ตอน 82: Chapter 82

...ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างงั้นเหรอ!? คุณชายบุกจู่โจมมาเป็นพนักงานเสิร์ฟเลยเชียว!!

รุเรีย...มีเรื่องจะคุยด้วย

เรื่องเมื่อครั้งที่แล้ว ขออภัยด้วยนะครับ

ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่พวกคุณพูดนั่นแหละ

ยอมรับ...ด้วยเหรอ?

ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเท่านั้นเอง

ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าสนใจฉันเลยได้ไหมคะ...

...หึ! อย่ามาเล่นตลกสิ!

คิดว่าแค่นั้นจะจบได้เหรอ!

きゃ

เรื่องแบบนั้นยอมให้ไม่ได้หรอกนะ

ฉันจะ...นาย...!

ปล่อยนะ!

ค่ำคืนที่ 82 'อิลมุนนิสโตคเกอร์' ต้นฉบับโดย อาซึมิ เคย์ / มังงะโดย คิโนะ โคโทระ

เดี๋ยวก่อน! อย่าหนี!

โอ๊ย...

อ๊ะ...

ไฮ ออนนี่ซัง

แป๊บๆ

จะกินไหม?

เอ๊ะ...

ไม่เป็นไร

เหรอ? ท้องหิวแล้วหงุดหงิดใช่ไหมล่ะ

ชุดนักเรียนนั่นของคุซุโนะฮะนี่นา...!

มาขวางเพราะโดนเจ้าหมอนั่นบอกใช่ไหม!

เจ้าหมอนั่นคือตัวแทนของพวกเราเหรอ?

นี่ไง อยู่ตรงนั้นไง...

อะไร!?

ไม่มี

ไม่มีสักคนเลยนะเจ้า!

ไม่มีเลยยย

บ้าเอ๊ย! พวกนั้นหายไปไหนแล้ว!?

คุณหนู

รู้จักเขาเหรอ?

●●●●●

...เปล่า ไม่รู้จักค่ะ

ถูกเขาตามตื๊อ... พูดตามตรงว่าน่ารำคาญเลยค่ะ...

หืมมม...

ถ้างั้นพวกเราจะปกป้องคุณหนูจากเขาให้เอง

เอ๊ะ...

แต่ว่า...

เอ๊ะ?

พวกเราชาวอาจินก็ขอให้เข้ามาในร้านนี้ได้ไหมครับ

อ่า

การเข้ามาในร้านนี่ก็ยากลำบากพอตัวแล้วนะ

ที่เมืองนี้ การแบ่งแยกชาวอาจินนี่มันแย่มากเลยนะ

อ๊ะ...แน่นอนอยู่แล้วครับ

เย้! ในที่สุดก็เข้าได้!

ถ้าเป็นร้านของคุณคุซุโนะฮะ พวกเรายินดีต้อนรับอย่างยิ่งครับ!

แกมันของคุซุโนะฮะนี่นา...!

นั่นเป็นเรื่องที่ไม่อาจปล่อยให้คุณวากิเข้ามาวุ่นวายได้หรอกนะ

นั่นสิ คงจะเผลอไปดึงเรื่องยุ่งๆ เข้ามาอีกแล้วล่ะมั้ง

เอ๊ะ?

ให้ตายสิ คุณวากิเนี่ย

แต่ถึงอย่างนั้น ก็จะรายงานให้หัวหน้าและเพื่อนร่วมงานทราบนะ

เวลาเกิดอะไรขึ้น ก็จะได้โยนความรับผิดชอบไปให้หรือแบ่งออกไปได้ไง

นายก็ไม่เลวเหมือนกันนี่นา

แถมช่วยป้องกันลูเรียด้วยสิ จะได้ช่วยกันหน่อย

...แค่

ถึงแกจะพื้นฐานเป็นคนดีนะ แต่ก็...

ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก

หอพักชนชั้นสูง โรงเรียนกลางลอตซ์การ์ด

นักเรียนของคุซุโนะฮะด้วย! พนักงานร้านของคุซุโนะฮะด้วย!!

ทำไมถึงมาขวางทางฉัน!

เฮ้! ออกมาเดี๋ยวนี้!

ไม่มีเหรอ!?

คุณอิรุมะ เป็นอะไรไปหรือครับ?

ยาควรจะยังเหลืออยู่นะครับ...

ยา...!

คนที่กำลังดื่มยานี้อยู่เนี่ย

แพ้ให้กับนักเรียนของคุซุโนะฮะนะ!

คุซุโนะฮะ...

คุซุโนะฮะก็เกี่ยวข้องกับยาทดสอบของพวกคุณด้วยเหรอ!?

เปล่าครับ ไม่มีข้อเท็จจริงเช่นนั้นครับ

คุณครูคนนั้นชื่อคุซุโนะฮะเหรอครับ?

แต่ผลของยานั้นเป็นสิ่งที่แน่นอนเลยครับ

คุณครูที่ชื่อคุซุโนะฮะคนนั้น...

อาจจะใช้เล่ห์กลอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้นะครับ

...! ใช่แล้ว ใช่เลย ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ

พวกพนักงานของร้านเขาก็มาขวางอีกด้วย!

เจ้าคนขี้ขลาดนั่น! กล้ามาเล่นตลกอะไรกันนะ!

...เข้าใจความรู้สึกคับข้องใจของคุณอิรุมะเลยครับ

ก็นึกว่าให้เขาฝึกร่างกายไปอีกหน่อยซะก่อน

เรามาเปลี่ยนยานี้ไปสู่ขั้นตอนต่อไปกันเถอะครับ

ยาตัวต่อไปน่ะเหรอ!?

ถ้ามีแบบนั้นตั้งแต่แรกก็ให้มาตั้งแต่แรกสิ!

แต่ยานี่มีผลข้างเคียงเล็กน้อยครับ

และมันก็สร้างภาระให้กับร่างกายด้วย

สำหรับคนที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ มันจะมาพร้อมกับอันตรายครับ

ภาระอะไรกัน! อารมณ์ก็ควบคุมได้นี่นา!

แกก็คิดจะเยาะเย้ยข้าด้วยเหรอ!

...ผมพูดเกินไปเองครับ

เพื่อเป็นการขออภัย ผมจะมอบสร้อยคอที่เพิ่มการต้านทานเวทมนตร์ให้หนึ่งชิ้น

พร้อมกับยานี้ครับ

มันเป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นโปรดใช้งานมันด้วยนะครับ...

...การควบคุมอารมณ์นี่ทำได้...สินะ

ฟุฟุฟุฟุ

เติบโตได้ดีทีเดียวเลยนะ...

โรงเรียนกลางลอตซ์การ์ด

ห้องพักคอยสำหรับคุณครูชั่วคราว

สำหรับผลจากการบริโภคผลไม้ของพวกนักเรียนแล้วครับ

ณ ตอนนี้ผลลัพธ์ก็เกือบจะเหมือนกับผู้อยู่อาศัยของอาซูระเลยครับ

"เกือบ" หมายความว่ามีแนวโน้มที่แตกต่างใช่ไหมครับ?

ใช่ครับ

เทียบกับกิ้งก่าหรือออร์คแล้ว มนุษย์มีประสิทธิภาพในการดูดซึมสูงกว่า

ณ ตอนนี้ค่ามานาเพิ่มขึ้นประมาณ 30% ครับ

ฮิว...

แต่ว่า

ประโยชน์ของมันจะเห็นได้ชัดก็ต่อเมื่อบริโภคผลไม้จำนวนมากอย่างต่อเนื่องเท่านั้นครับ

ถ้าหากมีการกำหนดจำนวนจำกัดของผลไม้ที่จะวางไว้ในร้านก็น่าจะไม่มีปัญหาแล้วล่ะครับ

เพราะยังไม่เห็นขีดจำกัด จึงจะทำการทดลองต่อไปครับ

แบบนั้นก็ใช้ได้สินะ...

เราจะบอกกับนักเรียนไปว่ามันคือการผลิบานของพรสวรรค์

ถึงอย่างนั้นก็ตาม...

ก็มีนักเรียนบางคนที่กำลังจะท้อแท้เพราะไม่รู้สึกถึงผลลัพธ์นั้น

อ่า ไอซึโมสินะ

ตอนนี้ก็เป็นการทำลายคาถาที่มีความเหมาะสมที่ยืดเยื้อทั้งหมด

และก็อนุญาตให้ใช้ได้แต่คุณสมบัติธาตุอื่นที่มีพลังโจมตีต่ำเท่านั้น...

นอกจากนี้กำลังเสริมความแข็งแกร่งของพละกำลังด้วย

แต่การให้คำตอบที่ง่ายเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนะครับ

หวังว่าในการฝึกปฏิบัติพิเศษที่เริ่มตั้งแต่วันนี้จะมีความคืบหน้าอะไรขึ้นมาบ้างนะ

ระหว่างนี้ก็จะไปหาหนังสือที่น่าจะเป็นประโยชน์สำหรับนักเรียนที่ห้องสมุดให้ก่อนแล้วกัน

...แล้วก็เอกสารกับจดหมายเยอะมาก...

ถ้าอ่านทั้งหมด คงจะจนถึงเย็นแน่ๆ

ให้ข้าช่วยคัดแยกสิ่งที่จำเป็นสำหรับคุณคุซุโนะฮะได้ไหมครับ?

ถ้ามีสิ่งที่ไม่จำเป็นอีก โปรดออกคำสั่งได้เลยนะครับ

ภาษากลาง

คำสารภาพรักอะไรพวกนั้น ไม่จำเป็นอย่างแน่นอน

รับทราบครับ

ถูกคัดแยกออกไปอย่างรวดเร็ว

โอ้...!!

พวกเราก็อยากได้เหมือนกัน...!!

สุดยอด

ฟุฟุん ความรู้ของข้านั้นยอดเยี่ยมกระมัง

นี่! อย่าทำจมูกโด่งแบบนั้นสิ ต้องอ่านเอกสารที่จำเป็นด้วยนะ...

ส่วนใหญ่เป็นคำขอลงทะเบียนสินะ

ไม่ได้หมายความว่าข้าจะเก่งกาจนะ

เด็กคนนี้มีฝีมือไม่พอ

สาวคนนี้สาขาที่เรียนมันไม่เกี่ยวอะไรเลย

หวังจะเอาความรู้... ปัดตก

!

นี่คือของพี่น้องเรมบล้า

...เหรอ

ด้วยความสามารถระดับนี้ น่าจะตามทันการบรรยายได้

ดูจากวันที่แล้ว น่าจะเปิดเรียนอีกครั้งตั้งแต่วันนี้สินะ

คนที่น่าจะอนุญาตให้เข้าเรียนได้คนอื่นๆ ก็คือ...

...คอลเลน-ฟอร์สคนนี้มั้ง

ชิกิ

ถึงจะไม่รู้ว่าจะทันการบรรยายวันนี้ไหม

ช่วยอนุญาตให้ทั้ง 3 คนนี้เข้าเรียนให้หน่อยได้ไหม?

โชคดีที่การบรรยายวันนี้จะเริ่มตอนบ่ายครับ

เราจะจัดการให้ทันเวลาเลยครับ

ฝากด้วยนะ~

เขาเก่งมากเลยนะครับ

คุณไบรท์

ที่ห้องธุรการก็ได้ชื่อเสียงที่ดีมากๆ เลยนะครับ

เรื่องผู้ช่วยอาจารย์ครั้งที่แล้วน่ะครับ

ต้องเป็นคำขอทั้งหมดจากคุณคุズノฮะแน่นอนครับ

เพราะคุณบอกว่าจะไม่ใช้ตำแหน่งผู้ช่วยอาจารย์

ผมเลยรับไว้ให้แล้ว ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?

นั่นช่วยได้มากเลยครับ ขอบคุณมากครับ

ในคำขอมีพวกขุนนางจากตระกูลมาด้วยด้วยนะครับ

คุณคุズノฮะเป็นจุดสนใจทั้งในเรื่องการค้าและการบรรยายด้วยครับ

มีหลายคนที่อยากจะสร้างความสัมพันธ์ด้วยครับ

ถ้าคุณสนใจ ผมจะแนะนำให้รู้จักนะครับ...

ไม่ครับ มันเป็นเรื่องที่สูงส่งเกินไปแล้วครับ

สำหรับผมเอง มันก็เป็นเพราะคนรอบข้างเก่งๆ ถึงทำให้ผ่านไปได้เท่านั้นเองครับ

...อย่างนั้นเองเหรอครับ

อืม...?

คนแบบนี้ก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เลยนะ...

งั้นข้าต้องไปเข้าเรียนคาบต่อไปแล้วนะ ลาก่อน

ข้าเองก็จะไปห้องสมุดมาเหมือนกัน

คุณคุซุโนะฮะ!

อีกแล้วเหรอครับ การสู่ขอ?

ยินดีที่ได้รู้จักครับ! ชื่อของข้าคือ เซย์เรน ทู กาลเมนา

ข้าเชี่ยวชาญการวิจัยในสาขาพื้นฐานของคาถาครับ!

จึงอยากจะขอให้คุณแต่งงานด้วยโดยมีพื้นฐานจากการสนับสนุนงานวิจัยครับ

ข้ามาเพื่อขอร้องแล้วครับ!

...อะไรนะครับ?

พูดตามตรงเลยนะครับ! ข้าเป็นพวกตื่นตาตื่นใจง่าย!

การที่จะเพาะบ่มความรักในฐานะภรรยาอันดับหนึ่งอันดับสองนั้นเป็นไปไม่ได้ครับ

โอ้ มาแบบตรงๆ เลยนะเนี่ย

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งแรกของข้าก็คือการวิจัย

จะบอกว่าวิจัยแต่งงานไปด้วยก็ไม่เกินจริงเลยครับ!

ถ้างั้นก็ถือว่ามีภรรยาหลายคนแล้วสิ

ภูมิใจเลยนะครับ ข้ามีความมั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเอง

และข้าผู้นี้สามารถให้การสนับสนุนในขณะที่กำลังมุ่งมั่นกับการวิจัยได้อย่างใกล้ชิดที่สุดครับ!

ก็จริงอยู่ว่านางผู้นี้เป็นคนงามที่สะดุดตาในโลกนี้ด้วย

ถึงจะมีคำว่า "น่าเสียดาย" ตามมาด้วยนะ

อันดับสามก็ดี ไม่สิ อันดับสิบก็ได้ครับ!

ถึงจะเป็นแค่การสนับสนุนก็ยังดี! ขอให้พิจารณาด้วยนะครับ!

ฮ่าๆๆ สนุกจริงๆ เลยนะคนนี้

มันติดใจนิดๆ เลยล่ะ

จะแต่งงานก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ

แต่ถ้าคุณเป็นที่หนึ่งให้ข้า ก็จะแต่งงานและเงินทองให้ตามที่คุณต้องการเลย

ถ้าพูดแบบนี้แล้วเขาจะตอบสนองยังไงนะคนนี้

ฮึก...?

ไม่เป็นไรค่ะ!

จะทำเหมือนว่าไม่ได้ยินเรื่องนี้ไปเลย!

อย่าคิดว่ามีแม้แต่ความเป็นไปได้กับตัวข้าเลยนะคะ!

ขออนุญาตค่ะ!!

...ปฏิกิริยาที่เจ็บปวดยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก...

นึกถึงทาเคโนะขึ้นมาเลย...

จะลืมไปให้ได้

ห้องสมุดโรงเรียนโรตส์การ์ดกลาง

โอ้ อ่า

ตั้งแต่ตอนนั้นจนมาถึงห้องสมุด จำนวนจดหมายที่ถูกยัดให้เนี่ย...

ที่โรงเรียนเนี่ย มีแค่ห้องสมุดที่เป็นที่พักใจเท่านั้นแหละครับ...

เหนื่อยไหมครับ คุณคุซุโนะฮะ

กำลังหาข้อมูลอยู่เหรอครับ?

คุณเอวา

อืม เรื่องความเร็วในการร่ายคาถาเล็กน้อยครับ

ความเร็วในการร่ายคาถา... เป็นหนังสือที่ไม่ค่อยจำเป็นสำหรับคุณคุซุโนะฮะเท่าไหร่เลยนะครับ...

ข้าจะเลือกมาแนะนำให้สักสองสามเล่มนะครับ

จากหนังสือเล่มนี้เหรอครับ?

ก็เพราะเป็นบรรณารักษ์นี่ครับ

ข้ามั่นใจในเรื่องความจำของตัวเองนะขอรับ

เมื่อก่อนบอกว่าจำชื่อคุณครูของสถาบันได้นี่นา

นั่นไม่ใช่เรื่องโกหกเหรอเนี่ย...

ความจำสุดยอดไปเลยนะ

เชิญทางนี้ก่อนครับ

ขอบคุณมากครับ

!ใช่แล้ว

คุณเอวาครับ คนพวกนี้ดูคุ้นๆ ไหมครับ?

เป็นบุญคุณที่เคยช่วยเหลือสมัยก่อนครับ

ที่อยู่ตรงนี้เป็นก่อนที่ผมจะเกิดน่ะครับ...

ภาพเหมือนคุณพ่อกับคุณแม่ของผมที่รินอนวาดให้

คุณพ่อเป็นนักเขียนนิยายนะ

งานเขียนมันไม่คืบหน้าเลย

อาจจะเคยตีพิมพ์หนังสืออะไรที่นี่ก็ได้

ฮะๆ

ลองดื่มอะไรอุ่นๆ ดูสิครับ

หรืออาจจะเป็นคนที่มีชื่อเสียงจนติดหนังสือก็ได้นะ...

...สมัยก่อนเหรอครับ

...ไม่ครับ ไม่รู้จัก

น่าเสียดายแฮะ ไม่รู้จักเหรอเนี่ย

อุ๊ย แย่แล้ว

อ๊ะ เป็นคำขอสมรสจากนักเรียนหญิงนี่นา

อย่างนั้นเหรอครับ ขอบคุณมากครับ

สาเหตุของความเหนื่อยล้านี่เหรอครับ

เข้าใจความรู้สึกของคุณเลยครับ

ดูถูกรูปลักษณ์คนอื่นไว้ แต่พอได้กินน้ำหวานเข้าไปก็มาหา

นี่คิดว่าการแต่งงานเป็นเรื่องอะไรกันแน่

...สิ่งที่เชื่อมโยงกับผลประโยชน์ต่างๆ สินะครับ

หรือว่าจะเป็นอย่างนั้นรึเปล่าครับ

นักเรียนที่เรียนที่นี่ก็มีลูกสาวจากพ่อค้าใหญ่ๆ หรือขุนนางเยอะแยะเลยนะครับ

เหมือนการแต่งงานทางการเมืองอะไรทำนองนั้นเหรอครับ?

ถึงยังเป็นแค่วัยรุ่น แต่พวกขุนนางหรือพ่อค้าใหญ่ก็เป็นเรื่องปกติกันเหรอครับ?

ก็อาจจะพูดได้ว่า สักวันหนึ่งทุกคนก็จะมาถึงความคิดนั้น

ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละครับ

ตัวข้าเองคิดว่า การแต่งงานที่ต่อยอดมาจากความรักก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายนะคะ

ไม่ใช่แค่ไม่เลวร้ายนะ

แต่คิดว่ามันเป็นแบบนั้นแหละค่ะ

ตอนเด็กๆ ทุกคนคงวางการแต่งงานไว้บนพื้นฐานของความชอบหรือไม่ชอบใช่ไหมคะ...

คุณคุซุโนะฮะ...ช่างบริสุทธิ์จริงๆ เลยนะคะ

แล้วสำหรับคุณเอวา คำว่า "ความชอบ" และความรู้สึกของผู้ใหญ่ที่คิดไว้นั้นมีความหมายว่าอย่างไรเหรอครับ?

ช่วงเวลาของการต่อรอง

เอ๊ะ แล้วแต่คุณเลยครับ

ถ้าจะให้พูดว่าอะไรจะรู้สึกผิดหวังเหรอครับ?

...พูดตามตรงนะค่อนข้างช็อกเลย

รู้สึกไม่อยากอ่านหนังสือแล้ว วันนี้ขอแค่นี้ก่อนนะครับ

...ช่างเป็นคนใสซื่ออย่างน่าประหลาดเลยนะ...

ฮ่า...

วันนี้ก็คงไม่ได้ร่ายเวทมนตร์เต็มที่อีกแล้วสินะ

...จะเลิกไปฟังเลคเชอร์ของคุณคุซุโนะฮะดีไหมเนี่ย

อย่างนั้นคุณครูก็...

อา...อยากกินถั่วดำเคี่ยวหวานๆ ของคุณลอเรลจัง...

อืม

อ๊ะ...จดหมายจากคุณโอซากาเบะ

ว่าแต่ไม่เคยเปิดเลยนี่นา...

ในประเทศมีคู่หมั้นอยู่หลายคนนะ

แต่คนที่ส่งจดหมายมาก็มีแต่เด็กคนนี้แหละ

กราบเรียนคุณอิคุซาเบะซามะ

ที่โลเรลนี้ ลมก็เริ่มอุ่นขึ้น อากาศก็สบายขึ้นแล้วครับ

ชีวิตที่รอตซ์การ์ดเป็นอย่างไรบ้างครับ?

เอ๊ะ ข้อเขียนค่อนข้างจะสมบูรณ์กว่าที่คิดแฮะ

เป็นคำกล่าวของคุณปราชญ์ว่า "การที่ไม่มีจดหมายมาก็เป็นข่าวดี"

หวังว่าคุณคงจะมีสุขภาพแข็งแรงและกำลังทำกิจกรรมต่างๆ อย่างมีความสุขนะครับ

ถึงอย่างนั้นก็ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

น่าจะลำบากอยู่ไม่น้อยเลยนะครับ

ขอให้ดูแลรักษาร่างกายให้ดีนะครับ

ตอนที่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

ก็คิดว่าเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เท่านั้นเองนะ

...จดหมายทุกฉบับก็เอาแต่เป็นห่วงผมมากกว่าเรื่องของตัวเองเสียอีก...

ป.ล.

ข้าได้ยินตามคำกล่าวของคุณเค็นจินว่า "ใบโคลเวอร์สี่แฉกคือเครื่องหมายแห่งโชคดี"

เนื่องจากบังเอิญข้าเจอมา จึงขอมอบให้เป็นที่คั่นหนังสือด้วยเถิด

บังเอิญเหรอครับ...

ของแบบนี้ไม่ใช่ของที่หาเจอได้ง่ายๆ นะ

แล้วก็

นี่ก็ใบสี่แฉกด้วย เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ...

ข้าได้แนบเครื่องประดับที่น่าจะเหมาะกับคุณอิซึโมไปด้วยนะ

ขอให้ความสุขมากมายมาเยือนคุณอิซึโมนะ

แปด

...ลองพยายามอีกสักหน่อยดีกว่า

เอ่อ

กำลังมองหาหนังสือเกี่ยวกับความเร็วในการร่ายคาถายังเลยครับ

อ๊ะ เป็นนักเรียนของคุณคุซุโนะฮะนี่นา

เอ๊ะ?

ถ้างั้นก็มีอยู่ตรงนี้พอดีเลยครับ

นึกว่ากำลังหาหนังสือที่ไม่น่าจะจำเป็นสำหรับคุณอาจารย์เสียอีก

ที่แท้ก็สำหรับพวกคุณนี่เอง

คุณอาจารย์...เหรอครับ?

นั่นสิ! จะอ่านให้หมดเลยครับ!

ครับ เชิญเลย

เอ่อ ก่อนหน้านั้น

กราบเรียน คุณโอซากะเบย์โรฮะ

ที่ไม่ได้ติดต่อมาเป็นเวลานาน ขออภัยด้วยนะครับ...

ขอโทษที่ให้รอนะครับ/คะ

ภาพเหมือนนั่น...

...อืม อาจจะเป็นคนของขุนนางหรือผู้ที่เกี่ยวข้องกับวิหารก็ได้ครับ/ค่ะ

แต่พนักงานร้านของคุณคุซุโนะฮะเป็นพวกครึ่งคนน่ะครับ

ณ ตอนนี้ก็ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับอำนาจของวิหารได้ง่ายๆ

คิดว่าการดึงตัวมาอยู่ฝั่งเราก่อนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่านะครับ/คะ

...คุณคุซุโนะฮะทั้งมีฝีมือ แถมยังมีความนิยมจากลูกศิษย์ด้วย เป็นคนที่บริสุทธิ์

และมีประโยชน์ในการใช้ประโยชน์ด้วยครับ/ค่ะ

อีกแล้วเหรอครับ? แผนการร้ายงั้นเหรอ! สกิลเฉพาะตัวของคุณหนู "ภัยพิบัติเดินได้" เปิดใช้งาน!☆