ตอน 16: Chapter 16

งั้น...

จะให้เล่าต่อไหม?

ดีน่า

...ไม่ค่ะ

ฉันแพ้ค่ะ

※เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร เหตุการณ์ หรือสถานที่ที่มีอยู่จริงแต่อย่างใด

แบบนี้คงจะเล่าให้ฟังได้สินะ

ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ล่ะ

ป่าเถื่อน

โพสปรากฏตัว

ต้นฉบับ: เอ็นโท (炎頭) · ยะฮาโกะ (YahaKo) มังงะ: ฮาซึกิ โทบิ ตอนที่ 16: พระบัญชา

...ฉันเป็นผู้ที่อยู่ในโลกนี้ตามปฏิทินมิซการ์ดส์ปีที่ 2800

...เป็นผู้เล่นทดสอบที่มายังโลกนี้หลังจากที่คุณถูกผนึกไปพอดีเลยค่ะ

พอรู้ตัวอีกที ตัวเองก็มาอยู่ในสภาพที่สิงสู่ร่างอวาตาร์ที่ตัวเองใช้อยู่ค่ะ

ที่นั่นก็เหมือนกับฉันเลย

ฉันเองก็อยู่ในร่างอวาตาร์ที่ตัวเองใช้...

ตอนนั้นมีวีรบุรุษมากมายเลยค่ะ

แล้วมันต่างจากเกมตรงไหนเหรอ?

มายังโลกนี้โดยการสิงสู่ร่างของลูฟัส มาฟาร์ลค่ะ

ใช่ค่ะ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีพวกที่ใช้สารเสริมหรือเลเวล 1000 ล้นหลามเหมือนในเกมก็ตาม

แล้วก็ผู้เล่นบางส่วน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีผู้แข็งแกร่งที่มีเลเวลเกิน 500 อยู่เป็นจำนวนมากเลยค่ะ

...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้เล่นที่ "ไม่ได้ถูกวาดไว้ในนิยาย" ค่ะ

พวกเขาเหมือนกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่เลยตั้งแต่แรก

หายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย

ในความคิดของฉัน ที่นี่ไม่ใช่เกม...

\(\begin{pmatrix} a & b & c \\ a & c & b \\ b & c & a \\ b & c & b \end{pmatrix}\)

อาจจะเป็นโลกที่ถูก "เบไรซ์" ไว้ก็ได้ค่ะ

สุนัขจิ้งจอกสีน้ำตาลว่องไว กระโดดข้ามสุนัขขี้เกียจ

แผนกไฟฟ้าเมืองปักกิ่ง

ผู้เล่น

ทางการ

หนึ่งในจุดเด่นของเอ็กซ์เกต ออนไลน์

ส่ง

ในเกม ทำเรื่องแบบนี้!

“ระบบนิยาย”

รับเข้า

โลกที่ถูกรุกรานด้วยพละกำลังของจอมราชันย์ลูฟัส แต่เหล่าผู้กล้าก็ลุกขึ้นสู้ แม้จะอยู่ภายใต้การปกครอง แต่ก็รอโอกาสที่จะพลิกสถานการณ์ และร่วมมือกับสหายที่มีเจตจำนงเดียวกันเข้าต่อกรกับจอมวายร้ายอย่างเต็มที่!

มันคือระบบที่สิ่งที่พวกเราทำในเกมจะถูกนำไปเขียนเป็นนิยาย และถูกบรรจุเข้าไปในประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

โอ้ ท่านผู้กล้าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย ความกล้าหาญนั้นแหละคือสิ่งที่น่าชื่นชมในความเป็นวีรบุรุษ มาเถอะ ตอนนี้แหละ เราจะโค่นล้มจอมราชันย์ผู้เหี้ยมโหดให้หลุดจากหยกรู!

โลกนี้ไม่ใช่เกม แต่เป็นนิยายใช่ไหมคะ?

นั่นคือ...

พวกที่ถูกเขียนเป็นนิยายเนี่ย

แย่แล้วสิ

จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ

ก็เพราะว่าจำนวนนักเขียนมันน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับจำนวนผู้เล่น

และก็มีผู้เล่นบางคนที่ไม่อยากให้ถูกเขียนเป็นนิยายด้วย

ดังนั้น จำนวนที่ถูกเขียนเป็นนิยายจึงเป็นเพียงส่วนน้อยนิดของผู้เล่นหลายล้านคนเท่านั้นค่ะ

คนที่ถูกนำไปเขียนเป็นนิยายมีแค่กลุ่มเล็กๆ จากผู้เล่นหลายล้านคนเท่านั้นเองค่ะ

...หืม?

เดี๋ยวก่อนสิ

ดีน่าเป็นผู้เล่นทดสอบนะ?

แล้วเธอก็ถูกนำไปเขียนเป็นนิยายด้วยเหรอ?

ไม่มีใครที่มีชะตากรรมเหมือนกับฉันเลยค่ะ

เหมือนกับว่าตั้งแต่แรกเธอก็เป็นผู้อยู่อาศัยในโลกนี้แล้ว...

ผู้ที่ผิดปกติในโลกนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นค่ะ

ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็เป็นคนรู้จักที่น้อยคนของฉันค่ะ

พวกเขามีร่องรอยของสิ่งที่เรียกว่า "ความเป็นจริง" ที่ฉันรู้จักอยู่

แต่ว่า...

...ทุกคน

ตายไปแล้วสินะ?

...ใช่ค่ะ

อ๋อ เข้าใจแล้วสิ...

ถ้ามันเป็นเกมจริงๆ ล่ะก็

ก็ไม่แปลกที่จะแพ้สินะ

นี่คือประเด็นแรกที่ควรจะคิดถึงเลย

ถ้ามีผู้เล่นเลเวลสูงกว่า 100 ล้านคนล่ะก็...

ต่อให้เป็นเผชิญหน้ากับจอมมาร ก็ไม่มีเหตุผลที่จะแพ้ได้

ในเกม มีการกำหนดไว้ว่าจำนวนผู้เล่นสูงสุดที่สามารถรวมกลุ่มได้ในคราวเดียวคือ 12 คน

แต่ในโลกนี้ คงไม่เกี่ยวกันแบบนั้นหรอก

แค่ใช้ผู้เล่นเลเวล 100 ล้านคนบดขยี้ไปเลยก็พอ

การที่พวกเขากำลังแพ้โดยที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น หมายความว่า...

ทำไม่ได้สินะ

--นั่นเอง

อย่างเช่น ถ้ามีดีน่าเลเวล 1000 อยู่ 100 ล้านคน แล้วพร้อมกันปล่อย "ดาวประกายพรึก" ลงไป ปัญหาก็จะคลี่คลาย

ฉันคิดมาตลอดว่าที่นี่คือ "โลกของเกม"...

ที่แท้มันเป็นจุดบอดของฉันเอง

ฉันรู้สึกเสียใจ

รู้สึกโกรธ

แม้แต่ร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ของ "ความเป็นจริง" ที่ฉันรู้จักก็ถูกช่วงชิงไป

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือการที่โลกที่ฉันรู้จักถูกเหยียบย่ำลงไป

แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับเผ่าปีศาจอื่นน่ะไม่ถือว่า

แต่สำหรับจอมปีศาจนั้น ฉันก็สู้ไม่ได้ค่ะ

สิ่งที่ฉันทำได้คือการหลอกกลุ่มคนที่รวมตัวกันอย่างไม่เป็นระเบียบที่เรียกว่า "ชิชิโย" ให้เข้ามาในวงใน

ดังนั้น ฉันจึง... ตัวฉันเองและสิบสองดวงดาว

...ค่ะ

แค่นั้นเองค่ะ

เมื่อนึกถึงสาวน้อยที่เป็นเหมือนฉากหลังของหอมาฟาร์ล

ฉันก็เลยปลอมตัวเป็นเธอค่ะ

ถ้าสามารถชี้นำคุณให้ไปปะทะกับจอมปีศาจได้สำเร็จ

ฉันก็คิดว่าเราจะโค่นล้มมันได้ค่ะ

จึ๊ก

อีกแล้ว

แล้วก็ใส่เจ็ดวันอีกด้วย อย่างเช่น ยูพิเทอร์

กับเขา ฉันได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะลากคุณรีบราออกมาในเวลาที่กำหนด แล้วก็ซื้อเวลาให้ได้ 20 นาที

อีกแล้ว ความรู้สึกไม่ปกติอีกแล้ว

คำพูดของดีน่าเมื่อกี้

มีอะไรที่มันผิดปกติไปไหม?

ฉันก็ทำลายคำสัญญานั้น แล้วก็พาคุณรีบรากลับเข้าเมืองในขณะที่ยูพิเทอร์ยังอยู่ในเมืองอยู่ดี

...ยังมีอะไรที่อยากจะถามอีกไหมคะ?

ดูเหมือนว่าจะไม่มีส่วนไหนที่ต้องตามซักไซ้เป็นพิเศษหรอกค่ะ...

...คำถามต่อไปคือคำถามสุดท้ายค่ะ

คุณเป็นศัตรูของฉันในที่สุดใช่ไหมคะ?

...ไม่ค่ะ

ไม่ได้มีเจตนาเป็นศัตรูนะคะ

ถึงแม้ว่าการที่คุณพยายามจะใช้ประโยชน์จากฉันก็ตาม

ในแง่หนึ่ง มันก็ไม่แปลกที่จะถูกมองว่าเป็นศัตรูค่ะ

ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ

ต่อไปก็รับใช้ฉันต่อไปเถอะ

เอ๊ะ?

เรื่องทั้งหมดในครั้งนี้ บอกว่าจะไม่เอาเรื่องแล้วนี่นา

อ่า

ได้เหรอคะ? ฉัน...

เอ่อ

ไม่เป็นไร

และคุณก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากฉันในเรื่องต่างๆ ในโลกนี้ด้วยนะ

นอกจากนี้...

เสนาธิการที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังแบกอะไรไว้ในท้อง

ก็เพราะว่ามันน่าสนใจน่ะสิ

การมีลูกน้องที่อันตรายแบบนั้น

ในแง่หนึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติเลย

...คือว่า

คุณนี่จริงๆ แล้วข้างในเป็น "ผู้เล่น" ใช่ไหมคะ?

เหนือสิ่งอื่นใด คุณคือคนจากบ้านเดียวกันที่ได้พบกัน

ฟุฟุ

เอาล่ะ จะเป็นอย่างไรกันนะ

สถานการณ์ที่ความทรงจำปะปนกันมันดำเนินมานานเกินไปแล้ว ฉันเองก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนแปลงไป

ก็จะมองข้ามการแกล้งเล็กๆ น้อยๆ ไปก่อน

เมเกรซกับเมราคุก็ไม่ใช่คนจากบ้านเดียวกันเหมือนกัน

ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณคือหนึ่งในเจ็ดวีรบุรุษที่ยังหลงเหลืออยู่คนสุดท้าย

เบเนโทนาชก็อาจจะไม่ใช่ผู้เล่นก็ได้

ถ้าเป็นเช่นนั้นล่ะก็

ฉันกับดีน่าจะกลายเป็น

ผู้ที่ผิดปกติเพียงสองคนในโลกนี้

ดีน่าหลอกใช้ฉัน แล้วมันมีอะไรที่ทำให้ฉันเดือดร้อน หรือว่าทำให้เธอเสียอะไรไปหรือเปล่า?

ไม่ได้หรอกค่ะ

แถมเธอยังได้แต่ได้ประโยชน์อีกด้วย

สิบสองดวงดาวและเจ็ดวัน ที่ดีน่าชี้นำให้ปรากฏขึ้นอย่างถูกใจเธอ

แถมการกวาดล้างเผ่าพันธุ์จอมปีศาจ ซึ่งเป็นเป้าหมายของดีน่าด้วย

ในเมื่อฉันคือลูฟัส การปะทะกับจอมปีศาจก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

มากับฉันเถอะ

แล้วก็จงใช้ความรู้และพลังนั้นให้เป็นประโยชน์กับฉันอย่างเต็มที่เถอะ

สมกับเป็นคุณลูฟัสเลยค่ะ

คุณก็เป็นไปตามที่ฉันคาดไว้เลย...

ไม่ค่ะ

เกินกว่านั้นเสียอีกค่ะ

ก็ต้องเป็นคุณเท่านั้นที่จะโค่นจอมปีศาจและรวมโลกให้เป็นหนึ่งได้จริงๆ

พระบัญชาขององค์ราชา

รับทราบค่ะ

ถ้าอย่างนั้นจนถึงวันที่คุณจะโค่นล้มจอมปีศาจ

ท่านนายเหนือหัวของฉัน

ฉันจะเป็นเสนาธิการของคุณเองค่ะ

อืม

จากนี้ไปก็ฝากด้วยนะ

ตามที่คุณสั่งเลยค่ะ

【ดีน่า】 เลเวล 1000 เผ่าพันธุ์: ครึ่งเอลฟ์ คลาสเลเวล อโคไลท์ พรีสต์ เรนเจอร์ สไตรเดอร์ เมจ โซเซอร์เลอร์ 35000 SP 000

ส่วนของร่างกายซ้ายขวา ศีรษะ อาวุธ แขน และอื่นๆ

LMAIVDST UNGNIET KDITTXR ความสุข สติปัญญา เครื่องมือโจมตี เทพเจ้าแห่งการเร่งรัด ชีวิต การใช้ พลัง พละกำลัง พลัง 1831231 9971007 300505 020500 0 (+2000)

ดีน่า เสนาธิการแห่งราชาผู้ยิ่งใหญ่ลูฟัส (ตามที่กล่าวอ้าง) ได้เข้าร่วมเป็นสหายอีกครั้งแล้วค่ะ

อ๊ะ

โอ๊ย!

คุณลูฟัสคะ~!

จะลงจอดแล้วค่ะ

ดาวตกเมื่อกี้คืออะไรเหรอคะ

รู้สึกถึงความปั่นป่วนของมานาเลยนะ

โอ้

คุณนี่เองรึ...

แย่แล้วสิ...

ว่าจะแก้ตัวเรื่องการต่อสู้กับดีน่ายังไงดีนะ...

ก็บอกไปว่ามีกลุ่มลึกลับโจมตีมาทางแกแลร์ฮอร์นอะไรทำนองนั้นก็คงจะดี

แกแลร์ฮอร์น...

ความรู้สึกไม่ดีต่อกันที่เป็นสาเหตุของสงครามกลางเมืองก็ยังไม่ได้ถูกแก้ไขเลยสักอย่าง

แบบนั้นมันโอเคเหรอ

อันตรายจากสงครามกลางเมืองนี่คงจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้แล้วมันคงจะไม่มีพวกเราจัดการได้สินะ

...เมราคุ

องค์ราชา! นี่มันไม่สมควรเลยนะคะ!

ก็จริงที่ว่าถูกพวกเผ่าพันธุ์จอมปีศาจหลอกมา...

พวกเราเคลื่อนไหวไปก็เพราะคิดถึงประเทศนี้ไงล่ะค่ะ!

แต่ถ้ามองให้ถึงต้นเหตุแล้ว ก็เป็นเพราะพวกเราพยายามจะทำให้ประเทศนี้กลับสู่ภาวะปกติแทนคุณนี่แหละค่ะ!

พวกเจ้าถูกเลี้ยงดูมาโดยฉันเอง

หลังจากนี้ก็ลองทำให้มันได้ด้วยตัวเองดูสิ

ท่าทีที่ขลาดกลัวของเจ้าต่างหากที่ทำให้พวกเขากล้าทะนงตัวขึ้นมา

อย่าทำให้ฉันต้องเป็นตัวตลกนะ

คุณคือชายที่เอาชนะลูฟัส มาฟาร์ลผู้นี้ได้

เจ้าเอาชนะฉันได้แล้ว

ความน่าอับอายไปกว่านี้คงจะอ่านไม่ออกแล้วล่ะ

องค์ราชาแห่งท้องฟ้า

พวกเจ้า...

นี่ได้รับอนุญาตจากใครถึงได้เอ่ยออกมาล่ะ?

ฉันไม่ได้อนุญาตให้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำนะ...

แต่พวกเจ้ากลับเมินเฉยแล้วพูดกันเอง สุดท้ายก็มาโยนความรับผิดชอบให้ฉันอีก...

ฉันปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างใจกว้างมาตลอด

เมื่อพวกเจ้าไม่มีที่อยู่ ก็ไหลเข้ามา แล้วฉันก็มอบเมืองให้พวกเจ้าด้วย

...นี่มันเป็นความผิดฐานดูหมิ่นนะ แม้จะต้องถูกตัดหัวไป ก็ถือว่ายอมรับได้ใช่ไหม?

...แต่ดูเหมือนว่า

ฉันจะคิดผิดไป

อ๊ะ...

องค์ราชาคะ...

ฉันก็ให้อภัยความไม่สุภาพไปบ้างแล้ว และก็ทำตัวไม่ให้พวกเจ้าหวาดกลัวด้วย

เผ่าเท็นซึน สกิลเผ่าพันธุ์ การข่มขู่ *ทำให้ผู้ที่อยู่ห่างออกไปในระดับที่กำหนดจนถึง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ สกิลเผ่าพันธุ์

—อย่าคิดว่าฉันจะใจดีอยู่ตลอดไปนะ

อึ...

แต่ว่านั่นคือหน้าที่ขององค์ราชา และสิ่งที่มิอาจละเลยได้คือภาระหน้าที่ขององค์ราชา

เรื่องแบบนี้ฉันไม่ถนัดเลย

ฉันจะไม่ปล่อยให้เจ้ากลายเป็นตัวตลกหรอก

เพราะได้ละเลยมันมานี่แหละถึงเป็นตอนนี้ นี่คือผลที่ตามมา

ไม่ต้องกังวลเรื่องฉัน แล้วเดินหน้าต่อไปเถอะ

ดังนั้น...

...แบบนี้ก็โอเคแล้วใช่ไหมลูฟัส

ถึงแม้จะมีปัญหาเป็นภูเขาท่วมหัว แต่ฉันจะฝ่ามันไปให้ได้แน่นอน

...ความรู้สึกนี้

เมื่อกี้

การข่มขู่ของเมราคุ...เหรอ?

เอาเป็นว่า เป้าหมายที่กาแลร์ฮอร์นก็สำเร็จแล้วล่ะ

แวบหนึ่ง

การพบปะกับเมราคุ และการเก็บไอโกเกรอส

...ถึงอย่างนั้นก็ตาม

แค่นี่เก็บได้ถึง 3 ตัวจากสิบสองดวงดาวก็ถือว่าน้อยไปไหมล่ะ?

ว่าแต่

ถ้าคิดถึงเรื่องในอนาคตแล้ว ต้องปรับปรุงทานากะซะแล้วเนี่ย

ถ้าจะให้ภายในกว้างขึ้น...

จะลองติดเครื่องเจ็ตให้เหมือนลีบราไปเลยดีไหมล่ะ

ว่าแต่ ไอโกเกรอสสิ

คุณได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรมาบ้างไหมครับ?

ถ้าได้อยู่กับเผ่ามาร ก็คงมีเรื่องราวมากมายเข้ามาแน่ๆ

ดอกแดนดิไลออนที่ไอโกเกรอสชอบ

ใช่แล้วครับ...

ก่อนหน้านี้เผ่ามารก็เคยพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ

ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่เลวาติน

เลวาตินเหรอ?

เป็นประเทศแห่งดาบที่ถูกก่อตั้งโดยอาริโอโตะ หนึ่งในเจ็ดวีรชนครับ

เป็นประเทศทางทิศตะวันตกที่ท่านลูฟัสเคยถูกอัญเชิญไปนั่นแหละครับ

โอ้

ที่นั่นสินะ

พอคิดดูแล้วก็สร้างความเดือดร้อนให้ประเทศนั้นเยอะเลยนะ

ก็...

สำหรับฉันแล้วมันก็ไม่เป็นไรหรอกนะ

แต่ว่า...ก็น่าจะบอกให้ท่านเจ้าของของฉันได้ฟังจะดีกว่าครับ

ได้ยินว่าเรวาตินเรียกวีรบุรุษได้สำเร็จแล้วนะ

—ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่ลูฟัส

กำลังพิชิตสุสานแห่งราชันย์ปีกดำอยู่เลย

เรวาติน

ห้องเข้าเฝ้า

.

โอ้...!!

นี่มัน...!?

แย่แล้ว

สำเร็จแล้ว...

ทำสำเร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ราชา!

พิธีอัญเชิญวีรบุรุษ

คราวนี้สำเร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ...!!

ที่ปรากฏตัวออกมาคือเด็กหนุ่มนักเรียนมัธยมปลายชุดนักเรียน...!?

ที่นี่...

ที่ไหน?

ตอนต่อไปจะอัปเดตวันที่ 12/7 (ศุกร์)