ตอน 44.1: Chapter 44.1

ราสโพสป่าปรากฏตัวแล้ว!

เจ้าพวกนี้มาทำอะไรกันแถวนี้?

คุณลูฟัสล่ะคะ…

ทำไมล่ะ?

รับภารกิจมาจากเจ้าของโรงเตี๊ยมค่ะ

ตอนที่ 44 ①การลงโทษ

◇ ถึงเวลาสำหรับการลงโทษแล้ว

ดูเหมือนว่าเขามีเรื่องกังวลใจ เลยมาตั้งใจทำอาหารให้เลยนะ

มันเสียของไปหน่อย เลยออกมารับมือด้วยวิธีนี้—

ต้นฉบับ: เอนโตะ · ยาฮาโคะ มังงะ: ฮาซึกิ โทบิ

……แย่แล้ว

มาสเตอร์ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเป้าหมายที่ต้องการเลยนะ

ตรงกับลักษณะที่ได้ยินมาเลยค่ะ

…เอาเป็นว่า

เผื่อไว้ก่อนจะถามดูไหม

นี่เป็นฝีมือของเขาแน่ๆ เลยใช่ไหม?

แล้วเธอล่ะ?

เฮ้

หยุดนะ

โผล่มาแบบนี้ แถมท่าทางยังจะใหญ่โตอีกนะ

ความไม่รู้เนี่ย น่ากลัวจริงๆ เลยนะ

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร

รีบๆ มาขอโทษแล้วก็ขอการให้อภัยเดี๋ยวนี้เลยนะ

จะโดนฆ่าตายแล้วนะ

ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ

เอาน่า ไม่เป็นไร

จะขอแต่งตั้งให้เธอมาเป็นของเล่นของฉันนะ

ถึงจะมีท่าทางยังไง แต่รูปลักษณ์ภายนอกก็เหนือกว่าจริงๆ

สมกับที่ฉันจะมาเล่นด้วยเลยล่ะ

……มาสเตอร์

ฆ่าคนนี้เถอะ

เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไป มันเป็นความเข้าใจผิดไปเองนะ

จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาดหรอกนะ

เดี๋ยวก่อนสิ ลีบรา

ยังไม่ได้ฟังคำตอบเลยนะ

ต้องถามเจตนาที่แท้จริงให้แน่ใจเสียก่อน

แล้วเรื่องนี้เป็นฝีมือของคุณใช่ไหม?

เพราะว่ามันกล้ามาต่อต้านผม เลยต้องสั่งสอนมันสักหน่อยน่ะ

อ่า ใช่แล้วล่ะ

ไอ้เจ้านั่นมันแค่เผาหน้าเองนะ

อีกเรื่องหนึ่ง...เผ่าปีกสวรรค์นั่นก็เป็นฝีมือของคุณด้วยใช่ไหม?

เธอคนนั้นทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัวเพียงเล็กน้อยนะ

มันก็สมควรได้รับการตอบแทนแล้วไม่ใช่หรือไง

นี่มันสุดยอดไปเลยนี่นา...

ช่างเป็นพวกต่ำต้อยตามแบบฉบับในภาพวาดจริงๆ

แถมยังเป็นพวกชั้นล่างอีกด้วยนะ

เธอก็คงต้องการการอบรมบ้างสินะ

หยุดการรับรู้

เอาเป็นว่าจะถอดเสื้อให้ดูก่อนดีไหมนะ

ตั้งตารอเลยว่าจะเห็นใบหน้าที่หยิ่งผยองนั้นพังทลายลงเพราะความอับอายของเธอได้ยังไง

เอ๊ะ...?

ด้วยระดับของคุณแล้วความเร็วนี่มัน...

เข้าใจแล้ว

หืม...น่าแปลกใจนะ

แหวนวงนี้เหรอ

มะ...

เทพอาวุธโครนอส

มันจะลดความเร็วของโลกทั้งหมดแค่ในช่วงไม่กี่วินาทีหลังจากเปิดใช้

เปรียบเสมือนการหยุดเวลาไปเลยสินะ

แต่ว่านี่มัน...ของมีตำหนิแฮะ

คืนมา!

เดี๋ยวก่อนสิ

ต้องจัดการสิ่งที่ควรทำให้เสร็จก่อนนะ

ทักษะ ปลายยอดเข็ม

โอ๊ะ

ยังอย่าเพิ่งหมดสติสิ เจ้าหนุ่ม

การลงโทษเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นนะ

ไม่เอาอ่ะ

ผม

ผมไม่อยาก

ถูกดูถูกอีกต่อไปแล้ว...!

ไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

เดบรี สเปซ ในฐานะเด็กกำพร้าที่สกปรก

ถูกทิ้งไว้หน้าโบสถ์

ในวัยเด็กที่ไม่รู้จักใบหน้าหรือเสียงของพ่อแม่

ร่างกายของเขาก็อ่อนแอ และไม่ได้รับพรจากเวทมนตร์ด้วย

เขาถูกคนรอบข้างดูถูกเหยียดหยามอยู่ทุกวัน

ไม่เคยได้รับการชมเชยแม้แต่ครั้งเดียว

ชีวิตของเขาก็ได้พลิกผันไปในวันหนึ่ง

และต้องตกอยู่ภายใต้สายตาที่เหมือนจะมองขยะมาโดยตลอด

ที่จริงแล้วผมเป็นลูกชายของขุนนาง

ตอนที่ยังเป็นทารก ก็ถูกลักพาตัวไป แล้วถูกทิ้งไว้หน้าโบสถ์โดย อาชญากรคนนั้น

ตอนที่ได้ยินก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้นเลย

แต่สิ่งที่พุ่งมาหาเขา เมื่อเขาได้เริ่มชีวิตในฐานะขุนนาง

ก็คือสายตาดูหมิ่นที่ว่าเขาเคยใช้ชีวิตมาในฐานะเด็กกำพร้า

ดังนั้นผมจึงแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง เพื่อไม่ให้ถูกดูถูก

เพราะฉะนั้น

เพราะฉะนั้นผมจึง

ตั้งใจว่าจะเป็นฝ่ายแย่งชิง มากกว่าที่จะถูกพรากไปเสียเอง...

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็

จะให้ไม่ถูกดูถูกได้ง่ายๆ น่ะเหรอ

ช่างมันเถอะ

เกินความจำเป็นแล้ว

คุณนี่อยู่ดีๆ ก็มาเล่าเรื่องอดีตเองนะ

หมายความว่าถ้ามีอดีตที่น่าสงสารขึ้นมา เรื่องที่ตัวเองทำก็จะหายไปอย่างนั้นเหรอ?

อดีตของคุณน่ะ ไม่มีความสำคัญอะไรเลยจริงๆ น่ะ

ถ้าอดีตมันน่าสมเพช ก็อนุญาตให้กดขี่ผู้คนได้ใช่ไหม?

ตลกน่า

ผู้สูงศักดิ์ย่อมมีความรับผิดชอบที่มาคู่กัน

ชนชั้นสูงมีอยู่เพื่อปกป้องและดูแลประชาชน

การทำให้นั่นประชาชนต้องทุกข์ยากเล่นๆ มันไม่ใช่ชนชั้นสูงอีกต่อไปแล้ว

ไปให้พ้น

เจ้าชั้นล่าง

ฟันหน้า สองซ้อน ฟันกรามซี่ใน

กระดูก หนึ่ง กะโหลกศีรษะ กระดูกใบหน้า

กระดูกสะบัก

กระดูกหน้าอก

กระดูกหัวหน่าว

กระดูกต้นขา

กระดูกสะบ้า

กระดูกโคนขา

กระดูกหน้าแข้ง

กระดูกข้อเท้า

วางใจได้เลย...

ปักเสาไว้ให้แล้วนะ

เวลาเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ของคุณน่ะ

ใช้มันไปกับการเสียใจก็พอ

การผ่อนปรนน่ะ

มันคืออะไรกันแน่?

เป็นเช่นนี้เอง คดีก็

คลี่คลายลง

ผู้ต้องสงสัยที่ถูกลักพาตัวไปนั้น ได้รับการรักษาจนรอยแผลเป็น

หายไปแล้ว แล้วคุณจะสาบานว่าจะชดใช้ให้กับเหยื่อ들 จากนี้ไปไหม?

ยิ่งไปกว่านั้น ความทรงจำที่เกิดขึ้น ณ ที่นี่

ถูกลบออกไปทั้งหมดแล้ว

◇การลงโทษเสร็จสมบูรณ์

ตระกูลสเปส...

จะสาบานครับ

เรื่องชั่วร้ายนี้จะถูกส่งไปยังราชวงศ์ และจะถูกยุบลง