ตอนที่ 57.1

เจ้าหมอนี่...นี่มันอะไรกันเนี่ย!?

เกราะป้องกันพลังสวรรค์!!

ตอนที่ 57 ① ถอนกำลัง ต้นฉบับ: เอ็นโตะ·ยะฮาโกะ มังงะ: ฮาซึกิ โทบิโกะ

TV อนิเมะ ภาค 2 ตัดสินแล้ว!!

มันป้องกันการโจมตีของฉันได้อีกแล้ว...

เจ้าหนูนี่ไม่ใช่ระดับ 1000 ธรรมดาแน่ๆ

ราวกับลูฟัสหรือเหล่าเทพผู้กล้าทั้งเจ็ดในอดีต

ระดับ 1000 ถึงกับก้าวข้ามออกไปครึ่งหนึ่ง

ดูเหมือนประสบการณ์การต่อสู้จะน้อย แต่กลับมีมานาที่อยู่ภายในเข้มข้น

เป็นการสืบทอดพลังและการตื่นรู้ตามมาอย่างนั้นหรือ?

และถึงแม้จะมีตัวช่วยอยู่ก็ตาม

ชายผู้นี้ก็ยืนอยู่ในระดับเดียวกับฉันที่จะต่อสู้ได้

ใช่เลย...

มหาเทพฟันแยก!

นี่แหละคือการต่อสู้ที่ฉันเฝ้ารอ

สมัช สกิลจับล็อค เมื่อโจมตีโดน จะเกิดการโจมตีวิกฤตเสมอ

มหาเทพฟันแยก สกิลระดับสูงกว่ามหาเทพฟัน แม้แต่ภูเขาก็ยังถูกฟันขาด

การต่อสู้ที่รู้สึกถึงสัมผัสได้

นี่แหละที่ฉันต้องการ!

เมเทอสแรช ออกแค่ 1 ครั้งใน 24 ชั่วโมง สกิลที่ทรงพลังที่สุดของソードマスター แรงกดดันดุจอุกกาบาตที่ทำลายพื้นโลก

บาสเตอร์อิมแพ็คท์ ออกแค่ 1 ครั้งใน 24 ชั่วโมง เวอร์ชันสำหรับกราปปเลอร์ เมเทอสแรช

ทำได้ดีนะ เจ้าลูกแห่งจันทรามังกร

พลังขนาดนั้นที่แสดงออกมา ได้มาจากความโกรธที่กำหม่อมหลอกไปรึเปล่า?

คนที่ถูกหลอกน่ะ ก็เพราะความอ่อนหัดของผมเองนะ

พลังของผมไม่ได้มีไว้เพื่อระบายความโกรธ แต่มีไว้เพื่อปกป้องผู้คนต่างหาก

อย่างนั้นรึ เป็นคำตอบที่เหมาะสมตามแบบฉบับของอัศวิน

แต่คุณลืมไปแล้วรึเปล่า?

ตัวตนที่แท้จริงของผู้คนที่เจ้ากำลังพยายามปกป้องน่ะ

พรุ่งนี้ของพวกเขามีค่าอะไรกันเชียว?

ทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงความฝันมายา...เป็นเพียงเวทมนตร์ของเทพธิดาเท่านั้น

ไม่คิดหรือว่าการดับสูญตามบทบาทนั้นคือประโยชน์ต่อโลก?

เหล่าตุ๊กตาที่เลียนแบบรูปร่างมนุษย์

สิ่งที่เจ้าพูดนั้นถูกต้องแล้ว

แต่พวกเผ่ามารก็สามารถหัวเราะได้เหมือนกับมนุษย์นะ

สามารถแบ่งปันความสุขในการร้องไห้ และรักผู้อื่นได้ด้วย

ถึงจะเป็นเวทมนตร์ที่ถูกสร้างขึ้น แต่มันก็ไม่ควรถูกทำลายไปฝ่ายเดียวหรอกนะ

แต่พวกเจ้าก็คือผู้รุกรานสำหรับมนุษยชาติ

พวกเจ้าไม่เคยลืมบาปที่เคยทำในอดีตไปหรอกเหรอ?

...จำได้สิครับ

ผมฆ่าผู้คนมากมายเพื่อปกป้องผู้คนของผมเอง

—พวกแกต่างหากที่ปรารถนาให้ทำเช่นนั้น

ถ้ามองจากสายตาของมนุษยชาติ ผมก็คงเป็นอาชญากร

แต่แล้วเผ่าเทพมังกรที่ไม่ได้ออกไปในสนามรบ พวกเขาเป็นอาชญากรด้วยหรือ?

แล้วผู้ที่แปดเปื้อนมือเพราะถูกบีบให้ทำเช่นนั้น พวกเขาก็คือคนชั่วหรือ?

แม้แต่คนที่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำ ก็จะต้องถูกตัดสินด้วยอย่างนั้นหรือ?

ถ้าหากว่า...

ถ้าหากว่าเราค้นพบวิธีการที่เผ่าเทพมังกรจะเกิดใหม่ได้

และสามารถหัวเราะร่วมกับมนุษย์ของโลกนี้ได้

หากอนาคตเช่นนั้นมาถึง...

ถ้าเวลานั้นผู้คนเรียกร้องการพิพากษา

แม้ว่าตัวของผมจะไม่อยู่ในโลกวันพรุ่งนี้ก็ตาม

ในฐานะเผ่ามารต้องสาปตนสุดท้าย

งั้นผมจะใช้ดาบเล่มนั้นตัดขาดโชคชะตาที่ถูกสาปนั้นเสีย

ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่

ขอให้แบกรับชื่อในทางที่เลวร้ายและยืนอยู่บนแท่นประหาร

เผ่ามารที่เดินอยู่บนเส้นทางต้องสาปนี้ ก็คงเป็นพวกเราคนสุดท้ายแล้วล่ะ

ไม่ใช่เพื่อการฆ่าฟันกัน แต่เพื่อการอยู่ร่วมกัน เพื่อวันพรุ่งนี้ของเหล่าผู้คน...

ผมจะสู้!

...นี่นะ พี่ชาย

นั่นน่ะใช่ผู้กล้าคนต่อไปหรือเปล่านะ?

เปล่า ผู้กล้าก็มีอยู่แล้ว

คนที่ชื่อเซย์ ซึ่งมาจากโลกที่ชื่อญี่ปุ่นนั่นแหละคือผู้กล้าในตอนนี้

นั่นคือเด็กที่ดูไม่มั่นคง ที่พาพวกสัตว์อสูรอย่างเสือ แมว แล้วก็กอริลล่ามาด้วยใช่ไหม?

...อืม

ไม่ว่าจะเป็นผู้กล้าหรือไม่ก็ตาม

คุณได้ยินสิ่งที่เทราพูดไปเมื่อครู่ไหม?

คิดว่ามันเป็นคำพูดที่เข้าทางของผู้รุกรานอย่างนั้นรึเปล่า?

ผมไม่คิดแบบนั้นเลย...เพราะว่า...เหมือนกับคุณลูฟัสเลยนี่นา

เพื่อสร้างสันติภาพ จึงได้กำจัดศัตรูทั้งหมดอย่างไร้ความปรานี

หากฆ่าศัตรูให้หมดสิ้น ก็จะนำมาซึ่งสันติภาพ

แล้วฉันก็วิ่งฝ่าเส้นทางที่เต็มไปด้วยหนามนั้น ด้วยเท้าเปล่า

ขณะที่ตัวเปื้อนด้วยเลือดและเลือดของตนเอง

ช่างเป็นเรื่องที่ประชดประชันเสียจริง

เมื่อเปิดออกมาดูแล้ว

ก็พบว่าผู้ที่แสวงหาสันติภาพเหล่านั้นต่างก็กำลังฆ่ากันอยู่เอง

โลกที่เป็นไปตามใจน่ะ มันไม่น่าสนุกหรอก

สิ่งที่มันไม่ได้เป็นไปตามใจต่างหากล่ะ—

นี่มัน...

แย่แล้ว!

บัฟเทพธิดา

ท่านเทพธิดา หยุดเดี๋ยวนี้!!

ตอนนี้จิตสำนึกของเทพธิดาอยู่ที่ซอล

ตอนนี้ยังไม่มีการเข้าสิงฉัน...ใจร้อนจริงนะ

มารวมตัวกันนะ เหล่าลูกรักของเทพธิดา...

มาเถอะ

การกลับมาของวีรชน

การอัญเชิญในขณะที่มีผู้บัญชาการอยู่...

ถึงขนาดนี้แล้ว

สมแล้วที่เป็นวีรบุรุษเก่าแก่ ถึงได้มารวมตัวกันได้มากขนาดนี้ คงไม่มีทางที่ฉันจะเอาชนะได้หรอกนะเนี่ย

...เอาล่ะ ช่างเถอะ

ถ้าอย่างนั้นก็จัดการกับวีรบุรุษยุคใหม่ไปก่อน

บรรลุเป้าหมายแล้ว

ซอลถอยแล้ว!

คิดว่าแพ้ก็เลยถอยก่อนที่จะโดนสกัดเส้นทางหนี เก่งจริงแฮะ

♦แม้แต่จังหวะการถอนตัวก็ยอดเยี่ยม—