ตอนที่ 66

ผู้ใช้เวทมนตร์วิญญาณระดับเทพที่ถูกขับไล่มา ก็ใช้ชีวิตแบบสบายๆ และโจมตีเยาะเย้ย

ตอนที่ 66

มังงะ/ผลงานดั้งเดิมของโมจิเก็นซาคุโรคิชิมะ/อัสะ โรคุชิ

ต้นแบบตัวละคร/คิซุย

จึ้บ

จึชึ

จึโบ

ตรงนั้นหยุดนะ!!

เผ่ามังกรของอสูรนี่เอง!?

มันกินมนุษย์ด้วยสินะ!?

ถอยเถอะ!

ถ้าถอยไปจะปล่อยให้ผ่านไปก็ได้!!

ถ้าถอย

จะปล่อยผ่านเหรอ...?

ฮะ!

ฮ่า

ฮ่าๆๆๆ

อ๊ะ ฮ่าๆๆๆๆ!!

ฮ่าาา ฮ่าๆๆๆาาา!!

ฮี้!!

นั่นเป็นคำพูดของคนที่แข็งแกร่งต่างหากล่ะ!!!

・・・ ติดต่อหน่วยปราบมังกรแล้วไหมครับ?

แล้วสิ! ตั้งนานแล้ว

แต่มันต้องใช้เวลา

เป็นครึ่งวันกว่าจะมาถึงที่นี่...

พวกนายสองคนจะเอาอยู่ครึ่งวันเหรอ?

ช่วยด้วยเถอะ

จะทำอะไรได้กันล่ะ กับฝูงผู้ใช้เวทมนตร์ที่สูง 3 เมตรนี่...

ให้ทหารในเมืองมีอาวุธด้วยสิ!

พวกมนุษย์!

พวกเราจะบอกข้อเรียกร้องนะโว้ย!!

พวกเราขอเรียกร้องนะ!!!

ก่อนอื่นเลยนะ! สหายพวกแกกำลังหลับลึกอยู่ใต้เมืองของพวกแกน่ะ

ถูกผนึกมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้วเชียว!

อยากให้ช่วยปลดผนึกสหายพวกนั้นออกมาจัง!!!

อ้อ แล้วก็อีกอย่างนะ ให้พวกแกกินด้วยสิ!

มีสหายที่ยังไม่ได้กิน พวกแกทุกคนต้องหิวโหยท้องร้องเลยล่ะ!

พวกเรากินแค่วิญญาณเท่านั้น ร่างกายยังอยู่!

ถ้ามีศพ ก็จัดงานศพได้นี่นา ดังนั้นให้อิ่มท้องด้วยสิ!

ตัวหนอนพวกนี้...

อยากเจรจาหน่อย!

ไปไกลๆ เลย! ไอ้โง่!!

ให้เจรจาหน่อยยย!!

ให้ฉันกินก็ได้! ดังนั้นขอให้พวกคุณมองข้ามเมืองไปเถอะนะ!!

ช่วยให้อภัยพวกเด็กๆ กับพวกหนุ่มๆ ด้วยสิ!

พวกเราน่ะ

ถ้าโจมตีด้วยกำลังได้ ก็สามารถทำให้ 1 กลายเป็น 2 หรือ 300 ก็ได้เลยนะ

ถึงเป็นแบบนั้นแล้ว ทำไมต้องมานั่งพูดคุยกับพวกคุณ

แล้วต้องทนอยู่กับแค่ 1 หรือ 2 ล่ะ!?

คุยกันแล้ว 100 ก็เป็น 100 ไงเล่า!

นั่นแหละที่เรียกว่าการเจรจา จำไว้ให้ดีนะ! เพื่อชาติหน้าเลย!!

พอแล้ว, ถอยไปให้พ้น!

พวกเราจัดการเอง!!

สมบูรณ์แบบ

ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้แล้ว

เวลาที่เรากินวิญญาณมนุษย์น่ะ

งับ

ก็คิดอย่างนั้นแหละ

เรดกุฟ

อ่า...

โดนมนุษย์ปล่อยหมัดที่เยี่ยมมาเลยนี่นา

แข็งแกร่งมาก!

แต่ตอนนี้ฉัน

ได้กินวิญญาณของพวกเขาแล้ว!

วิญญาณของนักรบที่แกร่งกล้าเหล่านั้นกำลังหลอมรวมเข้ากับฉัน...!

แม้แต่มนุษย์ที่ทำให้ต้องเหนื่อยใจเมื่อ 3 วันก่อน...

ความรู้สึกนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว...!

มนุษย์ที่ทำบาดแผลให้ฉันในวันนี้...

ตอนนี้ฉันคงจะจัดการพวกมันได้สบายๆ แล้วล่ะ!

พรุ่งนี้หรือวันมะรืนนี้ ฉันคงจะจัดการพวกมันได้โดยไม่เป็นรอยเลยล่ะ!!

ทุกครั้งที่กินวิญญาณมนุษย์!!!

โคตรตื่นเต้นเลยว่ะที่จะได้เป็นสิ่งสมบูรณ์แบบ!!

ส่วนที่ขาดหายไปกำลังถูกเติมเต็ม ทำให้ฉันเข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อยๆ!!

เร็วๆ สิ...

1

อยากเป็นสมบูรณ์แบบแล้วได้สนุกกับชีวิตให้มากกว่านี้โว้ย!!

ฮ่าๆๆๆๆ!!

เข้าใจเลย

ฉันก็ชอบกินเหมือนกันนะ!

มานี่สิ

มีส่วนที่เก็บไว้ให้แกโดยเฉพาะเลยนะ

กลัวว่าพวกแกจะกินหมดไปตอนที่นายสู้จนลำบากนี่นา เลยเก็บไว้ให้แล้ว

ช่วยได้เลย!

ตรงนี้แหละ

อย่าคาดหวังมากเกินไปน่า

ชาวบ้านแถวนี้ไม่ได้มีท่าทีเหมือนนักรบเลยนะ

สุดยอดไปเลย!

มนุษย์ทุกตัวล้วนมีส่วนที่ดีกว่าฉันทั้งนั้นแหละ!!

ขอให้กินหน่อยสิ!!

ฉันอยากจะเป็นสิ่งที่สมบูรณ์แบบกว่านี้อีกต่างหาก!

ไอ้พวกนั้น เก็บไว้ก็ไม่รอด พวกมันหนีไปแล้วไม่ใช่เหรอ!?

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคนเลยนะ!

อ่า... พวกมันซ่อนตัวอยู่น่ะ ทั้งหมดเลย

ที่ไหน

ตรงนี้

!!!

เฮ้อ...

ฉันจะช่วยปลดปล่อยเพื่อนที่ถูกผนึกอยู่ใต้ดิน

อ่า...

แกไปพักผ่อนแล้วรักษาบาดแผลจากการต่อสู้ซะ

ไปเดินเล่นฆ่าความหิวซะหน่อย!

ใหญ่จัง

รูปแกะสลักเหรอเนี่ย

ทำอะไรอยู่เหรอ

ซวบ

เรดกุฟ!

โดนสะกดจิตจน... ไม่ทันรู้ตัวว่ามันก็ถึงตอนนี้แล้ว

?

ฝั่งนี้ใช้เวลานานกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ

การผนึกมันค่อนข้างแข็งแกร่ง สหายของฉันเลยตื่นขึ้นมาไม่ได้เลย

เป็นกองทัพล่ามอนสเตอร์เหรอ?

ใช่แล้ว ก็เลยต้องรีบ

มันต้องมาแน่ๆ ที่นี่

แต่มันยังอีกไกล

อย่างนั้นเอง

เรดกุฟ สวัสดีตอนเย็นครับ

คุณตา

โอ้ นี่คุณ

หน้าตาดูไม่สดใสเลยนะ

ลองพูดมาสิ เพราะฉันมีชีวิตอยู่มามากกว่าแกหลายเท่าเลยนะ

คิดว่าน่าจะมีอะไรดีๆ ให้ฟังบ้างนะ

อาคาร หรืออุปกรณ์ หรือเสียงเพลง...

แต่ว่าวันนี้เนี่ย—

ไม่ว่าจะเป็นอะไรที่มนุษย์สร้างขึ้นก็ตาม

มันก็เหมือนถูกคว้าใจไปอย่างกะทันหัน

และตอนนี้ก็ยังถูกคว้าไว้

ไม่ว่าฉันจะมองอะไรก็ไม่เคยรู้สึกอะไรเลย

●●●

การพูดแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ...

กับสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย

จนกระทั่งก่อนหน้านี้เนี่ย...

แค่

ไอ้สิ่งนั้นเท่านั้นแหละที่พิเศษ

เอาเถอะไม่ว่ายังไง คุณตา...

ฉันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ...

...พวกเรานี่แหละ กินวิญญาณมนุษย์...

วิญญาณน่ะ คือจิตใจของมนุษย์...

คือชีวิตทั้งหมดเลยนะ

สัญชาตญาณและสายตาในการชื่นชมที่คนใช้ทั้งชีวิตเพาะบ่มมาน่ะ

คุณก็ได้รับมันมาแล้วไม่ใช่รึไง

เพราะได้กินแล้ว เลยเข้าใจมันขึ้นมา...

แค่คิดแบบนั้นแล้วดีใจก็พอแล้วล่ะ...

แต่คุณตา

ฉันเนี่ย

ถึงได้คิดเป็นครั้งแรกว่า

น่าจะกินมนุษย์ไปซะไม่ดีเลย

นั่นน่ะ

ยังไม่เสร็จสมบูรณ์

ยังไม่เสร็จสมบูรณ์อย่างนั้น

ถ้ามันเสร็จสมบูรณ์แล้ว มันจะเป็นยังไงกันนะ...?

ถ้ามันเสร็จสมบูรณ์แล้ว

เฮ้ๆ เรดกุฟ

ของสมบูรณ์แบบตัวจริงมันก็อยู่ตรงนั้นไม่ใช่เหรอ...?

ตั้งสติหน่อยสิ!

แกทำมันสิไม่ใช่เหรอ!

ถ้ายังไม่สมบูรณ์ ก็ทำให้มันสมบูรณ์ไปเลยสิวะ!

ก็เพราะแกน่ะ

ที่อยู่ตรงนั้นน่ะ แกก็กินมนุษย์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

กริ๊ง...

ใครน่ะ

ฉันฝึกเป็นศิษย์อยู่ที่โรงงานนี้ค่ะ

ที่นี่คือโรงงานศักดิ์สิทธิ์ของอาจารย์เลยนะ

ถ้ามันเข้าไปมากกว่านี้ ฉันจะจุดระเบิดแล้วก็ซัดมันกระเด็นออกไป...

เป็นการเจรจาที่ดีนะ

นั่นมันฉันก็ลำบากเหมือนกัน

!!

ผลงานชิ้นเอกนี่!

มันจะโดนซัดกระเด็นไปเลยนี่นา!!!

!?

แบบที่ใกล้เคียงความสมบูรณ์แบบขนาดนี้

ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนะโว้ย!

แก... แกเนี่ย

เข้าใจเหรอเฟ้ย!?

อา คุณก็เข้าใจใช่ไหมล่ะ!

อะ...

แบบนี้แหละใช่เลย!

จะทำอะไรน่ะ?

กำลังทำอยู่น่ะ!

ส่วนที่เหลือ

พวกที่อยู่ตรงนี้น่ะ ฉันกินเข้าไปแล้ว

อาจารย์ของคุณน่ะ ฉันก็กินเข้าไปแล้วด้วย!

เผ่ามังกรจะดูดซับวิญญาณที่กินเข้าไปเป็นของตัวเอง!

การกินนี่แหละ ที่ทำให้เราเติบโตและสมบูรณ์ขึ้น!

ฉันนี่แหละ จะสร้างส่วนที่เหลือให้!

นั่นแหละเหตุผลที่ตอนนี้ฉันถึงสร้างสิ่งนี้ได้

ถึงจะไม่ต้องกิน เผ่ามังกรก็อยู่ได้ถึง 100 ปีนะ

การกินวิญญาณของมนุษย์น่ะ ก็เพื่อที่จะสมบูรณ์นั่นแหละ! คุณก็จำไว้ด้วยนะ!

7

ฟุ...

ฟุ...ฟุ....

อะไรกันเนี่ย

อะไรก็ได้...

งั้นก็หุบปากซะ!

ตอนนี้อิ่มแล้ว แค่ไม่กินเฉยๆ เท่านั้นเอง ถ้าอยากจะตายก็ให้ฉันฆ่าให้ก็ได้นะ!

วิญญาณน่ะ

『อยู่ในตัวฉันเหรอ...?

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า...

แกน่ะ ที่ยังไม่รู้แม้กระทั่งวิธีใช้เครื่องมือของตัวเอง...

วิญญาณของอาจารย์อยู่ตรงไหนกันล่ะ

วิธีใช้...?

สิ่งที่กินเข้าไปจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเองงั้นเหรอ...?

ถ้างั้นตอนนี้ฉันก็ควรจะเป็นขนมปังไปแล้วสิเนี่ย...

สิ่งที่แกเชื่อมันก็เป็นแค่ตำนาน... เป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละ

มันเป็นข้ออ้างสำหรับความรู้สึกผิด ที่กินมนุษย์ที่มีระดับสติปัญญาสูงเท่ากับตัวเองน่ะ...

พูดอะไรน่ะ! ฉันกินนักรบเข้าไป

ทุกครั้งที่กิน ก็แข็งแกร่งขึ้น!

แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เลย!

แบบที่ เหนือกว่าแบบคนละระดับ!!

ก็เพราะว่ากินเข้าไป

พลังของพวกเขาก็เลยมาเสริมกับฉันล่ะสิ!!

นี่

แกกับนักรบคนนั้น

สู้กันมาใช่ไหม?

ทำซ้ำไปเรื่อยๆ ก็เก่งขึ้นน่ะสิ

มันก็แค่สกิลการต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นระหว่างสู้ไปเท่านั้นเองนี่นา...

หุบปากไป...

อย่าเอาเรื่องแปลกๆ มายัดใส่ฉันสิ

อยากลองกินฉันดูไหมล่ะ?

ฉันน่ะ ร้องเพลงเก่งนะเนี่ย~

แกนั่นแหละที่สร้างมัน...

แกนั่นแหละที่ทำให้มันสมบูรณ์

อันนั้นน่ะ

มัน...

ทำไม่ได้...!!

ทำซะ

ทำมันซะ...!!

ไม่ทำก็ต้องกิน

พวกเร่ร่อนน่ะ

หันสึกิ ประมาณครึ่งเดือน ที่แล้ว ก็อยู่ตรงนี้มา

เรดกูฟ กินวิญญาณของเด็กหนุ่มคนนั้น

เมื่อกี้เพิ่งฆ่าไปเองนะ

เรดกุฟ ยังจะออกมาเดินเล่นอีกเหรอ?

ชอบจังเลย!

การผนึกกำลังจะคลายได้แล้วนะ!

พวกสหายที่หลับอยู่ก็เริ่มจะตื่นขึ้นแล้วล่ะ

แล้วดูนั่นสิ

มีมนุษย์มาถึงตรงนั้นแล้ว

หน่วยปราบปรามมาแล้ว!

ฆ่าพวกเผ่ามังกรไปเยอะเลยนะ...

มีพวกที่ถูกมันทำลายล้างไปเป็นกลุ่มเลยด้วย

เขาว่ากันว่ากำลังสอบสวนเผ่ามังกรที่จับมา แล้วก็รวบรวมข้อมูลด้วยนะ...

พวกมันฉลาดและเก่งกาจมากเลยนะ

ตอนแรกพวกมันยังตามพวกเราไม่ทันอยู่เลย แต่ว่า

ตอนนี้ก็ตามทันมาได้แล้วสิ

แกก็รีบออกไปจากที่นี่แล้วไปที่พระราชวังซะ! อย่าพยายามจะสู้เลยนะ! ไม่อยากให้จำนวนมันลดลง!

พวกเรามาเพื่อปลดปล่อยเพื่อนๆ ที่อยู่ที่นี่นี่นา!

พวกแกพอแล้ว!

ถอนกำลัง! ไปเลย!

อาา... เรดกุฟ

ใบหน้านั่นน่ะ...

ถ้ากินวิญญาณเข้าไป ก็จะรับมันไว้ได้สินะ...

ดูเหมือนว่าแกจะรู้ตัวแล้วสินะ...

ทุกคนก็คิดและพูดเช่นนั้น...

แกก็เช่นกัน ในความฝันนั่น

ชีวิตนี่ ทำไมมันถึงได้

ต้องหลับอยู่เรื่อยๆ แบบนี้ด้วยนะ...

คงจะเป็นแค่การตื่นที่ว่างเปล่าซ้ำๆ เท่านั้นสินะ...

...........

-

มนุษย์ที่สามารถสร้างสิ่งที่สมบูรณ์แบบได้ถึงขนาดนั้น

แล้วฉันกลับ

งั้น

ทำไมถึงกิน

ไม่ได้รับอะไรจากมันเลยงั้นเหรอ

ถ้างั้นก็

ถึงแม้จะกินมนุษย์เข้าไปแล้ว จะทำให้มันสมบูรณ์ได้ หรือทำไม่ได้

แล้วทำไม

ถึงต้องกินล่ะ

ซวบ

ทำอะไรกันอยู่เนี่ย

อาจารย์อายุเกิน 70 แล้วนะ

อันนั้นน่ะ อาจารย์ท่านนั้นทำอยู่แล้วเกิดติดขัด

เลยหยุดมือไปน่ะ...

อาจารย์ท่านตั้งใจจะสร้างผลงานชิ้นเอกให้มันสมบูรณ์แบบ แต่ว่า

ถึงแม้ว่าอาจารย์จะยังมีชีวิตอยู่ก็ตาม

นั่นมันเรื่องใหญ่มากเลยนะ

ก็ทำให้ฉันเข้าไปแตะต้องไม่ได้น่ะ

ว่าแต่ว่าเสร็จเมื่อไหร่แล้วนะ...

ฉันมันยังเก่งไม่พอเลยนะ

ถ้าฉันทำตรงนั้นมันจะดูโดดออกมาน่ะ

มันจะทำให้ผลงานชิ้นนี้เสียหายไปเลยนะ

อย่างนั้นสินะ...

อาา...

มาแล้ว... หน่วยปราบปราม

●

หนีไปซะ

ช่างมันเถอะ...

มันก็เป็นไปตามที่แกพูดนี่นา

มนุษย์คนแรกที่ฉันกินเข้าไปน่ะ...

เป็นเพื่อนกัน

ถึงแม้จะคบกันไม่นาน แต่เป็นคนที่น่ารักดีนะ

ถ้าไม่มีเทพปกรณัม

ถ้าไม่ฝันไป

เพิ่งจะมารู้ตอนนี้น่ะเหรอ...

ก็คงจะสิ้นหวังไปแล้วสิ!!!

ถ้างั้น!

งั้นก็คืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!

ทนไม่ได้กับความจริงที่ว่าได้กินมันเข้าไป

อาจารย์!! พวกทุกคนที่นี่!!

ที่นี่ อาจจะได้เห็นมัน...

ความสมบูรณ์แบบ! คืนมาให้ฉัน!!!

ฉันก็อยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน

ถ้าทำได้ล่ะนะ...

หนีไป...!

เดี๋ยวนี้เลย!!!

ค้อนกับสิ่วไงล่ะ

มันมีอุปกรณ์อยู่ข้างในนะ

แล้วก็เอาไปฝึกซ้อมซะ!!!

ถ้าทำทุกวัน ใครๆ ก็เก่งขึ้นได้

พัฒนาให้ดูหน่อยสิ

พัฒนา...เหรอ?

แกจะให้ฉันทำอันนี้เหรอ...?

อย่าเอาแต่พึ่งพาน่ะ!!

บอกว่าอย่ากินคน ให้พยายามด้วยความพยายามของตัวเองเพื่อไปให้ถึงความสมบูรณ์แบบไงล่ะ!!

ถึงแม้จะไม่ได้สมบูรณ์แบบ

แต่ก็ต้องใช้ชีวิตเพื่อมุ่งสู่ความสมบูรณ์แบบไงล่ะ!

นั่นแหละคือชีวิตของฉัน!!

ชีวิตของอาจารย์หรือของมนุษย์น่ะ!!

ว่าอยากจะเห็นความสมบูรณ์แบบ

หรือว่าอยากจะเข้าใกล้สิ่งนั้น

ด้วยเหตุผลแค่นั้นแหละ ที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

แกน่ะ!

แกก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ!

มันไม่ใช่แบบนั้นนะ!!!

แกก็เหมือนกัน!

เหมือนกับฉันนั่นแหละ!!!

50 ปีข้างหน้าก็กลับมาที่นี่อีกนะ

ถึงไม่กินคนก็ยังอยู่ได้นี่นา

ฉันเองก็น่าจะยังมีชีวิตอยู่แน่ๆ

การต่อสู้ก็เก่งขึ้นด้วยนะ

ถ้างั้นนั่นก็น่าจะเก่งขึ้นได้เหมือนกัน

ถ้ายังรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่ไม่ได้กินมนุษย์ ลองทำดูสิ...

ลองพยายามไปให้ถึงความสมบูรณ์แบบด้วยวิธีเดียวกับพวกเราดูสิ...!!

ไปซะ

จงมีชีวิตอยู่!!!

ยาฮะ!

ย่า!

ไปถึงวังมังกรน่าจะประมาณ 2 วันมั้ง

อีกนิดเดียวแล้ว

แคช!

คิดว่าองค์มังกรเทพแสงคงกลับมาแล้วหรือยัง?

เคย์

มันต้องใช้เวลา... ยังไม่ถึงเหรอ?

นี่! ตรงโน้นมีหมู่บ้านมนุษย์เล็กๆ อยู่นะ!

ไปเอาวิญญาณกันเถอะ!

โอ้ ไปกันเถอะ!

เรดกุฟล่ะ? ไปกันสิ?

คาริ

ช่วงนี้ไม่ได้กินมาเลยนี่นา!?

อืม...

ฉันสบายดี

พวกแกไปกันเถอะ

พัฒนา

ก็ต้องทำอยู่แล้วล่ะ

เรดกุฟ

ไม่งั้นก็จะแก่เหมือนข้าไปน่ะนะ

ดี

อย่างน้อยก็ขอให้มีชีวิตอยู่รอดไปได้ 50 ปีนะ—

อ่า...

สัญญากับมนุษย์ไปซะแล้วสินะ

แฮ่ก

เผ่ามังกร ถ้ากินเข้าไปก็ไม่ได้หมายความว่าจะเติบโตขึ้น

ถ้าไม่กิน ก็จะตายใน 100 ปี

แฮ่ก

ก็แค่นั้นแหละ

ดังนั้น เรื่องที่ว่าวิญญาณที่กินเข้าไปสามารถนำมารวมกับตัวได้

ก็น่าจะเป็นตำนานระหว่างพวกเราสินะ

แคว่ก

ถ้างั้นทำไม

พวกเราถึงต้องกินกันล่ะ?