ตอน 23: Chapter 23

แบบนี้พวกอสูรกายก็เกือบจะสูญพันธุ์หมดแล้ว

ต้นฉบับ: เอ็นโตะ ยาร์ มังงะ: ฮาซึกิ โทบิ ตอนที่ 23 การไล่ตาม

เอาล่ะ... ด้วยค่าประสบการณ์นี้ ก็ถึงเวลาที่วิลโกะจะเลเวลอัพแล้วสินะ

มันปรากฏขึ้นมาแล้ว...

...หืม?

ความรู้สึกนี้... มันคือมานาเหรอ?

นี่สินะที่เรียกว่าค่าประสบการณ์?

ก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะ

แต่ว่านั่นยังไม่เท่าไหร่

มันเป็นเพราะการปรับตัวเข้ากับลูฟัสมันก้าวหน้าขึ้นจนมองเห็นได้แล้วเหรอ?

ค่าประสบการณ์มันกำลังพุ่งมาทางฉัน...!

ฉันที่เลเวล 1000 แล้วได้ค่าประสบการณ์มามันก็ไม่มีความหมายเลยนี่นา...!

แบบนี้วิลโกะก็คงจะเลเวลอัพไม่ได้สิ

ไหนๆ ก็เข้าร่วมการต่อสู้แล้ว (เหรอ?) ก็ปล่อยให้ค่าประสบการณ์มันกระจายไปก็ได้นี่นา

มาทางนี้สิ ไปทางวิลโกะเถอะ

ให้ฉันปั๊มเลเวลให้สิ

อึก...!

...นี่มันอะไรน่ะ

นี่คือ

ก่อนที่พวกบูลท์กังจะบุกโจมตีนิดหน่อย

แปลกจัง ไม่รู้สึกกลัวตอนต่อสู้เลย

แถวๆ สเวิร์ล

บางทีอาจจะได้รับภูมิคุ้มกันขึ้นมาแล้วก็ได้

ถ้าเทียบกับบอสตัวสุดท้ายสองคนนั่นแล้วก็ถือว่าดีแล้วล่ะ...

ฟูล Lv20

...ไม่นะ

ใช้ดาบสิ ท่านเซ็น

คนแมวเหรอ? คากิ~~~

เซย์!

ไม่เป็นไรนะ!?

ค่ะ...

ดีจังเลย

ทางนี้เคลียร์แล้วล่ะ

ทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แกนท์ Lv82

หัวหน้า 'ดวงตาหมี' จัง Lv82

พวกเราที่ได้ชมการต่อสู้ระหว่างเอลฟาสกับราชาปีศาจตรงหน้า

แม้จะดูไม่สง่างามนัก แต่ก็กลับไปยังดินแดนแห่งดาบอีกครั้ง

วีรบุรุษเอ๋ย ครั้งที่แล้วต้องขออภัยด้วย

ฉัน...

ไม่ไหวแล้วค่ะ

การที่อัลฟีถอนตัวไปนั้นน่าเสียดายยิ่งนัก แต่โปรดวางใจเถอะว่าข้าได้เตรียมหน่วยรบชั้นยอดที่เหนือกว่านางไว้แล้ว

ก่อนอื่นเลยก็คือ ทหารรับจ้างที่ถูกขนานนามว่า 'อสูรร้าย' และร่ำลือกันว่าเป็นที่หนึ่งในบรรดาทหารรับจ้างเลยล่ะ

แกนซ์ พ่อของอัลฟี่!

แค้นของลูกสาวคนนี้ ฉันจะเป็นคนล้างให้เอง!!

นักผจญภัย 'ดวงตาเหยี่ยว' ผู้พิชิตสุสานปีกดำและได้รับสมบัติมา!

เจ้าหนุ่มผู้กล้าหาญ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!

ฝากด้วยนะ จัง!

--ด้วยเหตุนี้ ก็มีเพื่อนร่วมทางคนใหม่เข้ามาแล้ว

ขอแนะนำเพื่อนร่วมทางในการเดินทางของฉันอีกครั้ง

กลายเป็นกลุ่มที่ดูเข้มข้นเกินจำเป็นไปหน่อยแล้วสิ

อึก...

ยังไม่ชินเหรอ เซย์?

そろそろ魔物くらいサクッと殺れるようになんなきゃキツいだろ

...ก็อย่างนั้นแหละ

แต่สำหรับฉันแล้วแบบนี้ก็ดีแล้ว

ไม่อยากเป็นคนที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย

เหตุผลที่มาที่สเวิร์ลก็เพราะได้พบกับราชาแห่งปัญญา เมเกรซ

เพื่อรับเบาะแสในการโค่นล้มจ้าวแห่งบัลลังก์และราชาแห่งเทพปีศาจ

และก็มีความคาดหวังว่าท่านคงจะรู้ถึงวิธีการเสริมความแข็งแกร่งให้กับพลังของวีรบุรุษ

แต่ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะ

ฉันรู้สึกแปลกๆ กับเรื่องบางอย่างอยู่ล่ะ

เทพธิดาผู้นี้ คงจะอยากให้โลกใบนี้ ได้รับการดูแลอย่างดีสินะ

ทุกคนต่างก็มีความรู้สึกไม่ดีต่อ 'ลูฟัส' อย่างผิดปกติ

แม้แต่เรื่องการสนทนาระหว่างจ้าวแห่งอำนาจกับราชาปีศาจ ก็ดูเหมือนพวกตัวร้ายจะเข้าใจตรงกันไปเอง

ก็คิดว่ามันเป็นแบบนั้นเท่านั้น

แต่สำหรับฉันแล้ว มันฟังดูไม่เหมือนกันเลย

ราชาปีศาจบอกว่า การต่อสู้เมื่อ 200 ปีก่อนนั้น เป็นไปตาม 'สถานการณ์' ของเทพธิดา

...ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ความไม่เป็นธรรมชาติที่เหล่าวีรชนทั้งเจ็ดซึ่งควรจะเป็นเพื่อนร่วมทาง กลับเป็นฝ่ายสังหารนาง

ถึงจะไม่รู้ว่ากลไกมันเป็นยังไง

แต่มันก็ยังคงดำเนินต่อไปอยู่ไม่ใช่เหรอ?

อยากจะเข้าใจสถานการณ์ของฝั่งลูฟัสด้วย

ไม่เป็นไรนะ ท่านพ่อ... ฉันค่อนข้างสงบแล้วล่ะ

อย่าเล็งปืนผิดคนนะ

...ฉันนี่แหละ

จะไม่มีวันพลาดเป้าหมายที่เล็งไปเด็ดขาด

มาถึงแล้วสินะ

ยินดีต้อนรับนะ

อ้อ ไม่เป็นไร

ช่วยทำให้มันง่ายๆ หน่อยสิ

เจ็ดวีรชน พระราชาผู้ทรงปัญญาเมเกรซ

ถึงแม้จะถูกเรียกว่าพระราชาผู้ทรงปัญญา แต่ตัวฉันเองก็ถอนตัวจากบัลลังก์อำนาจมานานแล้วล่ะ

--งั้นก็ ขออนุญาต อธิบายอีกครั้งนะครับ

แน่นอนว่าพวกเราเคยไปถึงระดับนั้นมาแล้ว

ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว แต่เมื่อ 200 ปีก่อนก็มีจำนวนไม่น้อยที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตนั้น

พวกเราจึงมาเพื่อขอหาวิธีที่จะทำให้วีรบุรุษต่างโลกอย่างคุณเซย์

ไปถึงจุดสูงสุดที่เลเวล 1000 ให้ได้ครับ

หากผู้ที่เคยไปถึงขอบเขตนั้นมาก่อน สามารถใช้เคล็ดวิชาลับนั้นเพื่อวีรบุรุษอีกครั้งได้ก็จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งครับ

เคล็ดวิชาลับ

เหรอ...

ขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าทำไมถึงคิดว่ามีสิ่งเช่นนั้นอยู่?

ก็เพราะว่าถ้าเติบโตตามปกติแล้ว ปริมาณมานาที่แน่นอนมันไม่พอครับ

ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ เลย

เป็นทางลัดที่เทพเจ้าประทานให้มาน่ะครับ

วิธีที่พวกเรามนุษย์จะเอาชนะความสิ้นหวังได้นั้น

...ตามที่ได้ยินมาจากคุณครุส

อย่างเช่นหนึ่งในเจ็ดวีรชนอย่างเจ้าหญิงแวมไพร์เบเนโทนาช

นางใช้เวลามากกว่าหนึ่งร้อยปีในการกำจัดอสูรบนทวีปให้หมดสิ้น

ถึงอย่างนั้น มนุษย์ที่มีอายุขัยสั้นอย่างพวกเราก็ยังก้าวเข้าสู่โลก Lv.1000 ได้

การเลเวลอัพนั้น คือการเพิ่มมานาที่อยู่ภายในตัวเอง

และดูเหมือนว่ามานาภายในที่จำเป็นนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้แต่นางเองก็เคยมีเลเวลที่ 600 ก่อนที่ลูฟาสจะผงาดขึ้นมาด้วยซ้ำ

"เลเวล 1000" นั้นคือขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิต และเป็นประตูสู่ขอบเขตแห่งเทพเจ้า

ดูเหมือนว่าพวกคุณจะใช้วิธีการแบบตรงไปตรงมา

...แต่ก็มีอยู่จริง

แต่ก่อนหน้านั้น ขอให้ฉันถามคำถามหนึ่งก่อน

พวกคุณคิดอย่างไรกับเทพีผู้สร้างโลกใบนี้ล่ะ?

อ๊ะ...

คนผู้นี้...

อย่างนั้นเหรอ

ก็

แน่นอนว่าท่านคือเทพผู้สร้างอันยิ่งใหญ่ และเป็นมารดาของพวกเราทุกคน

สัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมอันสมบูรณ์...ค

คือกฎหมายและหลักการของโลกใบนี้เลยสินะ

...เป็นคำตอบที่เลียนแบบมา

เข้าใจแล้ว

พวกคุณน่ะ...

ถึงแม้ว่าจะบอกวิธีการลับที่พวกคุณพูดถึงให้ได้ก็เถอะ

อึก!!

ทำไมล่ะครับ!?

แต่คุณตรงนั้นน่ะ...

เป็นคุณเซย์สินะ

เพราะคุณยังไม่เข้าใจไงล่ะ

นี่สิ...

ฉันอยากจะคุยกับคุณอีกสักหน่อย

ขอโทษนะ แต่พอจะให้คนอื่นออกไปจากห้องก่อนได้ไหม?

เหมือนกับตัวฉันในตอนนั้นเลยนะ

เข้าใจแล้วครับ...

พวกเราจะออกไปนะครับ

ปัง

เอาล่ะ คุณเซย์...

จะส่งคำถามเดิมออกไปอีกครั้ง

คุณคิดอย่างไรกับเทพธิดา?

...ไม่ค่อยเข้าใจเลยครับ

การจะตอบคำถามนั้นได้ ฉันเองก็รู้เรื่องโลกใบนี้ไม่มากพอ

แค่ว่า

ฉันรู้สึกว่ามันมีกลิ่นไม่ดีอยู่ล่ะครับ

ตอนที่เราออกเดินทาง คุณราชาปีศาจก็พูดไว้ว่า

ใช่แล้ว สายลมที่อ่อนแอเอ๋ย

เทพแห่งมิตรภาพผู้นี้ โลกใบนี้ ยังไม่สมบูรณ์นัก

การต่อสู้ที่ผิดปกติของวีรชนทั้งเจ็ดกับลูฟัสเมื่อ 200 ปีก่อนนั้น มีเจตจำนงของเทพธิดาเข้ามาเกี่ยวข้อง...

การต่อสู้เมื่อ 200 ปีก่อนนั้น

ถึงแม้ว่าเราจะไม่เชื่อคำพูดของราชาปีศาจทั้งหมดก็ตาม

...ความไม่เป็นธรรมชาติ ฉันก็เห็นด้วยนะ

ได้เผชิญหน้ากับราชาปีศาจด้วยเหรอ...

รอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์เลยนะ

ว่ามันเป็นการกระทำจากใจจริงของคุณจริงๆ หรือเปล่า

นั่นคือเหตุผลที่ฉันมาที่นี่เพื่อจะถามเรื่องนี้กับคุณ

ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่ได้อยู่ในสายตาของคุณด้วยซ้ำไป

ตอนนี้ถึงจะมาแก้ตัวก็ไม่ทันแล้วล่ะ

เมื่อ 200 ปีก่อน ผมได้ทรยศมิตรของตัวเอง

นั่นคือความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้

ผลลัพธ์ก็คือภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างลูฟาสได้หายไป และเผ่าเทพมารก็ผงาดขึ้นมาจนเกิดเป็นโลกในปัจจุบัน

แต่ว่า...ตัวตัวเองนี่กลับไม่รู้เรื่องตัวเองเลยนะ

ว่ามันเป็นการกระทำจากใจจริง

หรือเป็นผลมาจากการถูกใครบางคนชักจูงกันแน่

...ตัวผมเองก็ตัดสินไม่ได้

อย่างน้อยสติสัมปชัญญะก็ ชัดเจนดีนะ ไม่มีความรู้สึกว่าถูกใครควบคุมอะไรทั้งนั้น

...แต่ก็นะ ตอนนั้นสภาพของทุกคนมันดูแปลกๆ จริงๆ ด้วย

มิซาร์

เฟคด้า

แต่ว่าตอนนั้นมันแสดงออกมาอย่างชัดเจนเกินไปเลย

เหมือนกับว่ามันล้นทะลักไปด้วยอารมณ์ด้านลบ ราวกับถูกขยายให้รุนแรงขึ้น

...มีแต่เบเนโทนาชเท่านั้นที่ไม่ได้แตกต่างไปจากปกติเลยนะ

โดวู

อาริโอโตะ

เมราค...

ความอิจฉา・ความริษยา・ ความหวาดกลัว・ความต้องการที่จะต่อต้าน...

เป็นเรื่องที่แน่นอนว่าแต่ละคนต่างก็มีความรู้สึกด้านลบต่อลูฟาสอยู่

การควบคุมความทรงจำเหรอ?

การขยายอารมณ์

หรือเป็นการควบคุมจิตสำนึก...เหรอ?

ไม่ผิดแน่

ทุกสิ่งในโลกนี้...

คิดได้แค่นั้นเท่านั้น

ทุกชีวิตที่อาศัยอยู่ในมิซการุส

ทุกชีวิตในมิซการุส

กำลังถูกชี้นำความคิดโดยเทพีอยู่

แถมยังทำโดยที่ตัวมันเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป

แค่นี้ก็รู้แล้วว่ามันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากเลยล่ะ...แต่ว่ามันแปลกตั้งแต่แรกแล้วนะ

มีสถานะอยู่

มีขีดจำกัดของเลเวล

มีสัตว์อสูร มีเผ่าเทพมาร

ถ้าเผ่าเทพมารตั้งใจจริง มนุษย์น่าจะสูญพันธุ์ไปนานแล้ว

อย่างน้อยราชาปีศาจก็มีพลังนั้น

เหมือนกับแมวที่กำลังเล่นกับหนู

ทั้งที่มนุษย์กำลังทุกข์ทรมาน เทพธิดากลับไม่ทำอะไรเลย

ถูกปรับระดับให้พอดีเป๊ะ จนมนุษย์ยังคงทุกข์ทรมานแต่ก็ไม่สูญพันธุ์ไป

แต่ทำไมถึงไม่มีใครรู้สึกสงสัยเลยล่ะ?

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ฆ่ามนุษย์ให้สูญพันธุ์

เหมือนจะปรับให้เข้ากับระดับของมนุษย์ ระดับของเผ่าเทพมารก็ ลดลงตามไปด้วย

...ท่านราชาปราชญ์

อยากจะฟังจากปากของท่านครับ

ลูฟัส มาฟาร์ล... ไม่ใช่ศัตรูใช่ไหมครับ?

...ตามที่คุณพูดเลยล่ะ

ผมไม่คิดว่าเธอเป็นศัตรูอีกต่อไปแล้ว

ถึงแม้ว่าวิธีการจะโหดร้ายไปหน่อย แต่เธอก็เป็นพวกพ้องของเราที่ปรารถนาสันติภาพของมนุษยชาติจากใจจริง...

พวกพ้อง... แต่ก็เป็นแบบนั้น...

ท่านราชาปราชญ์

โปรดสู้ไปกับผมเถอะครับ

ถึงแม้ว่าผมจะยังอ่อนแอ และไม่รู้เรื่องของโลกใบนี้เลย แม้แต่ความพร้อมที่จะสู้ก็ยังไม่มีเลย แต่...

ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังอยากจะหยุดมันไว้

ไม่ใช่แค่เพื่อจะโค่นเป้าหมายที่ถูกกำหนดไว้ แต่เพื่อจะหยุดใครบางคนที่กำลังบังคับมันอยู่น่ะครับ

พวกเราควรจะสู้กับ—

นั่นคือเหตุผลที่ต้องขอความร่วมมือจากคุณครับ...!

ลูฟัส

คู่ต่อสู้ที่เราเล็งปืนไปนั้นไม่เคยผิดพลาดเลย

●●●●●

วิธีการที่พวกคุณเรียกว่า 'เคล็ดวิชาลับ' ที่ทำให้เลเวลพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว...

มันมีอยู่จริงในรูปแบบของไอเทม

—นั่นแหละคือ

แอปเปิ้ลทองคำนี่เอง

เท่าที่ฉันรู้ คนที่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ในโลกนี้มีเพียงคนเดียว

ลูฟัส มาฟาล เท่านั้น...

ดีน่า

นี่คืออะไร รู้ไหม?

มันเป็นสิ่งที่ไม่มีในความรู้ของข้าเลยนะ...

นี่น่าจะเป็น 'แอปเปิลทองคำ' ล่ะมั้ง

...ก็ใช่นะ

ถ้าจะให้พูดก็เป็นไอเทมเพิ่มค่าประสบการณ์มากกว่า

คุณลูฟัสเองก็น่าจะสังเกตเห็นแล้วนะ

โลกนี้มันต่างจากโลกเกมตรงที่ แค่เข้าร่วมการต่อสู้เฉยๆ มันไม่สามารถดูดซับมานาของศัตรูที่ถูกกำจัดได้

มันจะถูกรวบรวมไปให้ผู้ที่กำจัดได้ทั้งหมดเท่านั้น

ตั้งแต่แรกแล้วมันก็อัพเลเวลได้ยาก...หรือเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้น ประสิทธิภาพในการดูดซับมันแย่มากนะ ดูดซับได้แค่ประมาณ 1 ใน 10 ของมานาที่ฝ่ายนั้นมีเท่านั้นเอง

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ค่าเลเวลเฉลี่ยมันลดลงอย่างผิดปกติในช่วง 200 ปีที่ผ่านมาก็ได้นะ?

ไม่ครับ นั่นมันเป็นตั้งแต่แรกเลย

ไม่ได้หมายความว่าระบบของโลกมันเพิ่งจะเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันในช่วง 200 ปีที่ผ่านมาหรอกครับ

โดยพื้นฐานแล้วโลกใบนี้มันไม่ได้ถูกสร้างมาให้คนจำนวนมากสามารถไปถึงจุดสูงสุดที่เลเวล 1000 ได้เลย

นั่นหมายความว่าถ้าพูดถึงเลเวลเฉลี่ยแล้ว ตอนนี้แหละถึงจะถือว่าปกติใช่ไหมครับ?

ใช่ครับ

เมื่อ 200 ปีก่อน... จนกระทั่งถึง "ช่วงเวลาหนึ่ง" เลเวลเฉลี่ยของมนุษย์ก็ไม่ได้แตกต่างจากตอนนี้มากนักครับ

ช่วงเวลาหนึ่งเหรอครับ?

การผงาดขึ้นของลูฟัส มาฟาร์ล...

นั่นก็คือการปรากฏตัวของคุณนั่นเองครับ

แอปเปิ้ลทองคำลูกนั้น มันจะเก็บเกี่ยวมานาได้อย่างไม่ขาดสาย และมอบค่าประสบการณ์ที่เทียบกันไม่ได้เลยครับ

ในความคิดของผม คุณคงใช้มันเพื่อยกระดับเลเวลของมนุษย์ให้พุ่งสูงขึ้นในทันทีเลยล่ะครับ

...อย่างนั้นเหรอ

งั้นผมก็คิดผิดไปตั้งแต่ต้นสินะ

ที่เลเวลมันลดลงอย่างผิดปกติในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา

นั่นคือสิ่งที่ผมคิด

แต่ความจริงคือตรงกันข้าม

เมื่อ 200 ปีก่อน เลเวลมันกลับ เพิ่มสูงขึ้นอย่างผิดปกติ

และสาเหตุนั้นก็หนีไม่พ้นตัวผมเอง

เพราะฉะนั้นพอผมหายไป ระดับเฉลี่ยถึงได้กลับมา—แบบนี้

ตามตำนานที่เล่าขานกัน ครั้งหนึ่งในโลกนี้ เมื่อยังไม่มีมานา ณ ภูเขาอันใกล้ วานาไฮม์ เผ่าพันธุ์แห่งสวรรค์ได้ลงมา

แอปเปิลทองคำต้องห้ามที่รวบรวมความมัวหมองเอาไว้

ครั้งหนึ่งมีใครบางคนด้วยความสนใจส่วนตัวได้กินผลต้องห้ามนั้นเข้าไป

พวกเขาเหล่านั้นมีหน้าที่เฝ้ามองโลกและรวบรวมความมัวหมองของโลก

นั่นมันอะไรน่ะ

มนุษย์ได้สถิตพลังมารไว้ในร่างของตน และถูกขับไล่ออกจากวานาไฮม์ กลายเป็นมนุษย์...

นี่คือเทพนิยายที่สืบทอดกันมาในโลกนี้ครับ

ถ้าฟังแค่เรื่องเล่าก็อาจจะคิดว่าเป็นเรื่องเหลวไหล แต่ก็คงไม่สามารถเรียกมันว่าเป็นแค่ตำนานธรรมดาได้หรอกครับ

ตามปกติแล้วแอปเปิ้ลลูกนั้นจะผลักดันให้คนไปถึงระดับที่ไม่อาจไปถึงได้เลย นั่นคือผลไม้ต้องห้ามอย่างแท้จริง

สำหรับเทพีแล้ว คงจะเป็นสิ่งที่น่ารำคาญอย่างที่สุดเลยล่ะ

มันเป็นก้อนมานา และมีโอกาสที่ปีกของลูกหลานรุ่นถัดไปจะกลายเป็นสีดำสนิทได้

สำหรับเผ่าเทพปีกขาว นี่คือพิษร้ายที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้เลยล่ะ

เอาเป็นว่าการให้แอปเปิ้ลกับวิลโกะคงต้องล้มเลิกไปก่อน...

...อืมม

เอาเป็นว่ามันไม่ใช่พิษสินะ?

เผ่าเทพปีกขาวก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น

เพราะผมไม่มีความคิดแม้แต่น้อยว่าจะไปทำลายอนาคตของเธอที่มีปีกขาวนั้นหรอกนะ

?

—เอาล่ะ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สกอร์ปิอุส

คุณจำหน้าของข้าได้ไหม?

...

ลูฟัส...

...คุณคะ—

คงไม่มีทางลืมได้หรอกค่ะ

แม้แต่วัน... ชั่วโมง... นาที... วินาที...

ก็ไม่มีครั้งไหนที่ข้าจะลืมหน้าของคุณเลยค่ะ

ข้าผู้นี้—

รอคอยช่วงเวลานี้อยู่เลยครับ!!

เป็นท่าอะไรกันเนี่ย!

สคอร์ปิอุส!

ฟุฟุฟุฟุ... ข้าเอง นับตั้งแต่ตอนนั้น ที่สูญเสียคุณไป ก็เสียใจไม่หายเลยค่ะ

อา ทำไมตอนนั้นถึงหยุดคุณไว้ไม่ได้นะ ทำไมถึงปล่อยให้คุณมุ่งหน้าไปยังสมรภูมิที่อันตรายนั่นได้ล่ะ

ข้าเอง

ดังนั้น จึงตัดสินใจค่ะ

ถ้าได้พบกันอีกครั้ง ข้าจะปกป้องคุณเพียงผู้เดียวนี้ สกอร์ปิอุสเพียงผู้เดียวนี้ให้ได้! จะจับคุณมามัดแล้วสอบถาม จะกักขังแล้วกอดไว้แล้วดูแลปกป้อง ไม่ให้ใครอื่นแตะต้องได้ ไม่ให้ถูกทำร้าย ไม่ให้ใครมาแตะต้อง ไม่ให้ใครมาทำร้าย ไม่ให้เห็น ไม่ให้ได้ยิน ไม่ให้เข้ามาในสายตา ข้าจะอยู่เคียงข้างคุณเพียงผู้เดียว!

ใช่แล้ว นั่นแหละดีที่สุดแล้ว ใช่ไหมคะ? การที่คุณซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าของโลกต้องไปยืนอยู่กับพวกต่ำต้อยอื่น ๆ ในที่เดียวกันนั่นแหละคือบาปแล้ว แค่คิดว่าคุณจะเข้าไปในสายตาของพวกขยะนั่น ก็รู้สึกเหมือนจะบ้าตายแล้วค่ะ! การที่ใครจะกล้าเอ่ยปากเรียกชื่อคุณนั่นก็ไม่อาจให้อภัยได้ พวกที่หลงรักคุณโดยไม่รู้ฐานะตัวเอง ต่อให้ฆ่าไปเป็นหมื่นครั้งก็ยังไม่หายข้องใจ การมีอยู่ของพวกที่มาสบประมาทนั่นก็ไม่อาจยอมรับได้ ดังนั้นข้าจะฆ่าศัตรูทั้งหมดของคุณให้ และจะปกป้องคุณทั้งหมดให้ได้ค่ะ!

ตอนแรกอาจจะรู้สึกไม่สะดวกสบายสักหน่อย แต่สิ่งที่จำเป็นทั้งหมดข้าจะจัดเตรียมให้ ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องขยับตัวเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุระ การนอน การออกกำลังกาย ความสุขสบาย หรืออะไรก็ตาม ข้าจะจัดการและเลี้ยงดูให้คุณจนเติบโตอย่างดี ไม่ยอมให้ถูกพรากไปอีก และไม่ให้ต้องออกไปสู้ ไม่ว่าจะเป็นเจ็ดวีรชน เทพมารราชา เทพี หรือแปดเหล่าปีศาจ สัตว์อสูร มังกร หรือแม้แต่เทพเจ้าทุกอย่าง ข้าจะจัดการฆ่าให้จนหมด และจะกำจัดทุกคนที่คิดจะแตะต้องคุณให้หมดเลยค่ะ ดังนั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น ขอให้รอด้วยขนมแห่งรักที่ข้าเตรียมไว้ให้เถอะค่ะ ดังนั้นขอให้คุณเพียงผู้เดียวของคุณ...

เพราะฉะนั้น

โปรดเข้ามาในอ้อมแขนของข้าเถิด!

อะไรเนี่ย น่ากลัวจัง

สกอร์ปิอุสนี่เป็นแบบนี้ด้วยเหรอ?

ตอนต่อไปจะอัปเดตวันที่ 8/7 (พุธ) นะครับ