ตอนที่ 100

ตอนพิเศษที่ 100 ของเรื่องนี้ เริ่มต้นด้วยคุณหนูผู้มีสมองร้อนจัดเลย!!

อาซึกะ มาเทะ

อึก...

เปเปอร์เรื่องมานาที่คุณเอวาให้ยืมมา

เนื้อหามันสนุกแน่นอนแหละนะ

การจะเข้าใจเนื้อหาของเปเปอร์นี้เนี่ย

ปึ้ก

แต่ว่า

มันเหนื่อย

สมอง

แล้วก็เป็นภาษาที่ใช้ร่วมกัน ก็ต้องแปลด้วย

เหมือนสมองจะระเบิดแล้ว

มานาโดยพื้นฐานแล้วมองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้

...ต้องมาจัดระเบียบข้อมูลให้หมดในวันเดียว

ตอนที่ผมปล่อยมานาออกมารอบๆ ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ

แต่ถ้าใช้มานาจำนวนมากรวดเดียว

มันจะปรากฏเป็นสีให้เห็น

ต้นฉบับ: อะซึมิ เคน มังงะ: คิโนะ โคโตระ

และอีกอย่างรองๆ ไปด้วย

มันน่าจะเกิดบาเรียอ่อนๆ ที่มีสีออกมาด้วย

ถึงแม้จะอ่อนเกินไปจนไม่มีประโยชน์ในฐานะบาเรีย แต่ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ที่ว่า "มานามองเห็นและสัมผัสได้"

นี่แหละคือจุดที่เปเปอร์นี้ให้ความสนใจ

ว่าไปแล้ว ก่อนหน้านี้ตอนที่ปล่อยมานาออกไปแล้วก็ซัดโซเฟียกับพวกไปใช่ไหม

น่าจะเป็นแบบนั้นแหละมั้ง

บาเรียน่าจะใช้ได้นะ?

พูดง่ายๆ ก็คือที่ข้างหน้านั้น

มันมี "การกลายเป็นรูปธรรม"

ผู้เขียนก็เชื่อแบบนั้น

แต่ว่าผู้เขียนเองก็เป็นผู้ใช้เวทมนตร์ระดับปกติ

เพราะมานาของตัวเองไม่พอที่จะสร้างปรากฏการณ์นี้ซ้ำด้วยตัวเองได้

เขาเลยทำวิจัยเพื่อเติมเต็มปริมาณมานาของตัวเองควบคู่ไปกับการกลายเป็นรูปธรรมของมานา

ก็กำลังค้นหาวิธีที่จะบรรจุมานาเข้าไปในคาถาให้ได้มากกว่าเดิมอยู่นะ

—วิธีนั้นน่ะ

มีการบันทึกไว้ในเปเปอร์หลายวิธีเลย

ว่าแต่ วิธีที่คุณรูทเคยสอนมาน่ะ

มันมีประโยชน์สำหรับการฝึกฝนระยะยาวด้วยล่ะ～

แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ให้ผลทันทีสินะ

นี่แหละคือเผ่าพันธุ์อายุยืน...

ถึงจะทำอย่างสม่ำเสมอแหละนะ

ดังนั้นสำหรับมนุษย์แล้ว

การวิจัยหลากหลายของคนธรรมดาก็ช่วยได้เยอะจริงๆ นะ

ผมเองก็เคยเป็นคนธรรมดาในโลกเดิมเหมือนกัน

เอาล่ะ! งั้นก่อนอื่นลองใช้เล่มนี้เป็นแนวทาง

โดยมีเป้าหมายคือ "เพิ่มมานาให้มากขึ้นเพื่อเสริมความแข็งแกร่ง"

แล้วลองทำดูเลยดีกว่า

อาซึกะ พื้นที่ที่จะบุกเบิก

※ฝึกฝนระดับหลัก※การปล่อยมานาเป็นเวลานานๆ

จะได้ไม่ทำให้ทุกคนตกใจ เลยขึง 'เขตแดน' ออกมา

แล้วปล่อยมานา...

การเรียนรู้เวทมนตร์ที่ใช้มานาเยอะๆ ก็เป็นอีกทางเลือกนะ

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น มันจะทำให้ใช้งานได้ทันทีลำบากล่ะนะ

แบบไฮบริดที่ร่ายสั้นๆ ใช้งานง่ายแบบตอนนี้ก็เหมาะสมที่สุดแล้ว

แต่ดูเหมือนจะเพิ่มพลังโจมตีให้มากกว่านี้ก็ยังยากอยู่ดี

ถ้าเป็นแค่มานาอย่างเดียวน่ะ ปล่อยออกมาได้เยอะๆ ง่ายๆ แบบนี้

แต่ตอนนี้มันเต็มไปหมดแล้ว

ถ้าจะใช้เป็นเวทมนตร์

สุดท้ายก็ต้องส่งกลับเข้าสู่ร่างกายก่อนถึงจะใช้ได้

ถ้าประยุกต์จากสมาธิของการยิงธนู ก็สามารถส่งกลับได้เร็วขึ้น

การร่ายเวทย์แบบเคลื่อนที่ของอิซโมมันคือเศษเสี้ยวของคาถา...

ไม่ใช่เศษเสี้ยวของคาถาหรอก

ก่อนหน้านี้ก็ต่อเศษเสี้ยวของคาถาที่ถูกถักไว้แล้วเพื่อย่นระยะเวลาการร่ายอยู่แล้วนะ

ถ้าเป็นไปได้ อยากจะถักทอเวทย์ด้วยมานาที่ปล่อยออกไปภายนอกเลย

แต่ว่าก็ออกไปข้างนอกอีกแล้ว

...ตั้งใจใช้มานาที่อยู่นอกตัวสิ...

ไฮบริด!

เอ๊ะ

มานาภายนอก แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

อืม!

ใช้มานาในร่างกายแบบปกติเลยนะ!

...ถ้างั้นลองประยุกต์จากการจดจ่อแบบวิถีธนูดูไหมล่ะ

ให้มันไม่มีขอบเขตระหว่างพื้นที่จนถึงตรงนั้น กับตัวเอง

ตัวเอง มานาข้างใน และมานาข้างนอก

รับรู้ให้มันเป็นสิ่งเดียวกัน

รวมเป็นหนึ่งเดียวกับบริเวณรอบตัวที่แคบๆ...

ไฮบริด

...เหมือนกับว่าปล่อยออกมาจากตำแหน่งที่ห่างออกไปกว่าปกติ...?

ตั้งสมาธิอีกครั้ง ไฮบริด

ถูกใช้จากมานาที่ปล่อยออกไปด้วยเหรอ!?

ถึงจะไม่ได้ใช้มานาจากภายนอกทั้งหมดนะ

แต่ถ้าปรากฏการณ์นี้สามารถทำซ้ำได้

อาจจะใช้เวทมนตร์ได้ด้วยมานาสองเท่า คือจากข้างในกับข้างนอก!

ก่อนอื่นต้องลองทำซ้ำดูสักหลายๆ ครั้ง...

ตั้งสมาธิแล้วปล่อยไฮบริดออกไป

ฟู่...

ตั้งสมาธิแล้วปล่อยไฮบริดอีกครั้ง...

...ทุกครั้งที่ปล่อยไฮบริดแล้วต้องคลายสมาธินี่มันน่ารำคาญจริงนะ

ท่าทางการยิงธนูมันคือการคลายสมาธิหลังจากดึงคันแล้ว แต่นี่มันเป็นเวทมนตร์

ลองทำโดยคงสมาธิไว้ให้นานที่สุดดู

อืม เยี่ยมเลย...

พลังโจมตีไม่ได้เปลี่ยนนะ

การใช้มานาภายในก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ แล้ว

แต่ถ้ามานาภายนอกมาทดแทนส่วนที่ลดลง

ถ้าทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ โดยเพิ่มอัตราการใช้มานาภายนอก...

...อา จริงๆ แล้วมันค่อยๆ แต่ละนิด

ความรู้สึกที่ใกล้เป้าหมายขึ้นเรื่อยๆ มันช่างสบายใจจัง

ตั้งสมาธิให้มากขึ้น

ทำให้มานาภายในและภายนอกมันสมดุลกัน

นิ่มมือ

โจมตี...

นิ่มมือ

!อะไรน่ะ สว่างจัง!?

กลางดึกแบบนี้มีแสงอะไรมา...

อา

แสงนั่นมันจากข้างในเหรอ...

เปล่า ข้างนอก...?

ข้า...

ชื่ออะไรนะ

--อ๋อ จำได้

วากะ!

คุณวากะ!

!?

...เอ๊ะ อะไรเหรอ?

เป็นผู้หญิงในชุดกิโมโน...

คือว่า...แม้จะถึงตอนเช้าก็ยังไม่กลับห้องพัก

ก็เลยมานอนอยู่ที่นี่...

ใครกันนะ มาตอนดึกขนาดนี้

...เดี๋ยวนะ? ทำไมมันสว่างจัง?

วาคะ?

คุณโทโมเอะ! คุณวาแปลกไปแล้วค่ะ!

วาเหรอ? แล้วคนพวกนี้ก็...

...เอ่อ รู้แล้ว

โทโมเอะ

มังกรที่ทำสัญญาไว้กับผม

แล้วก็มิโอะด้วย

กับแมงมุมดำที่บุกโจมตีผม

คุณโทโมเอะไปทำสัญญาเองเลย...

...ใช่แล้ว ข้าคือ

อา... ข้าคือ มา

ฮ่า... ถึงจะรู้มาแล้วนะ...

ฟุคาสุมิ มา

ใช่ค่ะ คุณนาย มา

คิดว่าผ่านไปแค่ 1-2 ชั่วโมงเอง

แต่ข้าปล่อยไฮบริดรัวๆ ตลอดคืนเลยเหรอ

การรับรู้มันสับสนไปหมดเลย คงเป็นเพราะวิธีทำมันผิดพลาดไปแน่ๆ

ครั้งหน้าต้องระวังให้ดี

มันใกล้จะโฟกัสได้แล้ว

ต้องทำให้เป็นรูปเป็นร่างให้ได้...

...วากะ

ฮะ

แน่ใจเหรอครับ...?

อา...

ทุกคน

เป็นห่วงแล้ววิ่งมาหาผมด้วยเหรอ...

● ● ● ● ● ●

ขอบใจมากนะ

ฟุฟุฟุ

เอ๊ะ?

ขอโทษครับ พอดีฟังไม่ชัด...

เปล่า ไม่มีอะไรหรอก

กลับกันไหม!

คฤหาสน์อาซุมะ

แล้วก็วากะ

มีรายงานน่าเป็นห่วงอยู่สองสามอย่างครับ...

เรื่องงานรบกวนคุยกันหลังอาหารเช้าเถอะนะ!

โอ้! นั่นมันไวเอะลูกพลับแห้งนี่นา!

วากะ อา~ แบ่งให้ข้าสักหน่อยสิ...

คุณโทโมเอะ!

กินแต่ส่วนของตัวเองเถอะนะ!

เจ้าชอบทำของอร่อยๆ ออกมาตลอดนี่นา!

เช้าตรู่ก็จัดของที่กระตุ้นความอยากดื่มออกมาแล้ว!

โทโมเอะ~ อย่าดื่มหนักตั้งแต่เช้าสิ

เอาออกมาแล้วนะ

ถ้ามากเกินไป คุณโทโมเอะจะริบมะละกอจากโต๊ะอาหารนะ

อึก...!

จริงด้วยนะว่าคุณโทโมเอะชอบมะละกอของคุณอาซึคุจังจัง

ใช่แล้ว จนรู้สึกว่าอยากจะลองกินมะละกอจากที่ต่างๆ ให้ชุ่มไปเลยล่ะ

เลิกชุ่มซะเถอะน่า

โมริโอนิจะกลายเป็นยักษ์แล้วนะ

ถึงอย่างนั้นก็ไม่อนุญาตให้แตะต้องของของคุณวาเด็ดขาด!

ถ้าจะกินก็ต้องกินของชิกิสิ

เอ๊ะ ว่าแต่ชิกิล่ะ?

ขอรับประทานครับ

อา ชิกิน่ะยังคงการเคลื่อนย้ายยังไม่ชำนาญนักเลยครับ

เมื่อคืนนี้ข้าเป็นคนฝึกฝนให้เขาเอง

คิดว่าถ้าคุณวากะกำลังฝึกฝนแล้ว ก็ไม่สามารถจะพักผ่อนได้เหมือนกัน...

ถ้าคุณวาตั้งใจฝึกฝน แล้วข้าก็จะ!!

ก็พยายามยึดไว้จนถึงดึกเลยครับ

แต่หลังจากนั้นก็ไม่ขยับอีกเลย

เป็นเพราะสติผมมันเลือนราง เลยทำให้ข้ามขีดจำกัดของการรับรู้ไป

ยังไปต่อได้อีกครับ!

หมู่บ้านไฮแลนด์โอ๊ค

แต่เพราะว่า...บอกว่ามันไม่สามารถพึ่งพาใครได้

...ตามปกติแล้วกลยุทธ์ของไฮแลนด์โอ๊คคือการที่นักรบกับนักเวทย์สองคนจับคู่ต่อสู้กัน

ถึงได้เป็นแบบนี้ เลยนำหน่วยรบเพียงลำพัง

...ตึก!

...รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ขนาดนี้ก็ครั้งแรกเลย

ตั้งแต่...คุณชินเอง...เอ๊ะ นั่นมันฝีมือของเผ่าปีศาจรึเปล่า

ตั้งแต่เรื่องนั้นมาแล้วครับ

ว่าแต่ คุณเอม่านี่พูดว่า "จะพิสูจน์ให้เห็นว่าตัวเองโน้มน้าวคุณชินได้"

แล้วก็อาสาเป็นเครื่องสังเวยนี่นา

เออ ถึงจะแตกต่างจากจินตนาการอยู่มาก แต่

ก็เพราะอย่างนั้นเอง ถึงได้เจอกับเจ้านายที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ค่ะ

...เอม่านี่แข็งแกร่งจริงๆ เลยนะ

อาการีส

ถ้าเป็นตัวฉันที่แข็งแกร่งแบบนี้

จะยอมให้คุณมาพึ่งพิงได้ไหมคะ?

...เรื่องงานเป็นยังไงบ้าง?

ข้าได้ฝึกฝนทุกคนไว้แล้วให้สามารถดำเนินงานต่อไปได้แม้ข้าจะไม่อยู่

อย่าดูถูกนะ!

ไม่สิ เอม่านี่แข็งแกร่งจริงๆ เลยนะ...

พอแล้วๆ ก่อนอื่นคุณต้องฟื้นสภาพร่างกายให้กลับมาให้ได้ก่อนสิ!

โอ้โห...

ป่าที่มองเห็นได้จากด้านหลังคฤหาสน์อาซุมะ

เหรอ! อยู่ใกล้ขนาดนี้เลยเหรอ

ใช่ครับ

ตามรายงานของคุณอาคาเรสที่รู้สึกตัวได้เมื่อคืนนี้

ที่บริเวณทางเข้าป่าแห่งนี้ได้เผชิญหน้ากับ "หมาป่า" และ "หมี" ครับ

ตอนนี้ได้มีการห้ามเข้าแล้วครับ

เพราะว่าเป็นอสูรกายปีศาจที่มีพลังไม่ธรรมดา

ออกไปรับการเตือนและจะไปตรวจสอบว่าถูกปล่อยผ่านไปได้อย่างไรด้วยการสื่อสารแบบคล้ายจิตสัมผัสครับ

ดังนั้นข้าหรือมิโอะจะนำหน่วยรบ

88

ไม่สิ นั่นมันไม่ดีนะ

ถ้าก้าวเข้าไปอีกครั้งก็เท่ากับว่าเพิกเฉยต่อคำเตือนแล้ว

แถมถ้าเป็นหมาป่ากับหมีที่ผมคิดถึงนะ

...ดูเหมือนว่าจะประเมินหมาป่ากับหมีได้ค่อนข้างสูงเลย

คิดว่าต้องมีการเตรียมตัวอย่างมากถึงจะเข้าถึงได้นะครับ

คิดว่าต้องมีการเตรียมพร้อมอย่างมากเพื่อเข้าปะทะครับ

อา ไม่ใช่ว่าคุณโทโมเอะกับมิโอะจะแย่นะ

แต่มันคือเรื่องของความเชื่อมั่นของผมเองมากกว่า...

ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ในรูปแบบของการเมินเฉยคำเตือนก็ตาม

มู่ววว

ก่อนอื่น ผมอยากจะลองคุยกับพวกเขาก่อน

ถ้าการฝึกฝนที่ทำอยู่มันเกิดผลขึ้นได้ ก็คิดว่าจะเป็นไปได้ครับ

ฝากคุณโทโมเอะกับมิโอะรออยู่ข้างนอกป่าก่อนนะ

อยากให้พวกเขาเป็นเหมือนตาข่ายนิรภัยในยามที่เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ

...เป็นเรื่องของความเชื่อมั่นจริงๆ ด้วยนะ

ถ้าคุณได้ยินคำว่า "หมาป่า" ล่ะก็

สำหรับผมแล้ว พวกเขาพิเศษเหมือนมังกรในความฝันเลย

นี่ไง

...ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็พวกเขาก็อยู่ตรงหน้าผมไม่ใช่เหรอครับ

คนที่นำไปที่ไหนก็คงไม่น่าอายหรอกนะ

เอ๊ะ

เสียงระดับสูง

อาฮ่าฮ่าฮ่า! ว่าแต่ๆ ก็ใช่นะ ลืมไปเลย

ลืมไป...

อืม! จริงๆ แล้วถ้าเป็นคุณโทโมเอะ ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพิเศษจริงๆ!

ที่มาเจอคุณโทโมเอะได้ทันทีที่มาถึงนี่อาจจะเป็นโชคดีมากๆ เลยก็ได้นะ

......

ไม่ว่าจะเป็นแมงมุมดำแห่งภัยพิบัติ หรือมังกรระดับสูงอื่นๆ ก็เคยเจอมาหมดแล้ว

น่าจะเป็นพวกที่มีคุณสมบัติที่เจอกับสัตว์วิเศษได้ง่ายด้วยมั้งนะ

ให้ตายสิ

......ถ้าเป็นแบบนั้น ก็เป็นคุณสมบัติที่แปลว่าอายุสั้นแน่นอนเลยนะครับ...

นั่นพูดถูกเลย

ทั้งตอนที่มิโอะเป็น ตอนที่มิคุเนะเป็น ก็เกือบจะตายตลอดเลย

ก็ด้วยเหตุผลนั้นเองล่ะ

ขอให้ผมได้ทำตามที่ตัวเองชอบสักครู่นะครับ

...ถ้าคุณขอแล้วพวกเราก็คงไม่มีอะไรจะว่าอะไรเลยครับ

ขอบคุณครับ

ถ้าอย่างนั้นก็ขอแวะทำอีกอย่างด้วยนะ

ผมจะไปฝึกต่อเลยนะ

ช่วยบอกมิโอะหน่อยได้ไหมว่าไม่ต้องการข้าวเที่ยง

จะให้ข้าต้องมาเสียสละชีวิตให้เชียวเหรอครับ

ไม่สิครับ ผมก็กลัวที่จะบอกเหมือนกันนะ...

เนอะ?

ถือว่าเป็นคำขอแสนน่ารักจากท่านเจ้าของไงครับ

คึ้ก... เนื้อหาคำขอไม่น่ารักเลยสักนิดนะครับ...

...แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง

เกี่ยวกับคุณพี่น้องเรมบรันต์น่ะครับ

มีอะไรเกิดขึ้นตอนที่เจออารยธรรมมังกรไหมครับ?

เอ่อ ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะคิดจะลองสู้กับอารยธรรมมังกรอีกครั้งด้วยตัวเองน่ะครับ

แล้วก็ตั้งใจว่าจะไม่กลับไปที่ทวีเก่ แต่จะขอให้คุณวากิฝึกฝนเป็นพิเศษให้...น่ะครับ

...เป็นรายงานจากไลม์

เอ๋ー...

...หืม? ไลม์เหรอ?

ทำไมถึงเป็นไลม์ ไม่ใช่เอริสที่ไปคุ้มกันล่ะครับ?

...นั่นก็ยังคงติดค้างเรื่องเหตุการณ์โรคประหลาดอยู่นะ

แอบตามพี่น้องไปเพื่อสืบหาความเคลื่อนไหว...

...ดูเหมือนว่าจะใส่ใจอยู่หลายเรื่องเลยนะครับ

...จะพยายามไม่ให้กลายเป็นพวกสะกดรอยตามนะครับ...

ใกล้ถึงแล้วนะ

อืมมม แล้วจะทำยังไงดี

เพื่อคุณเรมบรันด์แล้ว อยากจะให้พวกเขากลับบ้านด้วยนะ

น่าจะลำบากในการโน้มน้าวเลยนะ...

อืม...ว่าแต่ๆ

แต่ยังไม่ได้แนะนำชิกิให้คุณเรมบรันด์เลยนะครับ

โดยกำหนดการแล้ว คุณวากะก็ออกไปอยู่รอบนอกแล้วไม่ใช่เหรอครับ...

ให้เป็นแบบนี้ดีไหมครับ?

ร้านโรตส์การ์ดของบริษัทคุซุโนะฮะ

...เอ๊ะ?

คุณอาจารย์กลับไปที่ทวีเกะกับคุณชิกิแล้วเหรอครับ

ใช่ครับ

คือว่า การทักทายต่อตัวแทนของบริษัทเรมบรันท์ของคุณชิกิยังไม่ได้เสร็จสิ้น

นั่นเองครับ

คุณคุズノฮะกับคุณชิกิ

ท่านทั้งสองบอกว่า "จะดีใจถ้าได้พบกับคุณหนูๆ ที่ทวีเกะ"

ด้วยนะ

...คงจะกลับไปไม่ได้แล้วล่ะนะ...

อึก...!

อีกแล้วเหรอครับ เพราะคุณพ่อ...

หน้าร้านกิลด์นักผจญภัยทาคิคุ ทวีเกะ

อ๊ะ ลูกค้าเหรอครับ?

ใกล้จะตกเย็นแล้ว ก็เลยจะปิดร้านแล้วครับ

ถ้าไม่เห็นของในมือ ก็วาดภาพเหมือนได้ไม่แม่นเลย

ไม่สิ ตรงแถวนี้มีร้านเหล้าที่เรียกว่า "นิคุยะ" ไหมครับ?

ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ตามถนนที่เลี้ยวซ้ายตรงนั้นครับ

เดินไปสักหน่อยก็จะเจอครับ ไม่ต้องห่วงเลย

แต่มัน... ท่าทางของเมืองมันเปลี่ยนไปจากตอนที่ผมมาครั้งก่อนเยอะเลยนะ

ก็คงจะไปสายไม่ได้สักหน่อยน่ะครับ

ขอโทษนะ รบกวนขอให้ช่วยแนะนำหน่อยได้ไหม?

เอ๊ะ แต่ว่า...

ถึงอย่างนั้น พี่สาวก็เป็นนักผจญภัยอันดับหนึ่งของทวีเก่

แต่คนพวกนี้ไม่ใช่คนในเมืองนี่...

ถ้าแตะตัวฉันล่ะก็ ไม่มีใครในเมืองนี้ไม่รู้จักว่าจะต้องเจออะไร

นี่ ทำไมถึงระวังตัวอยู่ล่ะ?

คุณหนู นั่นน้องสาวของคุณหญิงจากประตูนั้นไม่ใช่เหรอ

น้องสาวของคนดังขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ จะทำอะไรได้ง่ายๆ หรอก

อ๊าา เวลา... มันผ่านไปแล้ว ช่วยหน่อยนะ เปลือกหอยกำลังจะกระโดดแล้ว!

ถ้ารู้จักพี่สาวก็คงไม่เป็นไรมั้ง...

ถ้าลำบากจริงๆ ก็น่าสงสารแย่เลย

อืมมม งั้นก็...

คุณลินนนน!

ให้คุณลินจำใบหน้าของสองคนนี้ไว้ด้วยนะ...

ฉันจะพาพวกเขาไปถึงร้านนิคุยะเอง

เดี๋ยวรีบกลับมา จะดูของสักครู่นะครับ!

เอ๊ะ คุณลินน!?

เป็นสองคนที่ไม่เคยเห็นเลยนะ...

...ไม่เป็นไรมั้งนะ...

เมื่อครั้งมาทวีเกะครั้งก่อน ประมาณเมื่อไหร่ครับ?

รักษาระยะห่างแล้วคุยกันเสียงดังๆ...

จำได้ว่าประมาณครึ่งปีก่อนมั้ง

อ๋อ งั้นก็สงสัยจริงๆ ด้วยครับ

ช่วงนี้เศรษฐกิจดีมาก มีตึกใหม่ๆ สร้างขึ้นเรื่อยๆ เลย

ร้านนิคุยะก็เคยย้ายที่ตั้งไปครั้งหนึ่งแล้วนะ!

พี่สาวของฉันก็ชอบไปงานฉลองบ่อยๆ น่ะค่ะ

แล้วก็ชอบใช้เงินเยอะแยะไปหมดเลยล่ะค่ะ~!

ลำบากจริงๆ เลย

ก็ถ้าเป็นนักดาบชื่อดังขนาดนั้น มันก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ

นี่ คุณหนู ตรงนั้นหน่อยสิ...

...พี่สาว

ไม่ใช่พวกนักดาบหรอกครับ เป็นพวกโจรเถื่อนแห่งเงามืด

ฉันที่นี่... อึก!?

ส่วนที่เหลือก็ตรงไปเรื่อยๆ ก็จะเห็นเอง

พี่สาวของเธอน่ะ รู้แค่ชื่อเท่านั้นแหละ

มีเพื่อนร่วมทางอีกคนแล้วเหรอ...!?

ในเมืองนี้ มีคนที่อยากจะแกล้งพวกเราเยอะแน่ๆ เลย

พวกเราก็แค่ได้รับคำขอจากคนแบบนั้นน่ะครับ

...!!

ตรอกซอยทวีเกะ

สวัสดีค่ะคุณลิน!

งานของคุณลินเสร็จหรือยังคะ?

อ้าว สวัสดีค่ะ คุณโมเอะจัง

คือว่า... เมื่อกี้มีคนมาขอให้ช่วยแนะนำไปร้านนิคุยะน่ะค่ะ

มันเลยกลับมาช้า...

...กิลเทย์ คาโอริ...

กำลังจะติดต่อคุณโทอากับคนอื่นๆ อยู่น่ะค่ะ

อ๊ะ คุณโมเอะจัง!?

มีนักผจญภัยจากเผ่าดึงดูดมาอีกแล้วค่ะ เริ่มปฏิบัติการ