 'แต้มเสริมพลัง' ให้กับอาวุธเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทุกสิ่ง และสามารถยกเลิกผลได้ตามใจชอบด้วย แต่คนที่เหลืออยู่โอเคไหมนะ~

จอมเวทย์ผู้มอบแต้ม

ตามสบาย

ไดวะ ตอนที่ 33

มังงะ／โมจิสำหรับงาน อะซะ เก็นซาคุโรกุชิมะ โรคุชิมะอาซะ

แนวคิดตัวละคร/คิซุย

แบบนี้ใช่ไหมนะ...? ไม่พลาดแน่ๆ ใช่ไหม?

เพิ่งจะจมไปเมื่อไม่นานมานี้เลยนะครับ...

ใช่แล้วครับ... เพราะตรงกับเรื่องของเจ้าของเลย

ดูเหมือนจะจมมาเป็นปีๆ เลยนะ...

ตอนที่สู้กับไซคลอปส์น่ะ ฉันได้เสริมพลังให้เสื้อผ้าของชาวบ้านทุกคนเลยล่ะ...

ค่ะ...

ใช่แล้วค่ะ...

ทุกคนได้แต้มเสริมพลังอย่างละ +10 เลยนะ

สุดยอดไปเลย

ฉันประทับใจกับการเสริมพลังดาบของลิลลี่ที่ 2 ฟลามเบลมากเลยนะ...

ไม่เฉพาะอุปกรณ์ของพวกพ้องคนอื่นของคุณนะ แต่...

มันยอดเยี่ยมมาก

เป็นการเสริมพลังที่ทั้งงดงามและแข็งแกร่ง

แต่ถ้าเป็นฉันนะ... สมมติว่าฉันยังหนุ่มและมีพละกำลัง

และมีความสามารถเหมือนคุณ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็

พวกเราได้เก็บเสื้อผ้าของชาวบ้านไซคลอปส์มาแล้วนะ...

มันเป็นของที่มีเส้นใยสังเคราะห์ปนอยู่ในผ้า

ชาวบ้านให้การว่า มันเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วัน

แม้แต่ยานยนต์ด้วย...อาณาจักรวูราลิสก็เก็บเป็นความลับไว้

คุณสามารถมอบการเสริมพลังให้กับสิ่งที่เกิดจากวิทยาศาสตร์ได้ด้วย...รวมทั้งเวทมนตร์ด้วย

น่าจะอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมพอสมควรเลยล่ะ

แต่ถึงอย่างนั้น พลังเวทก็ยังทำให้อายุของสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์สั้นลงอย่างมากอยู่ดี

แล้วมันไม่ได้เป็นแค่ผลผลิตทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น

แต่มันมีผลเสียต่อตัวนายด้วย...

ผมเหรอ...?

พอถึงตอนสู้กับไครอพส ก็เป็นทั้งนักเวทย์และนักวิทยาศาสตร์ได้แล้ว

ความสามารถในการมอบแต้มเสริมพลังของนาย ถูกกัดกร่อนมาจากจุดนั้น...

หรือว่าจะเป็นอย่างนั้น?

แต่ผมไม่รู้สึกถึงผลกระทบอะไรเลยนะ

ถ้าเซลล์มะเร็งเกิดขึ้นในร่างกาย นายจะรู้ทันทีเลยไหม?

จนกว่าก้อนมะเร็งจะใหญ่ขึ้น...แล้วร่างกายถึงจะมีอาการผิดปกติถึงจะรู้ตัว...

แบบของนายในครั้งนี้

ก็เหมือนกับการสูญเสียความสามารถในการมอบแต้มเสริมพลังนั่นแหละ...

ทุกเรื่องเลยนะ

ความเชี่ยวชาญของผมคือการตรวจรักษาจอมเวทย์ผู้มอบแต้มน่ะครับ

ผมเคยตรวจจอมเวทย์ผู้มอบแต้มอย่างคุณมาหลายคนแล้ว

ความสามารถในการมอบแต้มเสริมพลังของคุณ มันจะกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว

จากประสบการณ์นั้นขอพูดให้ฟังเลยนะ

เรน

พลังจะกลับมาได้ไหมครับ

เป็นไงบ้าง!?

อ่า!

ใกล้จะถึงแล้วนะ

ไม่ต้องกังวลหรอกครับ

ทางนี้ครับ

บอกว่าทางนี้ไงครับ!

ฟุฟุ...

เมื่อ 1000 ปีก่อน วีรบุรุษเลฟานได้ต่อสู้กับราชามังกรแห่งแสง แล้วก็ผนึกเขาเอาไว้

และสิ่งที่เขาใช้ในตอนนั้นก็คือ ดาบจักรพรรดิมังกรเรืองแสงไงล่ะ

เลน

ฟังอยู่ไหมจ๊ะ?

เอ๊ะ! อ๊ะ

ขอโทษนะ!

ขอโทษนะ! จะฟังเอง!

แฟร็ค

ขอโทษนะ แต่รบกวนคุณออกไปข้างนอกสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ... มันเป็นเรื่องที่ต้องตามคำสั่งของชาติ เลยเป็นเรื่องที่บอกคุณไม่ได้

ลิลลี่! อะไรน่ะ จู่ๆ ก็ทำแบบนี้~

ทำไมกันเนี่ย～!? มาซ้อมดาบกันเถอะ～!

เรน...

เพราะสูญเสียความสามารถในการมอบแต้มเสริมพลัง เลยทำให้รู้สึกเจ็บปวดใช่ไหม...?

เอ๊ะ

เอ๋~!?

ฉันถามคุณอาจารย์มาแล้วนะ!

จริงๆ แล้ว... ความสามารถมันไม่กลับมาแล้วน่ะ...

ทำไมต้องงับด้วยล่ะ...?

โกหกเหรอ...?

ไม่ได้บาดเจ็บสักหน่อย...!!

ทำไมต้องทำเป็นดื้อขนาดนั้นด้วยล่ะ...?

ถึงแม้ว่าคุณจะสูญเสียพลังไป ทุกคนก็ยังเป็นเพื่อนพ้องของคุณอยู่นะ?

ไม่ไว้ใจทุกคนขนาดนั้นเลยเหรอ?

อะ...

นี่มันอะไรกัน!?

อ๊ะ... ใช่ อาจารย์ก็พูดแบบนั้นจริงๆ ด้วย!

ทำไมต้องมาตัดสินแบบนี้ด้วย!?

ผมไว้ใจทุกคนนะ!? ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาก็คือเพื่อนพ้องของผม!

ก็แค่อยากจะแสดงให้เห็นในสภาพที่มีความสุขกับทุกคนนี่นา!?

มันผิดตรงไหนกัน!?

ไม่ใช่แบบนั้น...

คุณก็แค่ปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือตรงๆ ก็ได้ไม่ใช่เหรอ

มันน่ารำคาญจะตาย! ทั้งๆ ที่พยายามทนอยู่ได้นะ!

ปล่อยฉันไว้เถอะน่า! คุณมันน่ารำคาญจริงๆ!

พอแล้ว

ปล่อยเขาไว้เถอะ

ทำไปเถอะ!

ลิลลี่

จะปล่อยให้อยู่คนเดียวสักพัก

ห้ามออกไปจากพื้นที่ที่กำหนดเด็ดขาดนะ

●●●

เลน

ตุ๊กตาหมาตัวนั้น...

ไม่ใช่หรอกค่ะ อาจารย์!

มันไม่ใช่พลาสติกเหรอ...?

นี่ทำจากการหล่อเรซินธรรมชาติเลยนะ!

อ๊ะ จริงด้วย...

ผมเลือกมาเป็นประจำเลยนะ!

อ๊ะ

แต่พวกนี้มันแตกง่ายจริงๆ นะเนี่ย...

เรน... ออกห่างจากสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์หน่อยสิ... สักหน่อยก็น่าจะพอแล้วนะ ฝึกฝนพลังเวทย์ให้เฉียบแหลมเข้าไว้

พังแล้วต้องขอโทษสิ...

คนเราพอเก่งขึ้น ก็มักจะละเลยการฝึกพื้นฐาน...

เรน นายต้องฝึกทุกวันนะ... ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ตาม...

การฝึกขั้นสูงหลังจากที่พื้นฐานสมบูรณ์แบบแล้ว... ก็เหมือนกับการมีรากฐานที่แข็งแกร่งเท่านั้น คนเราถึงจะก้าวไปสู่จุดที่สูงขึ้นไปได้...

ครับ อาจารย์!

อูววว~

เรน เจ้าหมอนั่น...

มาเอาแต่สนใจการฝึกหมาอีกแล้ว!

นี่ เรน! ฝึกฝนอีกหน่อยสิ...

เอ๊ะ...?

บึ๋ง~

ท่านอาจารย์ครับ! ผมฝึกทุกวันเลยครับ! ทั้งฝึกพื้นฐานและฝึกขั้นสูงด้วย...

อย่างนั้นสินะ... โทษทีนะที่ตะคอกใส่...

กำหนดไว้แล้วครับว่าเช้า กลางวัน เย็น... หลังจากการฝึกสุนัข!

ทำไมต้องเป็นหลังการฝึกสุนัขด้วยล่ะ...?

ท่านอาจารย์...

ฝึกฝนมาตลอดตั้งเยอะ

อดทนกับเรื่องต่างๆ มามากมาย...

ผม...

สูญเสียพลังไปเสียแล้ว...

ห้องเล่นสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์ โปรดระวัง!! มีเครื่องเล่นที่ใช้ไฟฟ้า เช่น สล็อต!!

ห้องเครื่องวิทยาศาสตร์ ช่วยชีวิต ระวัง!! มีอุปกรณ์ไฟฟ้า เช่น สล็อต ห้ามปล่อยพลังเวทย์

ห้ามปล่อยพลังเวทย์

ห้ามใช้สิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์นะ เรน

ความสามารถในการเสริมพลังของเธอหายไปแล้ว

พลังเวทย์มันไม่กลับมาแล้ว

เรน

กลับกันไหม?

เธอยังไม่ได้ไปทางนั้นนะ...

ตอนนี้แค่เหนื่อยแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง...

มาฟื้นฟูพลังด้วยกันอีกครั้งเถอะ

ไปผจญภัยกันไหม?

อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ...

แค่เพราะตอนนี้เสียพลังไปแล้ว...

ถ้าทิ้งมันไว้ตรงนี้ คงจะต้องเสียใจในสักวัน...

มาลองพยายามกันดูไหมคะ

ริริอิ

มาสิ?

กลับกันไหม?

เมื่อกี้... พูดเรื่องแย่ๆ ออกไป...

ลิลลี่... ขอโทษนะ...

ไม่เป็นไรหรอก

ผม... จะพยายามดูนะ...

ฟื้นฟูพลัง

ค่ะ

รีบมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ยื่นมือมาให้แล้วนะ!!

แง๊ด!