ตอน 46.2: Chapter 46.2

เหมือนกับตอนเมื่อ 200 ปีก่อนเลยนะครับ

ตอนนี้ที่มันผสมปนเปกันแล้ว ฉันก็เข้าใจแล้ว

ถ้าเอาจริง ๆ ก็ชนะได้นะ

แต่ดันเอาจริงไม่ได้

...ลูฟัส คงจะ...

ลาสโปสสายป่าโผล่ออกมาแล้ว!

กับคนในตระกูล หวานแบบสุด ๆ ไปเลย

ถึงจะซน ๆ หน่อยก็ยังให้อภัยได้

...ตัวฉันนี่เอง ดูท่าจะ

เมื่อเทียบกับเรื่องราวของลูฟัสที่ผ่านมาแล้วนะ—

คุณคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของฉันครับ

ต้นฉบับ: เอนโต/ยาฮาโกะ

มังงะ: ฮาซึกิ โทบิโกะ

ดูเหมือนจะอ่อนแอต่อคนที่ผูกพันทางใจ

นี่มัน...

คือเหตุผลที่แท้จริงที่ลูฟัสแพ้ให้กับเจ็ดวีรชนอย่างนั้นเหรอ

ก็ไม่มีตัวตนอะไรเลย แต่ความเกลียดชังที่มีต่อผมมันเหลืออยู่เหรอ?

เป็นคนน่ารำคาญจริง ๆ

วัสดุระดับสูงพิเศษที่สุด

ทำได้แบบนั้นนี่เองเหรอเนี่ย

ถ้าไอ้เจ้านั่นพุ่งลงพื้นโดยตรง มิสการ์ซคงไม่รอดแน่!

แย่แล้ว

เขตการดำรงอยู่ของมนุษยชาติจะหายวับไปหมดเลย!

แค่เจ็ดวีรชนนี่แหละที่ให้อภัยไม่ได้

ถึงแม้จะได้รับความไว้วางใจจากคุณลูฟัสเลยก็ตาม

แต่กลับทรยศมันซะได้

จะยอมให้เด็ดขาดไม่ได้เด็ดขาด

สู้กันแบบเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ เลยนะ...

แอรีส

เธอเนี่ย...

ลีออน

...ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

ถูกดึงดูดด้วยกลิ่น นี่มันช่างคุ้นเคยจริง ๆ เลยแวะมาดู

จัดงานเลี้ยงใหญ่โตอะไรกันนี่เนี่ย

โจมตีต่อเนื่อง

อืม

สกิลเดียวกันเหรอ

พลัง

ถ้าบุกแบบนี้เข้าไปได้ล่ะนะ

ลดพลังโจมตีลง แต่มีช่องว่างน้อย ทำให้โจมตีต่อเนื่องได้ เป็นสกิลโจมตีที่เน้นความเร็ว

ใช่แล้ว

น่าจะบุกจนได้ล่ะนะ......

ก็เพราะว่า...

อย่ามาทำให้ฉันนึกถึงเรื่องเก่า ๆ เลยนะ

ครับ!

แขน...ไม่เป็นไร

มันไม่หัก

ไม่อร่อย

เพราะว่าถูกหยุดการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์

ก็เลยป้องกันการโจมตีของแอรีโอโตคนต่อไปไม่ได้

ถ้าโดนไอ้ลูกนั้นเข้าจริง ๆ ก็คงจะ...

มาฟาール เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าเกิดว่าต้องแพ้ใครอื่นอีก

ข้าจะกลับมาจากยมโลกไปต่อยเจ้าให้กระเด็นเลย

การจะฆ่าเจ้าเนี่ย

ก็คือตัวข้าเนี่ยแหละ—

เป็นหน้าที่ของเจ้าหญิงแวมไพร์เบเนโตนาชะนะ

อย่าลืมเรื่องนั้นนะ

รอดแล้ว เบเนโต

พูดตามตรง เกือบจะแย่แล้ว

อย่าเข้าใจผิดไป

◆เจ้าหญิงแวมไพร์มาได้ถูกจังหวะเป๊ะ ๆ เลยเหรอ!?

ไม่ได้ตั้งใจว่าจะมาช่วยแกซะหน่อย

แค่ไม่ชอบใจที่โดนคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันโค่นลงเท่านั้นแหละ