มังงะเล่มล่าสุดเล่มที่ 13 ออกวางแผงแล้วนะ!
เซคาโคโดผู้เก่งกาจและเอาแต่ใจ
ชีวิตแบบมนุษย์ที่ "คริสตัลสีน้ำเงิน" เป็นยังไงบ้าง?
ตอนที่ 59
น้องชาย...
มังงะ/โมจิฉบับโปรดักชั่น ต้นฉบับ/โรคุชิมาอาสะ
แนวคิดตัวละคร/kisui
มาอยู่ด้วยกันเถอะ
เข้าใจแล้วใช่ไหมล่ะ
ถึงแม้พวกเขาจะใจดีและมีน้ำใจแค่ไหนก็ตาม
พวกเขาก็เป็นมนุษย์ ส่วนพวกเราเป็นเผ่ามังกร
พวกเรากินมนุษย์—
มนุษย์ก็เรียกพวกเราว่าอสูร
กลับกันเถอะ
รัส
แต่ว่า พี่ใหญ่...
ฉัน...ไม่กินมนุษย์นะ
แม้ว่าร่างกายของฉันอาจจะเป็นเผ่ามังกรนะ
แต่หัวใจมันเป็นของมนุษย์ต่างหาก...
ฉันชื่อ โทโมะสุ เมะ
ใครเหรอ...?
เขา...
ได้สิครับ เดี๋ยวแนะนำตัวเองให้ฟังเอง
เพิ่งเคยเจอครั้งแรกเลยนะ คุณรัส
ฉันคือการ์เจส
ฉันเคารพเผ่ามังกรทุกตนเลยนะ แต่ดูเหมือนว่านายจะคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์...
มันก็ยากที่จะต้องปฏิบัติต่อคุณยังไงดี แต่ช่างมันเถอะ
พวกสมาชิกของ "คริสตัลสีฟ้า" เป็นยังไงบ้าง?
จากนี้ไปจะเคลื่อนไหวไปในทิศทางไหน?
คุณการ์เซียสมีอะไร
จะทำบ้างล่ะ!!
ฉัน...
ต้องกลับไปแล้ว...
ลาส
ถึงจะหลอกได้ แต่สักวันหนึ่งตัวตนที่แท้จริงของเธอก็จะถูกเปิดเผยออกมาเอง
ถึงตอนนั้น สายตาที่พวกเขามองเจ้าก็น่าจะแตกต่างออกไป...
ถึงฉันจะพยายามบอกไปมากแค่ไหนว่าหัวใจของเจ้าเป็นมนุษย์
เจ้าก็คงจะไม่มีวันถูกปฏิบัติต่อเหมือนมนุษย์หรอกแน่--
ฉันจะรออยู่ตรงนี้นะ
กลับมานะ!
เรื่องนี่มันคืออะไรเหรอ คุณรัส
ฉัน...
อยากจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อสู้ได้จังเลย
เพราะว่าพลังของคุณรัสมันแข็งแกร่ง
เลยกลัวที่จะทำลายสิ่งของหรือทำร้ายคนน่ะ
น่ะสิ
ด้วยเหตุนั้น ถึงพยายามที่จะไม่เข้าใกล้...
แบบนี้มันก็จะโจมตีอะไรไม่ได้เลยนี่ครับ?
แต่ว่าความต้านทานต่อการสัมผัสน่าจะลดน้อยลงแล้วสินะ
ก็แค่กำจัดความต้านทานนั้นให้หมดไป
และในขณะเดียวกันก็ฝึกการโจมตีไปด้วย...
สุดท้ายก็จะสามารถทำลายวัตถุได้นะ
พวกเราค่อยผลัดกันฝึกไปเรื่อย ๆ ก็ได้
ฉันก็จะช่วยมือด้วยล่ะ!
วันนี้ฉันจะเป็นคนดูการฝึกของเจ้าเอง
ขอบคุณมากเลยครับ
นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่ต้องพูดอีกด้วยนะ...
ตามแผนโดยรวมของพวกเราในอนาคตแล้ว
พวกเรนจะมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง...
แล้วก็พาครอบครัวของสมาชิกใน "คริสตัลสีฟ้า" อย่างนีนากับอินุ ออกจากเมืองหลวงด้วย...
ฉันคงจะไปร่วมด้วยไม่ได้...
เพราะว่ามีคนที่ต้องไปพบด้วยน่ะนะ
การหลบหนีออกจากเมืองหลวงคือเที่ยงวันของอีก 10 วันข้างหน้า...
อีก 10 วัน...
ต้องทำให้เสร็จให้ได้ก่อนวันนั้นนะ
อืม
ถ้าผ่านจุดนั้นไป การเฝ้าระวังจะเข้มงวดยิ่งขึ้น
ไม่ต้องทำเป็นละครหนีออกมาอะไรนั่นหรอกนะ... มีแต่จะก่อให้เกิดอันตรายที่ไม่จำเป็นเท่านั้นแหละ
ถ้าแสร้งทำเป็นไปเที่ยว ก็จะออกไปได้ง่าย ๆ
ควรจะคิดไว้ก่อนว่าการหลบหนีจะยากขึ้นนะ
ฉันจะติดต่อคุณเอลซีเอง
ปล่อยออกมาจากหน่วยคุ้มกันในจังหวะที่เหมาะสม
การเฝ้าดูข้างนอก ฉันเอง ฉันเอง
ว่าแต่
อืม รับทราบนะ ลัทสึเมะ
คุณรัสมก็นั่งลงได้นะ
?
นี่!
มาแข่งชกมวยแขนกันเถอะ!
ฉันแข็งแกร่งนะ!!
อืม
แตะโดนได้แล้ว!
ลุยเลย!
คุณรัส
เป็นอะไรไปเหรอ
ถึงฉันจะบอกว่าฉันแข็งแกร่ง แต่ก็คงไม่เท่าเจ้าหรอกนะ
เจ้าไม่มีทางที่จะแพ้ได้หรอก
กลัวว่าฉันจะบาดเจ็บงั้นเหรอ? คิดว่าถ้าบีบแรง ๆ ฉันจะเจ็บมือเหรอ?
ถ้างั้นก็เอาชนะฉันได้โดยที่ฉันไม่บาดเจ็บสิ
แต่ว่า...
จะเรียนรู้วิธีการใช้พลังที่เก่งกาจ...
นั่นแหละคือการฝึกของค่ำคืนนี้
จนกว่าเจ้าจะชนะฉัน
การฝึกหัดจะไม่มีวันหยุดนะ
ฝ่าบาทโดราไม่เคยหยุดเลยจริง ๆ
เตรียมใจไว้เถอะว่าจะต้องดำเนินต่อไปจนกว่าจะชนะ
เข้าใจแล้วล่ะ...
เอ๋...?
ฉันคิดว่าจะไปกับคุณโดร่าค่ะ
เอ๊ะ...?
คุณพูดกี่ครั้งแล้วคะ
ตามที่คุณโดร่าพูด การหลบหนีออกจากเมืองหลวงไม่น่าจะยากเลยนะคะ
แต่คุณโดร่ามีแค่มาโยอิกับลัทสึเมะเท่านั้นนี่คะ
ฉันเองก็ควรจะไปด้วยในฐานะผู้คุ้มกันไม่ใช่เหรอคะ
หลังจากที่พา "คริสตัลสีฟ้า" ออกมาได้ ก็จะกลับไปรวมกลุ่มกับคุณโดร่าใช่ไหมคะ?
จนถึงตอนนั้นก็ต้องปกป้องคุณโดร่าไม่ใช่เหรอคะ
ในที่สุดก็กลายเป็นการก่อกบฏต่อกษัตริย์แล้วสิคะ...
เพราะงั้นพวกเราก็เลยต้องปกปิดตัวตนแล้วทำกิจกรรมต่าง ๆ ไง
ริริอิ
ระวังตัวไว้ด้วยนะ
พวกเราต้องทำให้ตัวเองสามารถอยู่รอดไปได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
ใช่แล้ว
พวกเธอก็เหมือนกันนะ
พวกเราอยู่กับริริอิมาตลอดนี่นา
ใช่จ้ะ... ก็จริงด้วย...
จำได้ไหมล่ะ? เรื่องที่...
วันที่ฝนตกน่ะ...
วันที่ฝนตกเหรอ?
อ๊ะ...
ฝน...
หยุดแล้ว...
นี่แหละที่เรียกว่าวันฝนตกเหรอ?
นี่มันอะไรกันเนี่ย!!
ขอโทษนะ...
ฟู่!
เต็มที่เลย!
ค่ะ/ครับ
รออยู่นะ เรน มาร์กาเร็ต
โอยยย!!
เรียกแบบนั้นในระยะนี้ได้ยังไงเนี่ย!?
โซโซอิ~~!!
เอ๊ะ...?
ไม่มีแฮะ
เจ
อยู่ตรงนี้แหละ!!
เข้ามาสิ รออยู่...
ทำไมล่ะ!!
นี่ห้องอะไรเนี่ย... สงสัยเจ้านั่นไม่ได้ทำความสะอาดสินะ...?
ไม่ได้สกปรกซะหน่อย แถมยังทำความสะอาดด้วยนะคะ!!
ริริอิอยู่ตรงไหนกันนะ
อยู่ตรงนี้แหละ!!
นี่!
อยู่ไงล่ะ! มันไม่ใช่ระดับเสียงตอนเรียกนะ!! ถึงจะไม่มีอยู่ด้วย!!
ริริอิ
อยู่ตรงนี้ไง!!
โอ๋ยยยย ริริอิ~!!
อยู่ตรงนี้ไง!! มาโยอิ!!
มันเป็นอะไรกันน่ะ...?
ใช่แล้ว มันเป็นอะไรกันเนี่ย!
เหอะ
โอ๊ย...
อยากจะไปดื่มชาที่บ้านทุกคนจังเลย...
หน้าจริงจัง...!?
ตอนนี้ทำไมมุมปากถึงยกขึ้นเป็นรูปฟู...ล่ะคะ?
ริริอิ
ฟลัก
มาร์กาเร็ต
ฉัน...
อะไรกัน
คุณ...
อะไรกันเนี่ย!?
คุณเช็กแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ว่าเพื่อนๆ ยังอยู่รอบๆ หรือเปล่า...
อะไรกันเนี่ย ท่าทีที่มันเศร้าเกินไปนี่...
มันอะไรกันเนี่ย!
ต้องเจอกันอีกแน่ๆ
แน่นอนอยู่แล้ว!
ก็ชนะฉันอีกแล้วสินะ
ฟู่ววว
ตาต่อไปนะ!
นี่
ฝ่าบาทคะ?
เจ้า...
คุณภาพพลังเวทของเจ้ามันต่างจากคนอื่นๆ นะ
!!
เจ้าคือ...
สักวันหนึ่ง ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าจะถูกเปิดเผย
ตอนนั้น สายตาที่พวกเขามองเจ้าจะแตกต่างไปจากเดิม...
ลงมาชั้นล่าง
รอง
ฉันกับเรนคงต้องอยู่ห่างๆ กันไปสักพัก
ในช่วงเวลานั้น...
จะให้เจ้าดูแลเรนแทนได้ไหม?
ไม่ใช่แค่แกคนเดียวนะ... ทุกคนด้วยแหละ
อยากให้เจ้าช่วยดูแลพวกเราให้ดีนะ
นี่...
ก็เพราะว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันไง...
ให้ฉันเป็นคนดูแลเอง...
ใช่แล้ว
เพราะว่าเพื่อนมันสำคัญนี่นา
ฝากด้วยนะ
คอมุ
อืม!
ดีมาก
วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ
พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ
เก่งมากนะ รอง!!
นี่...
ราตรีสวัสดิ์นะ
ชิ่
ทุกคนนะ สบายดีนะ
เรน มาร์กาเร็ต รอง ฟลัก
ค่ะ
คุณโดอรา คุณมายอย คุณรัตสึเม คุณริริอิด้วยนะ!
เมกิ
000
เมกิ
โอ้...
ต้านทานการสัมผัสไม่ได้แล้ว
นี่จบแล้วเหรอ?
ตอนนี้ออกแรงได้เต็มที่แล้วล่ะ
เปล่า... ยังไม่จบหรอกนะ
มาตั้งชื่อให้ท่าโจมตีกันเถอะ
ชื่อเหรอ...?
ตั้งให้ดีกว่านะ
กำหนดการกระทำเฉพาะให้เป็นรูปแบบแล้วตั้งชื่อให้มัน
แบบนั้นแล้วเราก็จะตระหนักได้ชัดเจนเลยใช่ไหมว่าตัวเองกำลังจะทำอะไร
มันจะดีกว่าการทำไปแบบคลุมเครือมากๆ อีกเยอะเลย
ยังทำให้ปล่อยท่าได้แบบโดยสัญชาตญาณด้วยนะ
ถ้ายังไม่ชินกับการต่อสู้
เข้าใจแล้ว
มันก็จะยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วย
ก็เมื่อทำสิ่งเหล่านี้ไปเรื่อยๆ นะ
ความถนัดและความไม่ถนัดที่สร้างขึ้นจากวิถีชีวิตที่ผ่านมาก็จะถูกกลั่นออกมาเป็นทักษะได้อย่างสมบูรณ์น่ะ
เหรอ~
แน่นอนว่ามันคงไม่สมบูรณ์ในทันทีหรอกนะ
แต่ว่าตั้งแต่วันนี้มา เรามาคิดเรื่องพวกนั้นกันนะ รอง
นี่...
ทั้งพลังกายและพลังเวท...
สมบูรณ์แบบเลยครับ!!
สิ่งที่ฉันต้องการก็คือ
ร่างตรงนั้น...
ถ้างั้น...
ไปกันเลยไหมครับ...!!
เพื่อไปเอา
ร่างของมนุษย์คนนั้น...!!
สัมผัสสายฟ้า!!!
!?
การโจมตี...!?
โดนเต็มๆ เลยนี่นา!!
อะ...
!!
เร็วกว่าที่คิดแฮะ!!
วิถีชีวิตของรอง...การที่ไวต่อการสัมผัสกับผู้คน
นั่นแหละที่ได้ใช้ประโยชน์ตรงนี้
เป็นท่าโจมตีแบบการกระทบ
“สัมผัสสายฟ้า”
ให้รู้ตัวก่อนที่จะสัมผัส แล้วปล่อยโจมตีแบบโดยสัญชาตญาณ!!!
ถ้ามีอะไรเข้ามาในระยะประชิด
แต่รองจะสามารถโจมตีศัตรูได้อย่างเต็มที่เหรอ?
รองก็ไม่ถนัดการทำร้ายคนนี่นา?
ถ้าสามารถโจมตีสิ่งที่เข้ามาได้ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองก็คงจะดีแล้วล่ะครับ?
ถ้าเป็นการต่อสู้โดยใช้ความคิด ก็อาจจะลังเลด้วยความอ่อนโยน
ผมคิดว่าคงจะเกิดอาการอ้ำๆ อึ้งๆ ขึ้นมา
ดังนั้นก็ควรจะกำหนดระยะห่าง
แล้วยิงออกไปก่อนที่จะคิดถึงวัตถุแปลกปลอมที่เข้ามาในระยะนั้น
จากนิสัยส่วนตัวแล้ว ผมว่าแบบนั้นดีที่สุดครับ
ไอ้เจ้าเด็กนี่...!!
กล้าดียังไงถึงคิดจะสู้กับฉัน...
ไอ้โง่ที่ไม่สามารถเป็นเผ่ามังกรได้อย่างเต็มหัวใจ...
กล้ามาสู้กับฉันที่เป็นเผ่ามังกรที่สมประกอบอย่างฉัน...!!
กล้ามาดูถูกนักเชียว...
ฉันจะฆ่าแกให้ได้...!!!
ข้าเนี่ย
ต่อสู้ได้แล้ววววว~
เพราะฉะนั้นเพื่อที่จะได้เป็นมนุษย์
...จะสู้!!
ข้าจะไม่แพ้!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/39)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
จอมเวทเสริมพลังงานจิปาถะ กับการค้นพบว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุด
อยากเล่นโหด ขอโหมดนรก
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ชาวบ้านคนนี้ LV999
