ตอน 30: Chapter 30

ตอนที่ 30 "สาวน้อยหัวเราะ"

ขอบคุณที่ใช้บริการรถบัสเสมอมานะคะ

รถบัสคันนี้ จะไปที่ห้างสรรพสินค้า ออนออนช้อปปิ้ง

ผ่านไป 2 สัปดาห์แล้วตั้งแต่ลีลี่จัง หายไปค่ะ

คนรอบข้างก็ทำท่าทางเหมือนกับว่า ตั้งแต่แรกไม่มีลีลี่จังอยู่เลย

เหมือนกับว่าวันที่ได้อยู่กับลีลี่จังมันเป็นแค่ความฝันที่ยาวนาน

มันน่ากลัวมากเลยค่ะ... แล้วก็เศร้าด้วย

มันเกี่ยวอะไรกับการที่ลีลี่จังไม่ได้มาด้วยเหรอคะ?

แต่ว่า...

แต่ลีลี่จังก็...

ก็อยู่กับพวกเราจริงๆ นี่นา

แล้วก็...

เอ๊ะ?

ง่วง

นี่เป็นข้อความที่ฝากมาจากนักเรียนแลกเปลี่ยนคนนั้นนะ

จะกลับมาให้ได้

เขาบอกว่าอยากให้รอ...น่ะค่ะ

ถึงแม้ว่าพวกคามุยจังจะไม่ค่อยบอกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นตอนที่ฉันหลับไป

แต่ถ้าเป็นเพื่อนกัน...ก็เชื่อเขานะ

ถ้าฉันทำหน้าเศร้าไป ทุกคนก็จะเป็นห่วงฉันหมดเลย

แต่ก็ดีแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าชิสึจะกลับมามีแรงขึ้นแล้ว...

...อืม

แน่ล่ะ ลีลี่จังต้องกลับมาแน่ๆ เลย

แน่ๆ เลยค่ะ ว่าเป็นลีลี่จังแน่ๆ

เวลาที่ลีลี่จังกลับมา

ก็ต้องต้อนรับด้วยรอยยิ้มสิเนอะ

คึ

คึคึคึ...

อึฟุฟุ

อึนฟุฟุฟุฟุฟุ...

อาฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

อาฮ่า!

โคโระ...

คุฟุฟุฟุฟุฟุ

ปุ...

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ฮิฮิฮิฮิฮี้!

อาฮ่า!

ฟุฟุ!

อึฟ!!

อุฮ่าฮ่า!

คุ๊กคุ๊กคุ๊ก

นี่ๆ ทุกคนเป็นอะไรกันเนี่ยยยยย...

นี่มัน...

สาวขำเหรอ...?

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

สาวขำ

เป็นภูตหญิงที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ปลายยุคเอโดะแล้วค่ะ

ว่ากันว่าถ้าเราถูกเสียงหัวเราะของเธอชักนำให้หัวเราะตามไป ก็จะหัวเราะต่อเนื่องไปหลายวันจนร่างกายอ่อนแอและป่วยหนักไปเลย

นอกจากนี้ ยังมีอีกรูปแบบที่ว่า ถ้าได้ยินเสียงของสาวขำแล้ว เสียงหัวเราะนั้นจะยังคงก้องอยู่ในหู และสุดท้ายก็จะคลุ้มคลั่งไปเลยค่ะ

งั้นพวกเขาน่ะ...

น่าจะ...ถูกสาวขำสะกดจิตไป...

ไม่นะ...

จะทำยังไงดีล่ะ...

การุ

...!?

เคียวโกะจัง!?

เป็นไปไม่ได้...

ใช่

ใคร

หัวเราะเหรอ!!

อ...แกน่ะ...ไม่น่ากลัวหรอก!!

ถึงจะ...

ถึงจะเพิ่งเริ่มหัวเราะได้นี่เอง...!!

เคียวโกะจัง...!

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

ให้ถูกลากไปกับเสียงหัวเราะที่ว่างเปล่าไร้แก่นสารแบบนั้นน่ะเหรอ!

ไม่ยอมเด็ดขาด!!

อื... อืม... ใช่แล้ว ใช่แล้ว...!

...ฟุฟุฟุ...

เธอเนี่ย... ไม่จะหัวเราะหน่อยเหรอ...?

แบบนั้นน่ะ...

ทางออก

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม,

ฉันจะทำให้เธอหัวเราะให้ดูเอง...

ที่นี่คือ...?

--อ๊ะ!?

สถานีตำรวจทามะมะกาวะ...

ปีที่แล้วไฟไหม้จนเผาไหม้หมดแล้วรื้อไปแล้วไม่ใช่เหรอ...

...!!

!!

นั่น...!!

อะไรนะ...?

เอ๊ะ...

เอาล่ะ... เข้าไปข้างในนั่นสิ...

แค่...

ทีละคนนะ...

ในเมื่อเราไม่รู้ว่าที่นี่คือโลกมนุษย์หรือเปล่า... การไม่ขัดขืนน่าจะดีกว่านะ...

แต่ว่านะ มันต้องเป็นกับดักแน่ๆ เลย...

ไม่เป็นไร...!!

แค่ไม่หัวเราะก็พอ...

แกร๊ก...

นี่...!?

แกร๊ก...

นี่มันอะไรกัน...!?

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

เพราะเป็นสถานีตำรวจ เลยแต่งตัวแบบนี้เหรอ?

อืมม...

อ๊ะ, อินากะ

ว...

อ...แก... หยุดทำหน้าแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลย!! เกือบไปแล้วนะเฟ้ย!!

ก็เพราะว่ามีแค่ฉันที่ใส่ชุดนี้...

ก็เลยอย่าทำหน้าเศร้าสิ!! มันตลกนี่นา!!

ชิ, ทนไม่ไหวแล้วนะ...

แต่ว่า...

เพราะว่าได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้...

ถึงได้ถอดเครื่องรางน่าสงสัยนี่ออกได้...♪

สิ่งที่จะปกป้องพวกคุณก็มีแค่นี้แหละ...

เอาล่ะ...

ตกไปเลยสิ!!

ห้ามหัวเราะ...

อินากาวะ, เทพนักสู้.

นรก

เหนื่อยจัง...!!

ดื้อรั้นจริงๆ นะ...

ถ้างั้นก็ทางเลือกสุดท้ายเลย!!

หน่วยจั๊กจี้, ออกปฏิบัติการ!!

คียาาาาาาาา!!

ใต้วงแขน

สกปรกชะมัด!! บังคับกันแบบนี้...!!

อ๊ะฮะฮะฮะฮะ

ใต้วงแขน

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

นั่งลง.

นี่...

อึ้ก.

นี่, นี่นะ...

เสียงที่ได้ยินมาจากข้างหลังนี่มัน...?

นั่น,

เสียงปรบมือสินะ!!

ปรบมือ

ย่า!

อืมมม

นี่มันเสียงปรบมือเหรอเนี่ย.

ด้านหลัง ตรงกลาง คามุยซัง 4

อืมม...!!

...อ๊ะ, อะไรนะ?

ที่นี่มัน...

รถบัสที่เคยอยู่...เหรอ?

งั้นพวกเราก็--

รอดแล้วววววว!!

คามุยซัง รอดแล้วค่ะ...

ปุ๊!

4

อ๊ะฮะฮะฮะฮะ...จุ๊.

พอรู้สึกโล่งๆ ก็เลยหัวเราะออกมาเลย...

ฉันก็...

พยายามกลั้นหัวเราะมาตลอดเลยนะ

แถมหน้าของอินากาวะก็ตลกด้วย

เอ～～ต.

อย่างนั้นเหรอ...

พอเพื่อนยิ้มแบบนี้

ก็รู้สึกอุ่นใจขนาดนี้เลยนี่นา.

～～ต, ขอบคุณนะ!!

เหม, มิมิสึกะซัง!?

โอ๊ะ, รัคก็กล้าขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย~