ตอน 7: Chapter 7

ป่า

เปลวไฟ โคเยอร์ หัว สาม ยาฮาโกะ

ปรากฏตัวแล้ว...

ฉบับรวมเล่มที่ 1 จะวางจำหน่ายวันที่ 15 ธันวาคม!

นี่คือเจ็ดวัน... แค่ระดับนี้ก็เป็นหัวหน้าแล้วเหรอ?

ดูจากสภาพแล้วมีแค่ระดับ 300 เท่านั้นสินะ

มันหมายความว่าคุณภาพของเผ่าอสูรเทพก็ลดลงด้วย

จริงอยู่ว่ามนุษย์แพ้ให้กับราชาอสูรเทพ แต่เผ่าอสูรเทพก็ไม่ได้ไร้รอยขีดข่วนนะ

อีกฝ่ายเองก็สูญเสียผู้ที่มีฝีมือส่วนใหญ่ไปแล้วเหมือนกัน

รายละเอียดอยู่ในหน้าสุดท้ายนะ!

ถ้าไม่บอกก็โลกคงถูกทำลายไปตั้งนานแล้วล่ะ

สถานที่ที่ลูฟัสกับพวกอยู่

ตอนที่ 7: การเผชิญหน้า มังงะ: ฮาซึกิ โทบิ

ตำแหน่งของมาร์สที่โดนต่อยจนกระเด็น

ต้นฉบับ: เปลวไฟ หัว ยาฮาโกะ

มีข้อสงสัยหนึ่งคลายออก

ถ้าเป็นการต่อสู้ที่ผู้เล่นระดับสูงจำนวนมากอย่างพวกนั้นต้องมาตายกันหมด

ตอนแรกฉันเคยคิดว่า "แล้วมันรักษาสมดุลกันได้ยังไงเนี่ย"

แต่พอคิดให้ดีๆ กำลังรบของเผ่าอสูรเทพ สมมติว่ามันยังเป็นแบบเดิม มันมันแปลกไป

ก็ต้องเป็นแบบนั้นแหละ ถ้าอีกฝ่ายไม่โดนหนักๆ ก็คงแปลก

...หืม?

ถ้างั้นก็คือแบบนั้นเหรอ?

เป็นไปได้ว่าโลกใบนี้ตอนนี้

คงมีแค่คุณราชาอสูรเทพเท่านั้นแหละที่สู้กับฉันได้มั้ง?

ก็ด้วยเหตุนี้ อาริเอสก็ถูกโค่นลงได้เรียบร้อยแล้ว

แถมยังจัดการต่อยไอ้ตัวที่ชื่อมาร์สแห่งเจ็ดวันซึ่งมันเดินเตร่ไปมาน่ารำคาญให้ล้มลงไปด้วย

ดังนั้นก็สบายใจได้เลยนะ

● ● ● ● ● ●

ความยากลำบากหลายปีของเรานี่มัน...

มาที่คฤหาสน์ของฉันหน่อยได้ไหม?

ฟุ...

...ฉันอยากจะคุยกับคุณ

แน่นอน เด็กที่มีผมสีรุ้งตรงนั้นก็มาได้เลยนะ

...อาริเอส

ไม่เป็นไรค่ะ จะไม่ฆ่าหรอกค่ะ

แต่ว่า ฉันไม่อยากจะขอโทษกับไอ้คนที่หักหลังคุณลูฟัสเลยค่ะ

โอ้ คุณเมเกรซ!

ทำให้เป็นห่วงไปหมดเลยครับ!

ตอนที่คุณออกไปคนเดียวเนี่ย จะเป็นยังไงกันนะ...

คุณปลอดภัยก็ดีที่สุดแล้วครับ!

อึก

แต่ว่าคุณเมเกรซ คำพูดของคุณน่ะ ควรจะยับยั้งตัวเองหน่อยนะครับ

ถึงแม้จะเกษียณแล้ว แต่คุณกับเลเวียก็คือสมบัติของประเทศนี้เลยนะครับ

รู้สึกเหมือนกับว่ามีพวกออร์คที่ใส่เสื้อผ้าปรากฏตัวขึ้นมาเลยล่ะ

ใช่แล้วล่ะครับ

คุณน่ะสำคัญกว่าพวกชาวเมืองในเขตการค้าเป็นหลายเท่าเลยครับ

ไม่นะ ดีใจจริงๆ ที่คุณปลอดภัย

จริงด้วยครับ แบบนี้ประเทศนี้ก็ยังอุ่นใจได้อีกเยอะเลยนะครับ

เป็นไงล่ะ น่าตกใจไหมล่ะ?

นั่นแหละคือชนชั้นปกครองของประเทศที่ควรจะปกป้องประชาชน

มีแต่เรื่องความปลอดภัยของตัวเองกับเรื่องการเข้าหาพวกผู้ใหญ่เท่านั้นที่อยู่ในหัว

...คุณอยากจะให้ฉันเห็นสิ่งนั้นเหรอ?

อาาา

ฉันอยากให้คุณเป็นคนเดียวที่ได้เห็นหลักฐานความผิดของฉัน

มาถึงจุดนี้แล้วก็น่าจะพอแล้วล่ะ

ไม่มีใครนอกจากฉัน และก็ไม่มีการเฝ้าดูอะไรเลย

...ช่วยให้ฉันได้เห็นหน้าหน่อยได้ไหม?

●●●●●

ก็เป็นคุณจริงๆ สินะ...

...ลูฟัส

ーーーー

แบบนี้ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายข้อหนึ่งแล้วสินะ

...อาาา

ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่าข้างในนี่เป็นผู้เล่นเหมือนฉันหรือเปล่า...

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

ขอร้องล่ะ...! ขอให้เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเหมือนกันเถอะนะ...!!

เพื่อนเก่าเมเกรซเอ๋ย

ไม่นะ

ไอ้นี่มันไม่เหมือน

อย่างนั้นสินะ... นายเป็นผู้อยู่อาศัยในโลกนี้สินะ

เมเกรซ

...คุณก็มองมาทางนี้ด้วยสายตาแบบนั้นสินะ

นั่นแหละ ถึงมองฉันด้วยสายตาที่หวาดกลัวและเสียดายแบบนั้น

ถ้าเป็นผู้เล่นเหมือนฉันก็ต้องรู้

การต่อสู้ของพวกเขากับคุณลูฟัสเนี่ย ก็เป็นการทำด้วยความยินยอมพร้อมใจ

ไม่ใช่การหักหลังอย่างแน่นอน

ถ้าข้างในเป็นเหมือนฉัน ก็คงไม่มองมาทางฉันด้วยสายตาแบบนั้นหรอก

คนที่มองมาด้วยสายตาแบบนั้น มีแต่ผู้อยู่อาศัยในโลกนี้เท่านั้น

...คุณไม่ใช่เมเกรซที่ฉันรู้จักสินะ

นี่มันค่อนข้าง...ไม่สิ

ค่อนข้างจะทำให้ใจหายเลยล่ะ

...ลูฟัส

ทำไมถึงได้กลับมาเกิดใหม่ในโลกนี้ในตอนนี้ล่ะ?

มาเยาะเย้ยพวกเราที่ตกต่ำไปแล้วเหรอ?

นี่มันสภาพของเมเกรซในโลกนี้เป็นยังไงกันนะ...

ศัตรูเก่าแก่ ฟื้นขึ้นมาแล้วนะ? การเป็นศัตรูกันมัน เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

แต่ว่า...

หนังสือที่วิจารณ์เหล่าเจ็ดวีรชนแห่งห้องสมุด

ตอนนี้แล้ว ต่อให้ถูกปกครองอยู่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ตอบสนองต่อเผ่าปีศาจเลยนะ

กำลังถูกทบทวนอยู่นะครับ

พวกขุนนางเมื่อครู่นี้

ไอ้ผู้ก่อสงครามคนนั้น กลับถูกยกย่องเป็นวีรชนแล้วใช้ชีวิตอย่างสบายอารมณ์เชียว

คำพูดของอาริเอส

ถ้ามีคุณลูฟัสอยู่ สถานการณ์ปัจจุบันก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก

อย่างนั้นเหรอ...

นั่นแหละคือชนชั้นปกครองของประเทศที่ควรจะปกป้องประชาชน

ฉันอยากให้คุณเป็นคนเดียวที่ได้เห็นหลักฐานความผิดของฉัน

นี่มันยุ่งยากจริงๆ...

เหตุผลที่คุณมองฉันด้วยสายตาที่เสียดายแบบนั้นคือ...

...ฉันได้ดูห้องสมุดของประเทศนี้แล้ว มีหนังสือที่วิจารณ์เหล่าเจ็ดวีรชนอยู่เต็มไปหมดเลยนะ

นั่นเป็นสิ่งที่คุณเป็นคนสั่งให้รวบรวมมาใช่ไหมครับ?

...นั่นคือ

ดูเหมือนว่าคุณจะต้องการคำพูดที่ตำหนิมากกว่าคำชื่นชมเสียอีกนะ

...เป็นไปได้ว่าคุณ

อย่างน้อยเรื่องยากๆ ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ

คุณรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เผ่าปีศาจรุกรานเพราะการโค่นล้มฉันใช่ไหม?

เหรอ

ถ้าชนะแล้วก็ควรรู้สึกภูมิใจสิ

แต่คุณกลับรู้สึกอาย ช้ำใจ และเสียดายในชัยชนะเสียอย่างนั้น

เกือบจะจมอยู่กับความรู้สึกผิดต่อตัวเอง แต่เพราะสถานะก็เลยไม่สามารถระบายความเสียดายออกมาได้

ความเคารพนี่แหละ น่าจะเป็นใบมีดที่คมที่สุดสินะ

...แต่ว่านะ

คุณก็แค่เดินไปในทางที่คุณคิดว่ามันถูกต้องก็พอ

...อย่างน้อยคุณก็เป็นผู้ชายแบบนั้นในสายตาของฉันนะเมเกรซ

●●●●●

นี่ล่ะ ลูฟัส

นอกจากว่าฉันจะแพ้แล้ว ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอายหรือเสียดายกับการต่อสู้ครั้งนั้นเลยนะ

คุณ...ไม่ได้รู้สึกแค้นพวกเราเหรอ?

ตอนนั้นคุณไปถึงจุดที่ใกล้จะเอื้อมถึงอุดมคติแล้วแน่ๆ การที่มันพังทลายลงก็เป็นเพราะการหักหลังของพวกเรานั่นแหละ

...คุณไม่รู้สึกเกลียดมันเลยเหรอ?

ความรู้สึกเกลียดหรืออะไรนั่นน่ะ สำหรับฉันแล้วมันไม่มีหรอก

ฉันจะลองตอบกลับไปตามแบบของฉันดูนะ

สำหรับฉันแล้ว การต่อสู้ครั้งนั้นมันเป็นแค่เกมเท่านั้นเอง

ถ้าพวกคุณรู้สึกไม่พอใจและรวมตัวกันขึ้นมา มันก็แปลว่าภาชนะของฉันมันไม่พอสินะ

ไม่ใช่สิ่งที่ได้สัมผัสด้วยตัวเองจริงๆ

ถ้าเป็นคุณลูฟัสล่ะ จะตอบกลับว่ายังไงนะ...?

ไม่ต้องคิดอะไรซับซ้อนหรอก

ถ้าประชาชนก่อกบฏขึ้นมา นั่นก็เป็นเพียงเพราะฉันไม่คู่ควรกับตำแหน่งกษัตริย์เท่านั้นเอง

ไม่มีเหตุผลแม้แต่ข้อเดียวที่จะต้องเกลียดพวกคุณเลยสักนิด

ดังนั้นคุณก็หยุดการตำหนิตัวเองต่อไปเถอะ

พูดตามตรงแล้วมันเจ็บปวดจนมองไม่ไหวเลย

คุณคือ...สำหรับผู้คนของประเทศนี้

ทำตัวให้สง่างามสิ

ฉันคิดว่านะ

เหมือนกับเมื่อ 200 ปีก่อนเลยนะ

พวกเอลฟ์นี่ทุกคนชอบเก็บตัวมากเกินไป

ควรจะมองไปที่โลกที่กว้างกว่านี้

ควรจะหันออกไปมองข้างนอกสิ

โอ้โห! โตขึ้นเยอะเลยนะ!

ง่ายไปแล้วนะเมเกรซ!

นั่นแหละ คือสิ่งที่ฉันอยากทำ คืออยากสร้างประเทศที่พวกเอลฟ์สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสง่างาม

อยากพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะไม่ใช่ในป่าเล็กๆ ก็สามารถมีประเทศที่ดูทันสมัยและเจิดจรัสได้ พวกเอลฟ์ก็ทำได้เหมือนกัน!!

ถ้าความฝันของนายคือการสร้างประเทศ งั้นความฝันของฉันคือการพิชิตโลก!

มาสร้างดินแดนในอุดมคติที่เราไม่ต้องหวาดกลัวเผ่าปีศาจด้วยมือของคุณให้ได้สิ!

ห๊ะ

อะไรกันเนี่ย!

ไม่ว่าจะยังไง การพิชิตโลกมันก็ใหญ่เกินไปแล้วนี่นา!

ถ้าทำได้จริงๆ ล่ะก็ ฉันจะกินพาสต้าเข้าไปรวดเดียวจากรูจมูกเลยให้ดู!

พูดแล้วนะอาริโอท! แน่นอนเลยนะ!

ถ้าฉันพิชิตโลกได้ ฉันจะกินพาสต้าจากรูจมูกนายแน่นอน!

นี่ๆ!

เมเกรซ นายก็อย่าหัวเราะสิ!

คำเตือนที่น่าประทับใจจริงๆ

...ขอบคุณนะ

เลเวียที่ถูกแอเรียสทำให้อ่อนแอลง น่าจะโอเคแล้วล่ะ

--- แค่มีวัตถุดิบที่เป็นน้ำ ก็ง่ายสำหรับฉันที่จะหลอมมันได้แล้วล่ะ

ขอบคุณนะ

สำหรับตอนนี้ ฉันยังไม่สามารถฟื้นฟูค่า HP สูงสุดที่ลดลงไปได้นะ

ลูฟัส... ต่อไปจะทำยังไงเหรอ?

แน่นอน จะนำดวงดาวทั้งสิบสองกลับมาไว้ในมือให้ได้

ต่อไป...

ต่อไป... ที่ไหนนะ?

จุดหมายต่อไปคือสุสานแห่งราชันย์ปีกดำ

ระยะทางจากตรงนี้ประมาณ 500㎝

ดวงดาวสิบสอง 'ตาชั่ง' ของลีบราเป็นผู้พิทักษ์อยู่

...แค่ชื่อก็เหมือนสุสานของฉันแล้วสิ

โฮ่ว... เจ้าลีบราสินะ

มันไม่ใช่แค่เหมือนนะ แต่มันคือสุสานของคุณลูฟัสจริงๆ ครับ

ฉันก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับลีบราเหมือนกัน

มันเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ที่ศรัทธาในคุณลูฟัสเมื่อ 190 ปีก่อน ประกอบด้วยทั้งหมด 108 ชั้น

คุณลีบรานั้นเฝ้าปกป้องอาวุธและทรัพย์สมบัติของคุณลูฟัสที่ยังมีชีวิตอยู่มาตลอด 190 ปี ณ ชั้นบนสุด

ได้ยินมาว่าเขาจะขับไล่ผู้ที่เข้าใกล้ชั้นบนสุดโดยไม่มีการสอบถามใดๆ

นี่เป็นเหตุผลที่อยากจะรบกวนสุสานของฉันด้วยรึ?

ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ถึงได้ลำบากใจ

อาวุธระดับตำนานที่เก็บไว้ในสุสานของคุณนั้น มีศักยภาพในการพลิกโฉมมนุษยชาติเลยทีเดียว

ขอให้คุณทิ้งไว้ในสุสานเท่าที่คิดว่าไม่ใช้ก็พอ

...ฉันขอร้องอย่างไม่ละอายต่อคุณ

...ก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเป็นแค่นั้น

เพื่อเป็นการขอขมา ฉันมีบางสิ่งที่อยากจะมอบให้คุณ

ด้วยสภาพปัจจุบันของคุณ คงจะเคลื่อนไหวลำบากสินะ

ชุดปลอมตัว

ไอเท็มพรางตัว (ผ้าพันแผล) ผลของเวทมนตร์ล่องหน ส่วนที่พันไว้จะมองไม่เห็น ลูฟัสซ่อนปีกไว้

เป็นไงล่ะ เมเกรซ ดูเข้ากับนายไหม?

...ขอบคุณนะ

ต้องเป็นเพราะนายนะเมเกรซ ถึงได้หลุดจากการถูกมัดตัวเองมาได้แบบไม่คาดคิด

พูดตามตรงนะ ไม่คิดเลยว่าจะทำได้ขนาดนี้

เมเกรซ...ดูเป็นคนจริงจังจัง คงจะยังคงกังวลใจต่อไปอีกเยอะเลยสินะ

ถ้าผู้ชนะเป็นแบบนั้น แล้วคนแพ่อย่างฉันควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ถ้างั้นฉันขอออกเดินทางก่อนแล้วกันนะ

หวังว่ามันจะดีขึ้นบ้างนะ

งั้นก็พาฉันไปจนถึงทางออกเลย

...ลูฟัส

หืม?

...ขอให้เดินทางให้สนุกนะ

ไม่ต้องพูดเลย

เอ๊ะ!?

อย่าชมสิ อย่าชมสิ

ก็คิดว่ามากล่าวคำอำลาไงล่ะ พอดีจะออกนอกประเทศน่ะ

อย่างนั้นเหรอ ไปแล้วเหรอ?

นายคือสฟาลเหรอ!? คนใส่ผ้าคลุมสีแดงที่น่าสงสัยนั่นเหรอ!?

พวกนายสองคน... แล้วก็คุณหนูตรงนั้นด้วย ระวังตัวด้วยนะ

นั่นผู้ชายนะ

คุณนี่สวยขนาดนี้เลยเหรอ!?

จริงเหรอ!?

งั้นนะ กันท์ส

ถ้ามีวาสนาอีกครั้ง ก็ขอให้ได้เจอกันที่ไหนสักแห่งนะ

เดี๋ยวก่อนสิ!

สฟาล...

...ไม่นะ

ไม่ว่าอะไรนะ สู้ๆ ล่ะ!

ระวังตัวด้วยนะ!

เจ็ดวีรชนที่รอดชีวิต เหลืออีกสองคน

เป้าหมายของฉัน...

คือการเก็บรวบรวมสิบสองดวงดาวแห่งสวรรค์ และตรวจสอบว่าเจ็ดวีรชนนั้นเป็นผู้เล่นเหมือนกับฉันหรือไม่

ยังมีโอกาสที่ทั้งสองคนนั้นจะเป็นคนบ้านเดียวกันกับฉัน

ใช่แล้ว

แอรีสเก็บได้แล้ว แต่เมเกรซ...ไม่ใช่ผู้เล่น

และจุดหมายต่อไปคือ 'สุสานแห่งราชันย์ปีกดำ'

การเดินทางของฉันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง

เคอา

อึ...

ท่านนั่นคือปีศาจเพียงตนเดียวที่น่าหวาดกลัว

หืม?

...รู

ลูฟัส มาฟาร์ล...

กลับมาแล้ว...

อา... ฝันร้ายแฮะ...แบบนี้... แบบนี้เนี่ยนะ...

—โอ๊ะ

ยังไม่ตายสินะ

ไม่ได้นะ

นักแสดงที่ทำหน้าที่เสร็จแล้ว ต้องลงจากเวทีให้เรียบร้อยสิ

หมากที่ถูกโค่นไปแล้ว แต่กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งเพื่อยืดเวลา

คิ

แบบนั้นไม่มีใครได้ประโยชน์หรอก

เธอ...นี่!

ถ้าทำหน้าที่เสร็จแล้ว ก็จงไป

นั่นคือกฎของเกม

ลาก่อนนะ

มาร์ส

ตุ๊กตาที่น่าสงสาร

ตอนต่อไปจะอัปเดตเดือนมกราคมนะ

แห่งป่า

n a J 6 0 5 5

ปกนี้เป็นจุดสังเกตนะ!

บอสใหญ่แห่งป่า ปรากฏตัวแล้ว! ราชันย์ปีกดำ 1

ต้นฉบับ: เอ็นโต YahaKo ภาพ: ฮาซึกิ โยบิคุ

EARTH STAR COMICS

วางจำหน่ายพร้อมกับนิยายเล่ม 0!

ต้นฉบับ: เอ็นโต ภาพ: ฮาซึกิ โยบิคุ วาด: ฮาซึกิ โยบิคุ วางจำหน่ายโดย: ไทบุงโด (โตเกียว)

ต้นฉบับ: ฮายโตะ วางจำหน่ายโดย: เอิร์ธ สตาร์ เอนเตอร์เทนเมนต์ วางจำหน่ายโดย: ไทบุงโด (โตเกียว) ราคาปกติ: 600 เยน + ภาษี

ตอนล่าสุดจะอัปเดตทุกวันที่ 7 บนเว็บไซต์ทางการของคอมมิค เอิร์ธ สตาร์!