ตอน 18: Chapter 18

ราชาผู้ยิ่งใหญ่กับ...

ราชาแห่งเทพมาร...

เป็นไปไม่ได้

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่...!?

สัตว์ป่า

ปรากฏตัวขึ้นแล้ว...

ต้นฉบับ: เอ็นโตะ ยาฮาโค

น่าจะเป็นเด็กหนุ่มคนนั้น

คุณผู้กล้าสินะ

และ

...ชายคนนี้ที่ตั้งตารอช่วงเวลานี้

เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ

พวกเราเพิ่งได้เจอกันครั้งแรก

ไม่รู้สึกเหมือนว่าเพิ่งเจอกันเลย

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเราก็สนิทสนมกันดีอยู่แล้ว

ราชาแห่งเทพมารที่เป็นบอสสุดท้ายอย่างเป็นทางการในเกม

แล้วทำไมถึงมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ล่ะครับ?

นั่นมันต้องย้อนเวลากลับไปหน่อยนะ

ดูเหมือนว่าเลวาตินจะเรียกฮีโร่มาแล้วล่ะ

โฮ่

ดูเหมือนว่าในโลกนี้ก็มีการเรียกฮีโร่มาได้สำเร็จสินะ

ในเมื่อเป็น "ฮีโร่" แล้ว

คลาสก็คงจะ ไม่มีความแตกต่างจาก "ฮีโร่" คลาสลับหรอก

ในเกมนั้น การมีอยู่ของเขาไม่เป็นที่รู้จักเลย จนกระทั่งอาริโอโตค้นพบ

และนอกจากอาริโอโตแล้ว เท่าที่ฉันรู้ก็ไม่มีผู้เล่นคนไหนที่มีคลาสนี้เลย

ริโอโต มนุษย์ (ชาย) แห่งเจ็ดวีรบุรุษ

อาริโอโตได้มุ่งเน้นไปที่คลาสแนวหน้าเพียงอย่างเดียว โดยไม่สนใจเรื่องการพัฒนาความสามารถหรือประสิทธิภาพที่แย่ของมัน

วิธีการเลี้ยงดูที่ไร้สาระนั่นเอง ที่ปลดปล่อยฮีโร่คลาสลับออกมาได้

ผู้นำแห่งเจ็ดวีรบุรุษผู้ถือคลาส "ฮีโร่"

อาริโอโตที่กลายเป็นฮีโร่ได้เปลี่ยนไปเป็นอวาตาร์ระดับสูงสุดในทันที

ถึงแม้ว่าค่าพลังชีวิตจะเหลือ 0 ก็สามารถฟื้นคืนชีพและโจมตีได้โดยเพิ่มพลังโจมตี และสร้างความเสียหายคริติคอลได้ถึง 100%

"การพลิกผันครั้งใหญ่" ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ถ้าหากว่าคลาสนี้ ถูกปลดล็อกตั้งแต่แรก และสามารถเริ่มต้นที่เลเวล 1 ได้

ถ้าแค่เลี้ยงดูตามปกติ ค่าพลังของพวกเราที่ใช้สารกระตุ้นก็คงจะ เทียบเท่าได้เลยล่ะ

...แย่แล้วสิ

การเพิ่มขึ้นของค่าพลังนั้นน่าทึ่งมาก จนสามารถชดเชยความล่าช้าที่ผ่านมาได้

สกิลก็มีแต่ของที่ร้ายกาจ

การเรียกฮีโร่โดยเผ่าเทพมาร

พวกมันก็น่าจะรู้ถึงความร้ายกาจของ "ฮีโร่" แล้วจากการต่อสู้กับอาริโอโตะ

ถ้าเป็นตำแหน่งของพวกมัน ฉันจะทำยังไงล่ะ?

--ก็แน่นอนอยู่แล้ว

ฆ่าก่อนที่จะเติบโต นั่นคือทางเลือกที่ดีที่สุด

ถ้าเป็นแบบนี้ เราจะโดนฆ่าแน่

เจ้าผู้กล้าผู้นั้น

ถูกต้องแล้วขอรับ

เผ่าเทพมารน่าจะส่งใครสักคนจากเจ็ดดวงดาวไปตามการออกเดินทางของผู้กล้าในวันนี้หรือพรุ่งนี้ล่ะครับ

ก็ก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วล่ะครับ

ก็ไม่จำเป็นต้องรอให้แข็งแกร่งขึ้นเป็นพิเศษด้วยซ้ำ

แต่ว่าคุณลูฟัส

ในอาณาจักรนั้นมีเขตแดนที่ราชันย์ดาบอาริโอโตะตั้งไว้ ดังนั้นแค่ระดับเจ็ดดวงดาวก็อาจจะถูกตอบโต้กลับไปได้เลยนะครับ

สกิลของผู้กล้า "จิตวิญญาณที่สืบทอด"

เขตแดนเหรอครับ?

ผลของมันคุณลูฟัสก็ทราบดีอยู่แล้วนี่ครับ

สกิลของผู้กล้า "จิตวิญญาณที่สืบทอด"

เป็นสกิลเขตแดนที่เพิ่มความสามารถของตัวละครผู้เล่นที่อยู่ในขอบเขตอย่างมาก พร้อมทั้งลดความสามารถของศัตรูลงอย่างเห็นได้ชัดด้วย

สิ่งที่บ้าของสกิลนี้คือ มันจะคงอยู่ตลอดเวลาจนกว่าการต่อสู้จะสิ้นสุด

แต่สิ่งที่ต้องแลกมาคือผู้กล้าที่ใช้มันจะเสียชีวิตไป และถูกส่งตัวกลับสู่เมืองโดยที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะร่ายเวทชุบชีวิตด้วยซ้ำ

เจ้า

ในโลกนี้ การใช้ก็เท่ากับตาย

ราชันย์ดาบอาริโอโตะถูกสะกดสายตาเมื่อพ่ายแพ้ให้กับราชาแห่งเทพมาร

...สินะ

※กลับมาด้วยการกดดัช

หลังจากนั้น ท่านก็ได้สร้างเขตแดนเพื่อปกป้องประเทศและประชาชนทั้งหมด และเข้าสู่ห้วงนิทราชั่วนิรันดร์

●●●●●

ตอนนี้อาริโอโตะยังคงปกป้องประเทศอยู่นะ

ถ้างั้นถ้าอยู่ในประเทศก็ถือว่าปลอดภัยไปก่อนสินะ

ฉันเองก็อยากจะสัมผัสถึงเงาเสียงอะไรสักอย่างในอาณาจักรนั้นเหมือนกันนะ

ผมกับไอโกะเองก็คิดว่าในเขตแดนนั้นคงจะลำบากพอสมควรเลยล่ะครับ

ถ้าไม่มีราชาแห่งเทพมารหรือลูกหลานของเขาโผล่ออกมา ก็คงจะปลอดภัยสินะครับ

แต่ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง เมื่อพวกเขาออกมา ก็จะตกอยู่ในวิกฤตการล่มสลายเลยสิ

และที่สำคัญกว่านั้น ถ้าออกไปนอกประเทศ ก็จะถูกโจมตีได้ทุกเมื่อ นั่นหมายความว่า...

พวกเขาจะถูกเล็งเป้าในช่วงเวลาที่ออกเดินทาง

พอออกจากเมืองหลวงปุ๊บ เจ็ดดวงดาวก็จะเจอตัว

สัตว์ป่า เจ็ดดวงดาว ปรากฏตัวขึ้นแล้ว...

ฮีโร่ HP 14 MP 0 LV 1

อืม ติดแหง็กเลยสิ นั่น

ฮีโร่ ต่อสู้ เวทมนตร์ โดด วิ่งหนี

ที่ดีน่าเป็นตัวแทนของเจ็ดดวงดาวพูดแบบนั้น แสดงว่ามันเป็นแผนที่ถูกกำหนดไว้แล้วสินะ

ว่าแต่ บอสออกมาเองเลยนะ นี่มันเป็นสิ่งที่ต้องห้ามในเกม RPG เลยนะนั่น

ที่เขาโยนเรื่องนี้มาให้ฉัน แสดงว่า...

...ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง มันก็เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมในการโค่นล้มเจ็ดดวงดาวได้เหมือนกันนะ

ทุกคน รออยู่ที่นี่ให้หมด

เลวาติน

ข้าจะกลับไปที่เลวาตินก่อน

บินเต็มกำลัง ใช้เวลาประมาณหลายสิบนาที

พูดตามตรงแล้ว ข้าอยากจะช่วยคุณผู้กล้าจัง

พรุ่งนี้ไม่ต้องกังวลว่าจะกลับมานะ

ตำแหน่งปัจจุบันของคุณลูฟัสและพวก

ถ้าเป็นไปตามเนื้อเรื่องของเกม คุณผู้กล้าจะเป็นคนโค่นราชาแห่งเทพมารเองนี่นา

เข้าใจแล้ว...

--แบบนี้แล้วระดับเจ็ดดวงดาวก็คงเข้าใกล้ไม่ได้สินะ

...คุณก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม?

เทพมารจิน

...ยินดีที่ได้รู้จักครับ

อาร์คอล

ผมคือออร์ม

...คือผู้ที่พวกคุณเรียกว่าราชาแห่งเทพมารสินะ

สถานะผิดปกติ 'ความหวาดกลัว' (พลังโจมตีลดลง)

อาริโคลเหรอครับ?

มันคือชื่อที่พวกเจ้าเรียกขานเจ้าต่างหาก

สิ่งมีชีวิตที่เมื่อได้พบแล้วจะต้องตายอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนั้น พวกเราจึงเรียกเจ้าว่า "ดวงดาวแห่งความตาย" ด้วยความเคารพ

...ไม่จำเป็นต้องบอกชื่อก็ได้นะ

แต่ว่าการไม่ตอบรับชื่อนั้นก็ถือเป็นการไม่ให้เกียรติ

สถานะผิดปกติ "แรงกดดัน" (ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้)

และ

ข้าคือลูฟัส มาฟาร์ล

เป็นสิ่งมีชีวิตที่พวกเจ้าเรียกขานว่าดวงดาวแห่งความตายนั่นเอง

ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่ถูกเรียกว่า "ดวงดาวที่เรียกความตาย" นั่นเองนะ

ว่าแต่ตัวคุณเองออกมานี่ ฉันไม่ได้คาดคิดเลยนะ

ถึงขนาดที่ว่าเจ้าผู้กล้าผู้นั้นน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

อย่าพูดไร้สาระสิ สิ่งที่ฉันเกรงกลัวมีแค่สองคนเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นสมัยนี้หรือสมัยก่อนก็ตาม

คนหนึ่งคือเทพีผู้รอบรู้และมีอำนาจทุกสิ่ง ส่วนอีกคนคือดาวอัลคอร์ที่เรียกความตายอยู่ตรงหน้าฉันนี่แหละ

ฉันเคารพเจ้า และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเจ้าโดยตรงมาตลอด

ถึงอย่างนั้น ครั้งนี้เจ้าก็ปรากฏตัวออกมาได้ง่ายดายทีเดียวเชียว

ฉันเพิ่งจะตระหนักได้หลังจากที่สูญเสียไป

ว่ามีแค่เจ้าเท่านั้นที่หลุดออกจากบทของเทพี

...มันหมายความว่ายังไงเหรอ?

ว่าการมีอยู่ของเจ้าในโลกนี้ ไม่ควรจะสูญหายไปเลย

อยากรู้ไหม?

ถ้างั้นก็ลองใช้กำลังบังคับให้เขาพูดออกมาดูสิ

ด้วยวิธีการที่เรียบง่ายแบบคุณเมื่อ 200 ปีก่อน

ไม่เกรงกลัวเลย!

ถ้างั้นก็จะยอมรับความปรารถนานั้นให้เองล่ะนะ!!

ถึงจะปฏิเสธไป แต่เราเองก็จะเริ่มก่อนนะ

พลังแห่งดวงดาวแห่งความตาย

ลองมาทดสอบดูหน่อยแล้วกันว่ามันยังไม่ขึ้นสนิมไปหรือเปล่าใน 200 ปีนี้!!

...เอ๊ะ?

นี่มัน...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย...!?

จุ๊ง

อู้วววว!

ไม่เห็นอะไรเลย...

...นี่มันอะไรกันเนี่ย

แบบนั้นน่ะ...ให้พวกเราโค่นไอ้ตัวนั้นได้เหรอ...? จะทำยังไงกันล่ะ...?

พวกเราต้องทำอะไรกันเนี่ยยยยยยยยย!!

สกิลที่เพิ่มพลังโจมตีตามความเสียหายที่ได้รับ

สกิลเพิ่มพลังโจมตี "กำปั้นเหล็ก"

ตรงนี้

สกิลปลดสถานะบินของคู่ต่อสู้ "ดาวแห่งฝีเท้า"

สกิลทะลุเกราะ เจาะจุดอ่อน

เจาะจุดอ่อน วิชาสวรรค์

วิชาสวรรค์

สกิลโจมตี 2 ครั้ง "ดับเบิลโบรว์"

สกิลโจมตีที่โจมตีโดนแน่นอน "เจนโบรว์"

สกิลหลบหลีกได้แน่นอน "ประกายวาบ"

วิชาสวรรค์ฟื้นฟู

สกิลลดพลังโจมตีของคู่ต่อสู้ลงชั่วขณะ พร้อมสร้างความเสียหาย "พาวเวอร์เพลค"

สกิลลดพลังป้องกันของคู่ต่อสู้ลงชั่วขณะ พร้อมสร้างความเสียหาย "อาร์เมอร์เพลค"

สกิลที่เพิ่มจำนวนครั้งในการโจมตีตามระดับคลาส "โซนิคฟิสต์"

โล่ป้องกัน

สกิลลดความเร็วของคู่ต่อสู้ลงชั่วขณะ พร้อมสร้างความเสียหาย "สปีดเพลค"

สกิลสร้างความเสียหายสูงสุดที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวใน 24 ชั่วโมง "บัสเตอร์อิมแพคท์"

สกิลเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง "ชุนโป"

วิชาสวรรค์ฟื้นฟูอัตโนมัติ

สกิลสร้างความเสียหายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า "คิกรันเตอร์"

...สมแล้ว

การตอบสนองขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยตั้งแต่สู้กับเจ็ดวีรบุรุษเมื่อ 200 ปีก่อนเลยนะ

...คุณก็สมควรที่จะถูกเรียกว่าราชาแห่งเทพมารเหมือนกันนะ

ราชาแห่งเทพมารนี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ขำไม่ไหวเลย

ในเกมเราเคยทำเป็นว่ามันเป็นแค่บอสสุดท้ายทางการ (หัวเราะ) แล้วก็จัดการมันแบบขอไปที แต่ตอนนี้อยากจะขอโทษอย่างเต็มที่เลย

เลือดของฉันโดนลดไปประมาณ 5 หมื่นแล้วนะ

น่าจะเดาได้ว่าเลือดของฝั่งนั้นก็โดนลดไปเยอะเหมือนกันนะ

เพราะว่าฝั่งนั้นมันคือบอสสุดท้ายทางการนี่นา

เลือดนั้นมันต้องเกิน 1 ล้านอย่างแน่นอน

สรุปก็คือสิ่งที่อยากจะพูดก็คือ ตัวฉันนี่แหละแย่แล้ว

ราชาแห่งเทพมาร คาดว่า HP ประมาณ 3000000 ถึง 6000000

ถ้าสู้ต่อไปในสภาพนี้ คงจะ...

อากาอา

การต่อสู้เองมันก็สูสีกันนะ

หืมม... สมกับที่เป็นอัลคอร์จริงๆ

แต่ว่าเพราะว่ามีส่วนต่างของพลังชีวิต (HP) มันก็ไม่สามารถเรียกว่าจะชนะได้อย่างแน่นอน

แม้จะผ่านการผนึกมา 200 ปีแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของเจ้าก็ยังเหนือกว่าคุณอาริโอโตอยู่ดีเลยนะ

แต่ว่าเจ้าก็เก็บพลังไว้เยอะเหมือนกันนี่นา?

ลูฟัส พลังชีวิต 285300/3353300

หรือว่าคู่ต่อสู้มันไม่คู่ควรให้ฉันต้องใช้พลังเต็มที่เลยรึไง?

ความแข็งแกร่งของเจ้ามันไม่ถึงระดับนั้นหรอกนะ

เอ๊ะ?

วีรบุรุษทั้งเจ็ด กับเหล่าผู้กล้าหลายร้อยคน

อะไรน่ะ?

ที่ต้องรับมือกับโกเลมและอสูรมากมายพร้อมกัน

เมื่อ 200 ปีก่อน

ความแข็งแกร่งของฉันมันไม่ต่างจากอาริโอโตะพวกนั้นเลยนะ?

พลังของเจ้าที่สามารถสู้ได้อย่างสูสีแม้จะอยู่ตัวคนเดียว มันน่าจะยิ่งร้ายกาจกว่านั้นอีกนะ

หรือว่ามันเป็นแบบนั้นล่ะ?

เจ้าที่ฉันเคยหวาดกลัว...

ลูฟัส มาฟาล น่าจะแข็งแกร่งและน่าหลงใหลกว่านี้อีกนะ

หมายความว่าลูฟัสก่อนที่ฉันจะมาสิงร่าง มันแข็งแกร่งกว่านี้อีกเหรอ?

...จริง ๆ เหรอ?

เจ้าคิดว่านั่นคือขีดจำกัดแล้วงั้นเหรอ?

บ้าจริง...

ถึงจะฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ว่า...

●

เป็นแบบนั้นเองสินะ

เข้าใจแล้ว ยังไม่ถึงช่วงเวลานั้นสินะ

ตั้งแต่เมื่อกี้คุณก็เข้าใจอะไรไปเองคนเดียวแล้วนะ

...เทพีเอ๊ย

อย่าเพิ่งสรุปเอาเองคนเดียวสิ เล่าให้ฟังหน่อยสิ จะได้เข้าใจ

เธอเริ่มก่อนแล้วสินะ

ก็หมายความว่ามันยังเร็วเกินไปสำหรับพวกเราที่จะสู้สินะ

แบบนี้แล้วก็คงจะเกินบทของเทพีไม่ได้สินะ

บทของเทพีเหรอ?

ใช่แล้ว

โลกใบนี้มันเคลื่อนไหวไปตามฉากของเทพีทุกสิ่งเลยนะ

เผ่าเทพมารก็ไม่ได้เป็นข้อยกเว้นเหมือนกัน...

...ตรงกันข้าม พวกเขาต่างหากที่สามารถเรียกว่าเป็นตัวตลกเพื่อทำให้ฉากมันสนุกขึ้นได้เลยล่ะ

พวกเขาถูกเทพีสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งนั้นโดยเฉพาะเลยนะ

เมื่อสักครู่นี้เองที่ราชาแห่งเทพมาร เริ่มเล่า ข้อมูลต่างๆ ออกมา

คุณโดะพูดถึงการบุกรุกนี่นา เมื่อกี้คุณบอกว่า 'ใช้กำลังถามออกมา' ใช่ไหม?

คุณคิดว่าทำไมเผ่าเทพมารถึงมารุมโจมตีและฆ่าผู้คนล่ะ?

ก็เพื่อขยายอาณาเขตไม่ใช่เหรอ?

นั่นก็มีส่วนนะ แต่มันเป็นแค่เหตุผลภายนอกเท่านั้นแหละ

เหตุผลที่แท้จริงน่ะ...

ไม่อาจที่จะไม่ฆ่าได้เลยล่ะ

ถ้าไม่ได้กิน ก็อยู่ต่อไปไม่ได้

เผ่าเทพมารน่ะนะ...

ถ้าไม่ได้นอน ก็อยู่เป็นปกติไม่ได้

ก็เหมือนกันนั่นแหละ ความต้องการตามสัญชาตญาณ

พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีข้อบกพร่อง ที่ถ้าไม่ฆ่าคนก็จะสลายไปน่ะ

แล้วเศษเสี้ยวของพวกเขาที่สลายหายไปก็กลายเป็น "มานา" ที่พวกเจ้าพูดถึง

การนำซากของพวกเขามาใช้ซ้ำ

ถ้าไม่มีเผ่าเทพมาร พวกเจ้าก็ไม่สามารถใช้พลังอันสะดวกสบายที่เรียกว่าเวทมนตร์ได้

แต่เพราะว่าพวกเขามีอยู่ การฆ่าฟันที่ไร้จุดหมายนี้จึงดำเนินต่อไปไม่สิ้นสุด

นั่นแหละคือแก่นแท้ของเวทมนตร์

เทพธิดาได้สร้างเผ่าเทพมารขึ้นมาแบบนั้น

นั่นเป็นค่าตั้งต้นที่ฉันไม่รู้เลย

เทย์รินะ แสงนั่นคืออะไรเหรอ?

แล้วก็มอบการดูแลให้ฉัน

ดินแดนนี้มีแร่ธาตุมากมายเลยครับ เป็นหลักฐานว่าสเวเวลอยู่ใกล้ๆ ด้วยครับ

คือพลังเวทมนตร์น่ะครับ

ว่าทำไมมานาถึงมีอยู่ในโลกนี้ ในเกมไม่ได้มีการกล่าวถึงเลยสักนิด

ก็คิดว่าแฟนตาซีมันก็ประมาณนั้นแหละ

ว่าแต่ คำพูดของราชาแห่งเทพมารเมื่อกี้มันติดอยู่ในใจฉันนะ

...การดูแลเหรอ?

คุณเองน่ะ ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเหรอ?

แบบนี้ก็เท่ากับว่า 'ตัวคุณเองไม่ได้เป็นเผ่าเทพมาร' กำลังพูดอยู่เหมือนกันนั่นแหละ

เดี๋ยวก่อนสิ!

นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน!

คุณครุส...

แบบนี้มันฟังดูเหมือนกับว่า เทพีเองต่างหากที่ปรารถนาความสิ้นหวังของโลกนี้เลยนะ

เทพี... เทพีแห่งความเมตตา อัลโลวินัส กำลังปรารถนาให้เกิดการฆ่าฟันกันอย่างนั้นเหรอ!?

ใช่แล้ว เหล่าชาวบ้านผู้อ่อนแอ

เทพีไม่ได้ปรารถนาให้โลกใบนี้ได้รับการช่วยเหลือเลยสักนิด

นั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมถึงเกิดสงครามเมื่อ 200 ปีก่อน

คุณคงรู้สึกว่ามันแปลกใช่ไหม?

ลึก ๆ แล้วคุณก็รู้ตัวว่ามันไม่เป็นธรรมชาติใช่ไหม?

แน่นอนว่าลูฟัส มาฟาล ในตอนนั้นมันน่ากลัวจริง ๆ ล่ะนะ...

มันไม่จำเป็นต้องถูกโค่นล้มก่อนที่จะปะทะกับพวกเราเลยสักนิด

...ดีแล้วที่มันเกิดขึ้นหลังจากที่สู้กับเผ่าเทพมารแล้ว

การให้ลูฟัสโค่นฉันลงก่อน แล้วหลังจากนั้นก็ทำให้ลูฟัสตกจากตำแหน่ง นั่นน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ

ถึงแม้จะมีเมเกรุสที่ถูกเรียกว่าราชาปราชญ์อยู่ด้วยแล้ว ความคิดที่ฉาบฉวยนี่มันเป็นยังไงกันเนี่ย

แต่ถึงอย่างนั้น เจ็ดวีรบุรูก็ยังก่อกบฏโดยไม่รอช่วงเวลา แล้วก็ผนึกลูฟัสไป

แค่เด็กเล็ก ๆ ก็คงจะเข้าใจได้ว่าถ้ากำจัดลูฟัสในจังหวะนั้นแล้วจะเป็นยังไง

เบเนโตนาชที่เดิมทีเล็งหัวของลูฟัสไว้ อาจจะลงมือทำเรื่องโง่ ๆ นั่นไปเองก็ได้นะ

...นี่มันแปลก ๆ นะ?

หกคนอื่น ๆ นี่มันเคลื่อนไหวที่ผิดปกติอย่างยิ่งเลยนะ

พอคิดดูแล้ว มันก็เป็นเรื่องที่งี่เง่าจริงๆ

ถึงแม้ว่า 'ลูฟัส' จะโหดร้ายแค่ไหน แต่ก็ควรจะเป็นพวกเดียวกับมนุษย์อยู่ดี

ถึงจะเป็นราชาที่ควรถูกโค่นล้ม แต่ก็ควรจะหลังจากเอาชนะเผ่าเทพมารไปก่อนก็ยังดี

แต่กลับไปโค่นล้มลูฟัสก่อนซะงั้น

ผลก็คือ เจ็ดวีรบุรุษก็พ่ายแพ้ในการต่อสู้กับราชาแห่งเทพมาร และระดับของโลกก็ลดต่ำลงไปด้วย

เราก็ปล่อยให้เผ่าเทพมารรุกราน จนเขตการดำรงอยู่ของมนุษย์ก็ถูกช่วงชิงไป

และพวกที่เป็นต้นเหตุของการโค่นล้มนั้น

ในภายหลังก็ยังเสียดายอยู่ว่า 'พวกเราทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว'

คุณอัลคอร์ล

น่าว่านายเองต่างหากที่ไปถึงความจริงก่อนใครเพื่อน

หืม?

ก็มีบางอย่างอยู่เบื้องหลังราชาแห่งเทพมาร...

ดังนั้น ถึงแม้ว่านายจะทำแบบหักโหมก็ตาม เพื่อที่จะยุติบทของเทพี

และได้ลงมือกำจัดเผ่าเทพมารที่ไม่มีใครทำได้ จนสามารถรวบรวมโลกใบนี้ไว้ได้

แต่ว่า... เอ็กซ์เกต!

ดาวประกายพรึก!!

คุณดีก้าครับ! ตอนนี้เรากำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่นะครับ—!?

ตอนต่อไปจะอัปเดตในวันที่ 2/7 (พฤหัสบดี) นะครับ